माझ्या एका ईंग्रजी कवितेचा अनुवाद इथे सादर करीत आहे! शालु हिरवा पांघरलेला अन निळा तिचा पदर असे भोर नयन तिचे ते निळेशार पाहुनी अमुचा जीव वसे महान अशी ती राणी उभी कशी दिमाखात वंदन करती वाकुनी सारे जोडुनी दोन्ही हात क्षण ते हर्षाचे टिकले नाही काळ फार ग्रुहित धरिले आम्ही तिला प्रत्येक वार शालु भरला चिखलाने पुरता यथासांग पदर तिचा तो फाडला घडले कसे हे पांग दयनीय अवस्था ही तिची दुर्लक्षीली आम्ही कृतुघ्न बाळांना जरी अजुन ती लावी पान्ही सुर्य आणि चंद्र तिला घेत बाहु पाशात ओढी "पर्वा नाही तुझी कुणा अन कुणा नाही गोडी" काय तिने मागितले प्रेम तिचे का खोटे? अवखळ अल्लड प्रेम अपेक्षिले, घडले काय मोठे?

"सोडव रे आता या दुखण्यातुन.." म्हणणार्‍या रुग्णांना डॉक्टर दिलासा देत होता आणि 'बरं वाटेल हं लवकर ' असा धीर देत उपचार करत होता त्याला पाहून मला "तो" आठवला. फरक असलाच तर एवढाच ... तो व्यथित झालेल्यांचा आधार बनत होता आणि थकलेल्या मनांना 'तो आहे, सगळे ठीक होईल..' अशी जगण्याची उभारी देत होता

3

केले अथक परिश्रम गाठाया पैलतीर ... नाही ओलांडू शकलो सखे तुझ्या नयनीचे नीर सोडून सगळे मागे चाललो नव्या देशात ... गुंतले हात सखये मात्र तुझ्या मोकळ्या केसात पुसले सारे संकेत पुसल्या त्या आठवणी ... ओठावर पण अजून रेंगाळती तुझी मोहक गाणी वाटले झालो मोकळा तोडले सगळे पाश वाटले सरले धुके अन झाले मोकळे आकाश पाऊले पुढे नेत होती ... मन म्हणत होते .... मागे फिर नाही ओलांडू शकलो .... सखे तुझ्या नयनीचे नीर

सगळेच संपून गेलेले असते ती धडपड ... जागरणे .... धावपळ ... धडधडणे ....!! नि उरतो फक्त एक न मिटणारा आवंढा आई गेली नि फक्त उरले निव्वळ अश्रू न कळत ....न जुमानणारे ...! सगळे बधीर ..!! ते क्षण …. ते वातावरण .... सगळे सुन्न... अबोल ... अश्रू फक्त सोबत ...कधीपण ...! एका नंतर दुसर्याचे घनघोर टाहो....