किरकिर किरकिर गजर वाजतो भल्या पहाटे 'पिडतो' 'स्नूझ' करुन मी परत झोपतो रोजच उशीर होतो..! खडबडून मग उठतो आणिक किती धावपळ करतो नाश्ता सोडुन देतो कारण रोजच उशीर होतो.. कापुन घेतो हनुवटीस मी पटपट दाढी करतो पाणी ओतुन बदाबदा मी 'बुडबुड गंगे' म्हणतो! इस्त्री करतो शर्टाला अन तशीच पँट चढवतो सॉक्स घालतो पुन्हा कालचे, रोजच उशीर होतो ! खिश्यात केवळ चिल्लर असून रिक्शाला थांबवतो पुन्हा पुन्हा मी घड्याळ बघतो अन सुस्कारे देतो कसाबसा तो चुकवून ट्रॅफिक स्टेशनला पोचतो रुपया-रुपया मोजुन देता रोजच उशीर होतो तोबा गर्दी भरलेली, मी पुन्हा पुन्हा चेंगरतो गाडी माझी निघून जाते हताश मीही बघतो लगडुन येते पुढची गाडी मी

आयुष्य मी चालत आहे , सोबतीला चंद्र चांदण्या - मी नाही कंटाळलो, बिचारा चंद्र मूक राहिला ! पाठवून दिले त्याने माझ्या सोबतीला - विनातक्रार शांतपणे किरणांसवे सूर्याला ! ...आता मला सोबत करताना

होते रोज सुरू पहाटसमयी गर्दी इथे धावती सारे शांतपणे कसे समजुनी वेगास त्या पाळती ? कंटाळा करती कधी न बसती काट्यासवे चालती पाहूनी तुज वाटले गजब ना ही मुंबईची गती ? जागेला धरण्यास लोकलमधे घेती उड्या धावुनी हॉटेलात कधी पहा बसुनिया खाती भुका मारुनी जो-तो येउन हो अधीर बनुनी होतो उभा मागुनी घाई ही कसली असे?