आजार्‍याकडून डॉक्टरने ऐकणं हेच उपचाराचं प्रभावी औषध आहे.

सामंतकाका, उत्तम लेख. पण एक विचार आला, की भाई नेरुरकर समजा व्हीलचेअर मध्ये नसते, तर त्यांना "ऐकून घेणे" जमले असते का ? -- सर्किट

आजार्‍याकडून डॉक्टरने ऐकणे हा उपचाराचा भाग आहे की निदान करण्याची पूर्वअट (प्रीरीक्वीझीट) आहे? रोगी काय म्हणतोय ते जर डॉ़क्टरने धड ऐकलेच नाही, तर तो उपचार सोडाच, निदान तरी काय बोडख्याचे करणार? Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

राजापुरात आमचे फॅमिली डॉक्टर पाध्ये आहेत, त्यांची आठवण झाली. त्यांच्याकडे जवळपासच्या खेड्यापाड्यांतून खूप पेशंट्स येतात. छोटासा दवाखाना. समोर टेबलापलीकडे डॉक्टर, अलीकडे वेटिंग साठी खुर्च्या आणि बाकं. कुणी नवीन माणूस आत आलं, की डॉक्टरांच्या पुढ्यातच येतं. आणि प्रिस्क्रिप्शन्स लिहिता लिहिता डॉक्टर वेटिंगरूम मधल्या प्रत्येकाची चौकशी करत असतात! "गो आज्ये... आता काय झालं? परवा तर बाजाराला आली होतीस!" "मामी, नात कशी आहे? तिचा बाबा घेऊन आला होता परवा. बिस्किटं फरसाण असलं खायला देऊ नका तिला..." वगैरे... त्यांचा हातगूण चांगला आहे, असं सगळे म्हणतात. त्यामागे हे ही एक कारण आहे. :) आणि एक गोष्ट आठवली हे वाचून. प्लासिबो हा प्रकार पण भारी आहे. खोट्या गोळ्या. त्यात ड्रग केमिकल अजिबात नसतं. फक्त ही गोष्ट ती गोळी घेणार्‍याला माहिती नसते. त्या गोळ्या घेणारे बरेही होतात. आपण औषध घेतलंय या समाधानावर! श्रीवर्धन-दिवेआगर किंवा पेण-रायगड परिसरात राहणार्‍या आदिवासी/वनवासींना तर इंजेक्शन दिलं नाही तर डॉक्टर गाढव असं वाटतं. अश्या वेळी डॉक्टर्स अनेकदा डिस्टिल्ड पाण्याचं इंजेक्शन देतात. त्या समाधानावर हे पेशंट्स बरे होतात! अपन को क्या...? दिल बोले, तो डन !