तुमचे स्नेही श्रीधर केळकर यांना आपण भारतातले फॉर्रेस्ट गम्प म्हणूया का?
एवढा दुरचा पायी प्रवास म्हणजे दांडगी इच्छाशक्ती आणि उत्साह असायला हवा.
हजारोंच्या संखेने पायी आणि विठ्ठलनामाचा गजर करत जाणार्या वारकर्यांची सुद्धा आठवण आली.
अनामिक
आपल्या स्नेह्यांची गोष्ट आवडली. लेखाचा शेवट पटला.
खरच किती मजा आली असेल पायी प्रवास करायला!
लोकांवर विश्वास ठेवणं, त्यांची मदत करणं यात आनंद असतो,
तसच दुसर्यांना आपली मदत करू देण्यातही समाधान असतं.
आपली मदत करावी असं समोरच्याला वाटणं ही भावना सुखद असते.
रेवती
मला हळू हळू लक्षात आलं,की जे दुसर्याला देतात तेच लोक दुसर्याकडून घेतानाही त्यांचा सन्मान ठेऊन घ्यायला शिकतात.
प्रत्येक भेटी बरोबर सद्भावनेचं जाळं धाग्याच्या गुंत्याने विणलं जायचं ते देणार्या आणि घेणार्या दोघामधे.
उत्तम ! लेख आवडला.
श्री. केळकरांचे कौतूक वाटले.
-- लिखाळ.
माझी अनुदिनी
'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.
प्रतिक्रिया
पायी
तुमचे
आपल्या
कलंदर
मला हळू