मिसळपाव
श्रावण महिना आला की उत्तर भारतातील वातावरणात एक वेगळीच चैतन्यलहर निर्माण होते. आकाशात काळे ढग जमू लागतात, पावसाच्या सरी धरतीला चिंब भिजवू लागतात आणि त्याच वेळी रस्त्यांवर भगव्या रंगाची एक विशाल नदी वाहू लागते. हातात कावड, ओठांवर “हर हर महादेव!”चा जयघोष, अंगावर भगवे वस्त्र, कपाळावर भस्म किंवा चंदनाचा टिळा आणि मनात एकच संकल्प—महादेवांना गंगाजल अर्पण करण्याचा.
उत्तर प्रदेश, उत्तराखंड, हरियाणा, दिल्ली, राजस्थान, मध्य प्रदेश, बिहार अशा उत्तर आणि मध्य भारतातील अनेक भागांत श्रावण महिन्यात कावड यात्रेचे विशेष महत्त्व असते. महाराष्ट्रातही अशी यात्रा सुरू होते आहे. हरिद्वार, गंगोत्री, गौमुख किंवा गंगेच्या इतर पवित्र स्थळांहून गंगाजल आणून ते आपल्या गावातील किंवा शहरातील शिवमंदिरात अर्पण करण्याची परंपरा अनेक भक्त पाळतात.
ही केवळ एक यात्रा नाही. ही श्रद्धेची चाल आहे. ही संकल्पाची चाल आहे. ही शरीराच्या कष्टातून मनाला मिळणाऱ्या समाधानाची चाल आहे. आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे—ही “मी नाही, माझा महादेव” या भावनेने चाललेली भक्ती आहे.
कावड म्हणजे नेमके काय?
कावड म्हणजे खांद्यावर वाहून नेण्यासाठी तयार केलेली एक विशिष्ट रचना. तिच्या दोन्ही टोकांना पवित्र जलाने भरलेली भांडी किंवा कलश बांधलेले असतात. भक्त ती कावड खांद्यावर घेतो आणि अनेक किलोमीटर पायी चालत आपल्या इच्छित शिवालयापर्यंत पोहोचतो.
कावड वाहणाऱ्या भक्ताला अनेक ठिकाणी प्रेमाने कावडिया किंवा कांवडिया म्हटले जाते.
या यात्रेमध्ये काही भक्त शेकडो किलोमीटरचा प्रवास करतात. काहीजण अनवाणी चालतात. काही कठोर नियम पाळतात. काही उपवास करतात. काही विशिष्ट आहार घेतात. काहीजण प्रवासादरम्यान जमिनीवर झोपतात.
बाहेरून पाहणाऱ्याला हे कष्ट वाटू शकतात. पण भक्तासाठी ते कष्ट नसतात. ती सेवा असते. साधना असते. ते महादेवासाठी केलेले अर्पण असते.
कावड यात्रा कधी करतात?
कावड यात्रा मुख्यतः श्रावण महिन्यात केली जाते. उत्तर प्रदेशातील श्रावण महिना आपल्यापेक्षा पंधरा दिवस आधी सुरु होतो. हिंदू पंचांगानुसार श्रावण हा भगवान शिवाला अत्यंत प्रिय मानला जाणारा महिना आहे.
विशेषतः श्रावणातील सोमवारांना शिवपूजेला मोठे महत्त्व आहे. अनेक कावडिये गंगेचे पवित्र पाणी आणून ते श्रावणातील विशिष्ट दिवशी, विशेषतः शिवरात्रीच्या काळात, आपल्या स्थानिक शिवलिंगावर अर्पण करतात.
उत्तर भारतात हरिद्वारहून गंगाजल आणण्याची कावड यात्रा विशेष प्रसिद्ध आहे.
हजारो नव्हे, तर लाखो भाविक या काळात गंगेच्या दिशेने निघतात. कोणी गावातून निघतो. कोणी शहरातून. कोणी मित्रांसोबत. कोणी कुटुंबासोबत. आणि कोणी अगदी एकटाच. पण प्रत्येकाच्या खांद्यावर एक कावड असते आणि हृदयात एकच नाव असते — महादेव!
गंगाजलच का?
गंगा भारतीय संस्कृतीमध्ये केवळ एक नदी नाही. ती श्रद्धेचा, पावित्र्याचा आणि जीवनदायिनी शक्तीचा प्रतीकात्मक स्रोत आहे.
गंगेचे पाणी कावडीत भरून ते शिवाला अर्पण करण्यामागे भक्ताच्या मनात एक अत्यंत सुंदर भाव असतो —
“हे देवा, निसर्गाने मला जे पवित्र जल दिले, ते मी पुन्हा तुझ्याच चरणी अर्पण करीत आहे.”
