ओंजळीत या रित्या कुणी सुगंध पेरले मनास गंध स्पर्शता, शब्द शब्द जाहले .. भरून अंतरात या कुठून येइ चांदवा अचूक हेरल्या कुणी खुळ्या अबोल जाणिवा कुठून रंग पेरती मनी अगम्य कुंचले रहायचे मनात जे दडून आर्त काहिसे समूर्त आज जाहले भाव ते खुळे पिसे मनातले तरंग हे कुणी अचूक झेलले कशास जीव जाळतो भास पूर्णतः नवा अनोळखी, तरी कसा स्पर्श वाटतो हवा? ना कळे कधी कसे जिवात जीव गुंतले... © अदिती जोशी

...पारा तुझ्या पावलांची इथे खुण अजुनी पडे पावलांना तुझी भुल अजुनी नभी कल्पनेच्या उन्हाचा धुराळा तुझ्या सावलीला उरे प्राण थोडा दिशांच्या उरी वादळाची कहाणी उरे जन्म आता दिव्याच्या ठिकाणी फुटे प्राण उल्केसम वेदनेला फुलांच्या उरी दाटतो घाव ऒला तुझा शब्द प्राणातुनी साद देतो जुन्या मैफिलीची जुनी य़ाद देतो तुझे ऒठ हळव्या मदाच्या मशाली रुधीरातुनी वाहते तप्त लाली उङो सप्तरंगी निशेचा धुराळा असा चंद्र श्वासातुनी माळ थोडा तुझे गात्र॑ गात्र लपेटून घेतो तुझे भास श्वासात माळून घेतो मिठीने सरावा युगांचा दुरावा इथे ज्न्म अवघा फुलांचा उरावा फिरे कालचक्रावरी उष्ण पारा .. उरे फक्त थोडा मिठीचा किनारा ड

उगवतीस क्षितिजावर हसते दिसते लोभस मोठे मावळतीला पुन्हाहि हसते पण ते खोटे खोटे दोन ध्रुवांची विलग अंतरे सलग न वाटे कोठे दिशा चुम्बकांच्या ऐशा अंतरात साटे लोटे कुणास ना ठाऊक कसे हे काळिज धडधडते क्षण एका भेटीस्तव मन अंतर्मन धडपडते ……………………… अज्ञात

तूच दिलीस साथ ढासळत्या मनाला, सावरलेस संकटात क्षणोक्षणी जीवनाला !! धडपडून उठतांना तो जीव कासावीस झाला, तुझी ‘माया’च बाकी जीवन उणं होताना !! ते पंख उबीचे अन दिलासा मनाला, दिलीस कल्पना वाईटाची जरी क्षणिक मोह झाला !! बोचकरलं परिस्थितीने परी खंत नव्हती जगण्याला, गेलो सामोरे त्याला अन दुःखाचा पराजय केला !! उन्मादात जगणं व्हावं आणि पेटावं उमेदीला, जिद्दीला मायेची जोड हवी जीवन सफल करण्याला !! - साजीद यासीन पठाण