वडा-सांबार खावं, नाहीतर छोले-पुरी चमचमीत सारं शेवटी येणार घशाशी! तरूणांची मजा आहे, येऊन आमच्या घरी, नावालाच यजमान, पण आम्ही आपले उपाशी आली पन्नाशी! पोट आड येतंय, म्हंटलं खुर्ची मागे सरकवावी जराशी जमतंय असं वाटलं पण टेबल पडलं तोंडघशी! आली पन्नाशी! 'सकाळी जावं पळायला, अजून झालं नाही वय' 'जलद चालणं' बरं वाटलं, पहिल्याच दिवशी 'आधिक ताण बरा नव्हे, हळू-हळू होईल सवय' कुणाला माहीत इथे, व्यायाम खातात कशाशी आली पन्नाशी! 'ट्रेकींगला निघालाय?

कच्चा माल ह. घ्या... मध्यरात्रीच्या यज्ञधुनीतून गांजाची वलये सोडतांना जालिंदरबाबा गरजले बम बम भोले बम बम धातुच्छादित वक्ष मिरवत सूक्ष्माग्री शहारे देतांना हसून मॅडोना म्हणाली टोचेल> टोचेल> टोचेल> प्रियेच्या झोपड्यामध्ये साजणस्पर्शाचा भावुकदर्प घेतांना सजणी म्हणाली "अय्या, हे असं दिसतं?" :''(

तुझ्या आठवणींना कधीच माझ्या वेदनांची नसते गालावरच्या आसवांना मात्र तुझ्या आठवणींची सय असते. ****** तो ढग बघ कसा बरसण्यासाठी आतुरलाय तुझ्या चिंब गालावरुन ओघळला म्हणुन थेंबसुद्धा आनंदलाय ****** सुंदर गुलाबांना तुडवत माणसं नाकासमोर चालतात पण घरात शोभेसाठी तीच माणसं 'कॅक्टस' लावतात. ****** निळंशार आकाश चमचमत्या चांदण्या आकाशात चंद्रसुद्धा तुझ्यासाठी थांबलेला अवांतर:- ही चारोळी नाही आता चार दिवस सुट्टी घरी चाललोय!!!!!!!!!!!!!!

आज अचानक सर्व्हर गंडे कामाच्या वेळी ऑफिस मेळी असता मन 'मिपा'चकडे माऊस क्लिकता सहज मिपावरि एकाएकी 'एरर' पुढे दचकुनी जागत जीव खुर्चीतच क्षणभर 'स्वगृह'ते उघडे :) --लिखाळ. कवि अनिलांची क्षमा मागून. (मूळ कविता)

दिनांक २८ मे हिन्दु हृदयसम्राट विनायक दामोदर सावरकर यांचा जन्मदिवस. काल त्या पुण्यश्लोकाच्या स्मरणाच्या एका कार्यक्रमाला जाण्याचा योग आला. तिथे दोन शब्द बोलायचेही होते. मग म्हणून सावरकरांच्या साहित्य गाथेचा धांडोळा घेत होतो. तो खालील कविता हाती लागली. हे काय बंधु असतो जरि सात आम्हीं । त्वत्थंडिलीच दिधले असतें बळीं मी ॥ असें जावल्य शब्द लिहिणार्‍या या संन्यस्त योग्याचे हृदय असें कोमलही होते या प्रत्ययाने मन भारावून गेले. तोच प्रत्यय समस्त सावरकर भक्तांसाठी :- शीर्षक : वाट चुकलेले कोकरुं कां भटकसि येथें बोलें । कां नेत्र जाहले ओले कोणिं का तुला दुखविले । सांग रे !