... भाग १ ... भाग २ ... भाग ३ तसं बरंचसं लिहून झालंय चेन्नई/मद्रास बद्दल... देवांनी तर सविस्तर लिहिलं आहेच.. नि बरीचशी जनता ही तिकडे राहून आल्यामुळेही अनुभव जवळ्जवळ सारखेच असतील... पण माझ्यामते... आणखी एक-दोन गोष्टींच्या उल्लेखाविना ही सफर नक्कीच अपूर्ण राहिल... पहिली गोष्ट म्हणजे.. दाक्षिणात्यांचं वागणं!!! माझं जन्मगांव सोडलं.. तर माझा संबंध फक्त मुंबईशीच आला.. इतर ठिकाणीही असेच होत असेल असा माझा कयास आहे..

तुला शोधता शोधता..... मी हरवून बसलो होतो स्वतःलाच.. आता तुझे विचारही नाहीत मनात मी शोधत आहे माझे मलाच... माझे मलाच... असे काही तरी लिहायचे आणी समजुत घालायची आपल्या मनाची.. पण प्रयत्न केले नाहीत असे नाही.. खुप प्रयत्न केले तीला सांगण्याचे.. पण हरलोच ना शेवटी, कधी आजुबाजुच्यांचा विचार, तर कधी तिचाच. तिला काय वाटेल. मित्र म्हणायचे अरे सांग तीला मग तिलाच ठरवू दे ना.. त्यांना काय जाते सांगायला. मी जाईन इथुन २ महिन्यानी पण तीला अजुन २ वर्ष काढायची आहेत हया महाविद्यालयात.. आणि आईचे निराळेच.. फोटो पाहुन म्हणते छान आहे रे!!

3

Never underestimate spirited women ह्या उक्तीवर माझा संपुर्ण विश्वास आहे. दोन दिवसांनी आई आपल्या मुलीला घेउन घरी आली. ह्यावेळी कधी नव्हे ती बायको पण उपस्थित राहीली. मुलगी आईला उजवी ठरेल दिसायला अशी होती. '"तुला सी.ई.टी त किती मार्क मिळतील असे वाटते " मी विचारले " साधारण १६५ पर्यंत पडतील." मुलगी "तु ओपन मधे बसतेस का?"मी "हो" मुलगी "मग मुंबई मधे मीळणे जरा कठीणच आहे. प्रायवेट सी.ई.टी चे काय? त्यात काय वाटते? तिथे तरी १७०+ मिळतील का? " हो, सर. ह्या वेळेला स्टेट सी.ई.टी मधे फीजीक्स चा पेपर जरा कठीण होता. पण प्रायवेट मधे मिळतील्."-मुलगी "किंवा दुसरा एक उपाय आहे.