यात देणे आणि परत देणे यांचा एक सुंदर जीवनदर्शनाचा अर्थ दडलेला आहे.
पाणी जीवन देते. गंगा जीवन देते. आणि शिव त्या जीवनतत्त्वाचे रक्षण करणारे देव म्हणून भक्ताच्या मनात विराजमान आहेत. म्हणून गंगाजल खांद्यावर घेऊन शिवाच्या चरणी पोहोचविणे म्हणजे भक्ताच्या दृष्टीने स्वतःच्या श्रमाचे, भक्तीचे आणि संकल्पाचे अर्पण होय.
श्रद्धा की केवळ परंपरा?
कावड यात्रेकडे पाहताना हा प्रश्न अनेकांच्या मनात येतो—ही श्रद्धा आहे की परंपरा?
उत्तर सोपे नाही. कारण श्रद्धा आणि परंपरा अनेकदा एकमेकांत मिसळलेल्या असतात. एखादा तरुण पहिल्यांदा कावड घेऊन जातो, तेव्हा कदाचित त्याला परंपरेचा अर्थ पूर्णपणे माहिती नसतो. पण चालता चालता त्याला त्या यात्रेचा अनुभव येतो. पाय दुखतात. घाम येतो. थकवा येतो. कधी पाऊस येतो. कधी उन्हाचा त्रास होतो. तरीही तो थांबत नाही. कारण त्याच्या मनात एक विचार असतो — “माझी कावड माझ्या महादेवापर्यंत पोहोचलीच पाहिजे.”
कावड आणि शिवभक्तीचा भावार्थ
कावड वाहताना दोन्ही बाजूंना जलपात्रे असतात आणि मध्ये भक्ताचा खांदा. या दृश्यात एक सुंदर प्रतीक दडलेले आहे. मनुष्याचे जीवनही असेच आहे. एका बाजूला संसार. दुसऱ्या बाजूला जबाबदाऱ्या. मध्ये मनुष्य. कधी एक बाजू जड होते. कधी दुसरी. पण तो संतुलन राखत पुढे चालत राहतो. कावड यात्रा भक्ताला जणू सांगते —
“जीवनाच्या ओझ्याला घाबरू नकोस. श्रद्धेचा आधार खांद्यावर असेल तर लांबचा मार्गही पार करता येतो.”
कावड वाहणारा भक्त आपले ओझे महादेवाला अर्पण करतो. त्याच्या मनातील चिंता, इच्छा, दुःख, संकटे आणि आशा—सगळे त्या कावडीबरोबर प्रवास करतात. आणि शेवटी शिवलिंगावर जल अर्पण करताना त्याला वाटते—
“आता माझे काम पूर्ण झाले. उरलेले तुझ्यावर सोपविले.”
हीच शरणागती. हीच भक्ती.
भगव्या रंगाची तरुणाई
कावड यात्रेचे सर्वांत जिवंत चित्र म्हणजे तिच्यात सहभागी होणारी तरुणाई. दूरवरून भगवे झेंडे दिसतात. कुठे भगव्या रंगाच्या कमानी उभारलेल्या असतात. कुठे मोठे स्पीकर लावलेले असतात. कुठे भक्तिगीते आणि शिवभक्तीची गाणी वाजत असतात. त्या तालावर तरुण मुले-मुली उत्साहाने नाचत असतात. कुणाच्या हातात भगवा झेंडा असतो. कुणाच्या कपाळावर त्रिपुंड असतो. कुणाच्या गळ्यात रुद्राक्षाची माळ असते. कुणी “हर हर महादेव!” म्हणत हात वर करतो.
आणि क्षणात संपूर्ण वातावरण जयघोषाने दुमदुमून जाते —
“बोल बम!” “हर हर महादेव!”
या तरुणाईकडे केवळ गोंगाट म्हणून पाहण्यापेक्षा त्यातील सकारात्मक बाजू पाहिली तर एक वेगळे चित्र दिसते. आजच्या काळात तरुणांच्या हातात मोबाईल आहे. कानात इअरफोन आहेत. प्रत्येकाचे जीवन वेगवेगळ्या स्क्रीनमध्ये विभागले गेले आहे. पण कावड यात्रेत हजारो तरुण एकत्र चालतात. एकत्र जेवतात. एकमेकांना पाणी देतात. थकलेल्या व्यक्तीला आधार देतात. रस्त्यात पडलेली कावड उचलून देतात. अनोळखी व्यक्तीशीही “बम भोले!” म्हणून आपलेपणाने बोलतात. ही एक प्रकारची सामाजिक जवळीक आहे.
