पर्वा एका सरकारी हापिसात कामासाठी गेलो होतो आणी नेहमी प्रमाणे वाट बघत ताटकळत उभा होतो. कडेला वाटलं माणसं बोलताहेत पण कबुतरं बोलत होती कालच्या दिवसात काय काय झालं? याचे हिशेब तोलत होती पहिलं दुसर्‍याकडे पाहुन मिष्किलपणे हसत होतं आणी त्यांच्या गमती पाहुन तिसरं मधिच घुसत होतं काल म्हणे पहिल्याला आख्खं कणिस मिळलं पण दुसर्‍यानं धक्का दिला आणी ते हवेतच गळलं थोड्याच वेळात कबुतरांची भली मोठ्ठी सभा भरली आणी आज चरायला कुठं जायचं? यावरच पहिली चर्चा ठरली कुणी म्हणलं किराणा दुकान आजचा पहिला ठराव आहे धान्यात दगडं-खायचा तिथं चांगला सराव आहे. दुसरा म्हणे सरकारि गोडाऊन कशाला मोकळं सोडायचं? पण त्या बेन्

एकदा ती माझ्याकडे आली माझ्या बरोबर चल म्हणाली हो म्हणायच्या आतच ती पकडुन हात घेउन गेली होतो सोबत आम्ही चालत कधी शांत कधी बोलत पायवाट निळसर न्व्हती संपत नभी चांदणे, चंद्र सोबत गोड गप्पा न्व्हत्या संपत सुरेल आवाज जणू कोकिलेगत मना मध्ये भासे दिव्य संगत नकळ्त सूर बासरीचे उंमलत हसताना ती बाहूली दिसायची बारिक डोळे मउ मउ गाल गालावर खळी नाजूक पडायची नयन शिंपल्यात जपावी वाटायची तरु तळी एका आम्ही बसलो मनीचे सारे तिला मि वदलो शब्द थरथरले माझे ओठात परी नजर थेट डोळ्यात हे "स्व्प्न" सारं पून्हा आठवायचं नाही झालो जागा तरी उठलो नाही खरंच विचारात पड्लो मी प्रेमा मध्ये तर पडलो नाही