आठवते मज शाळा शाळेतील फळा पृथ्वीचा तो गोळा अन बेकंबे चा पाढा ! भिंतीवरचे सुविचार घडवित होते आचार मास्तरांची छडी घाली शिस्तीची घडी पुस्तकातील धडा भरे ज्ञानाचा घडा कवितेचे पठण लावे आयुष्याला वळण शाळेची मधली सुट्टी डब्यासंगे जमे गट्टी सर्वत्र आरडा ओरडा शिक्षेसाठी उठा बशा पिटीचा एक तास मैदानाची पाहे वाट कसरत अन कवायती श्रमाचीही कळे मती जन गण मन ची सुरूवात वंदे मातरमने शेवट संस्कारांची ही देवाण जीवनातील ही ठेवण.

तु नसताना..... ! हा चंद्र फ़िका वाटतो.. गूढ भासतो..सखे.. तु नसताना.... विमनस्क नभी हिंड्तो... खुळा हासतो.. सखे.. तु नसताना... हरपला ओठीचा सूर.. धडधडे उर.. मनी काहुर.... डोळ्यात दाटला पूर.. रंग बेनूर... सखे.. तु नसताना.... [१] हा उदास वाहे वारा.. त्यास आवरा.. कुणी सावरा... शोधितो गंध बावरा... होई कावरा.. सखे.. तु नसताना... [२] र्‍ह्दयात कोंडला श्वास.. दीर्घ निश्वास.. स्तब्ध अवकाश... चालला रवि अस्तास... ओठी बिभास... सखे.. तु नसताना... [३] निःशब्द निळ्या अंगणी.. बघ मुकी शुक्र चांदणी .... व्याकुळ चंद्र मीलनी... कशी विरहिणी ... सखे.. तु नसताना...

आज प्रो.देसायांच्या आयुष्यातला आनंदाचा दिवस उजाडला. महिन्याला शेकडो डॉलर देऊन दोघांसाठी खाजगी विम्याचा हाप्ता द्दायला पैसा खूपच खर्च व्हायचा.आज पासून सरकारने त्यांना मोफत विमा द्दायचा निर्णय कळवला. हेल्थ स्कीममधून सिनियर सिटीझननां ही सवलत होती. भाऊसाहेब मला फोन करून म्हणाले, " जुने दिवस आता भुलायला पाहिजेत.

आमची प्रेरणा प्रदीप कुलकर्णींची सुरेख गझल तू म्हणे केव्हातरी...! ........................................... तू पुन्हा केव्हा जरी...! ........................................... ... आज मज थोडी उशीराने सकाळी जाग आली! कालच्या रात्री जराशी वारुणी मी जास्त प्याली! रोज मी माझ्या मनाला सांगतो की आज नाही... आणि संध्याकाळ होता बारची मी वाट चाली! चालली आहे हिच्याशी ही कधीपासून मज्जा... प्रश्न बापाने तिच्या हा टाकला होता निकाली!