डीजे, गाणी आणि नृत्य : भक्तीचा आधुनिक आविष्कार
आजच्या काळातील कावड यात्रा पारंपरिक यात्रेपेक्षा काही बाबतीत वेगळी झाली आहे. मोठे डीजे, भक्तिगीते, शिवाच्या नावाने तयार झालेली आधुनिक गाणी, ढोल-ताशे आणि नृत्य यामुळे यात्रेला उत्सवाचे स्वरूप प्राप्त झाले आहे. तरुणाई गाण्यांच्या तालावर नाचते. काहीजण शिवाच्या नावाच्या गजरात बेभान होतात. त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा असतो, पण आनंद त्याहून मोठा असतो. काही तास चालूनही ते पुन्हा नाचतात. कुणी मोबाइलवर व्हिडिओ काढतो. कुणी मित्रांसोबत फोटो घेतो. कुणी आपल्या कावडीसमोर नृत्य करतो. या सगळ्यातून भक्तीचा एक आधुनिक चेहरा दिसतो. पूर्वी भजनाच्या तालावर भक्ती व्यक्त होत होती. आज काही ठिकाणी ती डीजेच्या तालावर व्यक्त होते.
माध्यम बदलले आहे.
पण भावना तीच आहे—महादेवाविषयीची ओढ.
रस्ते बंद होतात—पण मनांचे रस्ते उघडतात
कावड यात्रेच्या काळात उत्तर भारतातील अनेक महामार्ग, शहरातील मुख्य रस्ते आणि गावाकडचे मार्ग काही काळासाठी कावडियांसाठी राखीव किंवा नियंत्रित केले जातात. वाहतुकीला अडथळे येतात. गाड्यांच्या मार्गात बदल केले जातात. कधी लांबच्या मार्गाने जावे लागते. कधी वाहतूक थांबवावी लागते. सामान्य नागरिकाला याचा त्रास होऊ शकतो. परंतु दुसऱ्या बाजूने पाहिले तर हे काही दिवसांचे एक मोठे सामाजिक आयोजन असते.
प्रशासन रस्त्यांची व्यवस्था करते. पोलीस बंदोबस्त ठेवतात. वैद्यकीय पथके उभी राहतात. स्वयंसेवक मदतीला येतात. स्थानिक लोक यात्रेकरूंना पाणी देतात. अनेक दुकानदार आपल्या परीने सेवा करतात. म्हणजे रस्ता काही काळासाठी कावडियांसाठी थांबतो; पण त्याच रस्त्यावरून सेवा, सहकार्य आणि माणुसकीचा प्रवास सुरू होतो.
शाळांना सुट्टी—एक सामाजिक समायोजन
कावड यात्रेच्या काळात मोठ्या प्रमाणावर गर्दी होणाऱ्या भागांमध्ये प्रशासन काही वेळा शाळांच्या वेळांमध्ये बदल करते किंवा सुट्टी जाहीर करते. याचे एक कारण वाहतूक आणि विद्यार्थ्यांची सुरक्षितता असते. लाखो लोक रस्त्यावर असताना लहान मुलांना शाळेत ने-आण करणे कठीण होऊ शकते. म्हणून काही दिवसांचे शैक्षणिक वेळापत्रक बदलणे हा एक प्रकारचा सामाजिक समन्वय मानता येतो. शाळा काही दिवस बंद असली तरी त्या काळात समाजाच्या एका मोठ्या धार्मिक-सांस्कृतिक उत्सवाचे दर्शन मुलांना त्यांच्या घरातून किंवा परिसरातून घडते. त्यांना समजते की भारतातील विविध भागांत धर्म, परंपरा आणि लोकसहभाग यांचे किती मोठे जाळे आहे.
भंडारे : यात्रेचे अन्नमय रूप
कावड यात्रेचा एक अत्यंत सुंदर भाग म्हणजे भंडारे. रस्त्याच्या कडेला मंडप उभारलेले असतात. कुठे मोठ्या कढया चुलीवर ठेवलेल्या असतात. कुठे पुरी-भाजी बनत असते. कुठे खिचडी. कुठे फळे. कुठे दूध. कुठे चहा. कुठे शरबत. कुठे थंड पाण्याची व्यवस्था. सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे हे यात्रेकरूंना सेवा म्हणून दिले जाते.
भुकेल्या कावडियाला अन्न मिळते. थकलेल्या यात्रेकरूला पाणी मिळते. उन्हाने त्रस्त झालेल्याला सावली मिळते.
