आता कंटाळा आलाय मोठं होऊन जगण्याचा उगाच मक्ख चेहऱ्याने जगभर वावरण्याचा कधी वाटत आपलेही लाड कोणीतरी करावेत अन भीती वाटल्यावर हळूच कुशीत घ्यावे कधी दुडक्या चालीने रान भर हुंदडाव तर कधी भर पावसात चिंब भिजावं कधी कडक उन्हात बर्फाचे गोळे खावे वाट दिसेल तिकडे वेड्या ओढीने पाळावे कधी पोटात दुखतंय सांगून शाळेला बुट्टी मारावी अन बाबांच्या भीतीपोटी आईशी सलगी करावी कधी जेवताना चिऊ काउचे घास कोणी भरवावे मग झोपताना काका दादाबरोबर घोडा घोडा खेळावे नेहमीच आपल्याकडे सर्वांनी लक्ष द्यावं म्हणून काहीही करावं अन मनासारखा नाही झाल तर फुगून बसावं आता अपेक्षांचे ओझे वाहताना स्वतःला रोज्गाड्याला जुंपून बस

भयाची सुरवात झाली ग्रिष्माच्या शुक्ल पक्षात.... थांबली दाराशी रुग्नवाहिका दिव्याचि निळ्या अल्पतात, चार पाऊंड घेउन अधिकचे उतरली विव्हळंत माय माझी.... सुखद, दुखद, वेदनेचि ति बळी, सोबतीला गनगोत माझे फक्त सुखद वेदनेचेच सोबती... निघाले सारे प्रसुतीग्रुहाकडे तयारी जन्माची, मरणाची.. लागला दिवा लाल बंद दारावर... स्मशान शांतता.. चालले आत, काही केल्या कळेना वेदनेच्या आंर्त हाकि काही केल्या उमजेना टवकारले काने ,सारीच रडण्याच्या त्या मंगल वाटेवर पण, आज अगा घडले असे नवलंच नि मी जन्मलो हसत,हसतच... ऐकता आवाज ,भांबवले सारेच माय वेदनोत्तर झाली शांत, बाप झाला घामाघूम...