पाय दुखणाऱ्याला बसण्याची जागा मिळते. कधी वैद्यकीय सेवा मिळते. कधी एखादा स्वयंसेवक चप्पल किंवा आवश्यक वस्तू देतो. यात “अतिथी देवो भवः” या भारतीय संस्कृतीचा सुंदर अंश दिसतो.
कावडिया अनोळखी असतो. तरीही त्याच्यासाठी जेवण वाढले जाते. त्याचे नाव विचारले जात नाही. त्याची जात विचारली जात नाही. त्याच्याकडून पैसे मागितले जात नाहीत. एकच विचार असतो, “बोल बम, आधी प्रसाद घ्या!”
भंडारा म्हणजे केवळ अन्न नाही. भंडाऱ्यातील सर्वांत मोठी गोष्ट अन्न नसते. ती असते वाटण्याची वृत्ती. ज्याच्याकडे आहे त्याने ज्याच्याकडे नाही त्याला द्यावे. हा भारतीय संस्कृतीतील अत्यंत प्राचीन विचार आहे.
कुणी धान्य देतो. कुणी पैसे देतो. कुणी भाजी देतो. कुणी स्वयंपाक करतो. कुणी भांडी घासतो. कुणी पाणी वाटतो.
कुणी कचरा उचलतो. कुणी आजारी यात्रेकरूला दवाखान्यात घेऊन जातो. म्हणजे भंडारा हा समाजातील सहभागाचा उत्सव बनतो.
काही दिवस संसार बाजूला ठेवून महादेवाच्या चरणी
कावड यात्रा म्हणजे भक्तासाठी आपल्या रोजच्या जीवनातून काही काळ बाहेर पडण्याची संधी. नेहमी सकाळी उठणे, कामावर जाणे, व्यवसाय करणे, पैसे कमावणे, घर सांभाळणे, मुलांच्या शिक्षणाची काळजी, कर्जाचे हप्ते,
शेतातील काम, दुकान, नोकरी, व्यवहार या सर्व गोष्टी माणसाच्या आयुष्याचा भाग आहेत. पण वर्षातून काही दिवस तो म्हणतो, “आता थोडा वेळ माझ्यासाठी नाही, माझ्या महादेवासाठी.” तो संसार सोडत नाही. तो जबाबदाऱ्या नाकारत नाही. तो केवळ काही दिवस त्या सगळ्यांपासून मनाला विश्रांती देतो. ज्याप्रमाणे एखादा माणूस यात्रेला जातो, तीर्थाला जातो किंवा साधनेसाठी काही दिवस वेगळे राहतो, त्याचप्रमाणे कावड यात्रा हीही आत्मिक विश्रांतीची एक पद्धत आहे.
कामधंदा सोडून यात्रा करण्याचा सकारात्मक अर्थ
“कामधंदा सोडून कावड यात्रा कशासाठी?” असा प्रश्न आधुनिक मनाला पडू शकतो. पण भक्ताच्या मनात त्याचा अर्थ वेगळा असतो. वर्षभर तो पैसा कमावतो. कुटुंबासाठी धडपडतो. व्यवसाय वाढवतो. जबाबदाऱ्या पार पाडतो.
पण श्रावणात काही दिवस तो म्हणतो, “ज्याने मला काम करण्याची शक्ती दिली, त्याच्यासाठी काही दिवस मी चालणार.”
हा व्यवहार आणि अध्यात्म यांच्यातील समतोल आहे. तसे पाहिले तर मंदिरात जाण्यासाठी नेहमीच काम सोडावे लागते असे नाही. परंतु ज्या भक्ताने मनापासून संकल्प केला आहे, त्याच्यासाठी काही दिवसांची कावड यात्रा हा आयुष्यातील विशेष आध्यात्मिक अनुभव असू शकतो. काम जीवनासाठी आहे; पण जीवनाला अर्थ देण्यासाठी श्रद्धाही आवश्यक आहे. म्हणूनच कावड यात्रा भक्ताच्या दृष्टीने सुट्टी नसते. ती साधनेची सुट्टी असते. ती मनाच्या स्वच्छतेची वेळ असते.
ब्राह्मणांना दान-दक्षिणा : देण्याची भारतीय परंपरा
भारतीय धार्मिक परंपरेमध्ये दानाला अत्यंत महत्त्व आहे. अन्नदान, वस्त्रदान, जलदान, गोदान, ज्ञानदान, दक्षिणा—अशा विविध स्वरूपांत दानाची परंपरा विकसित झाली. ब्राह्मण हा भारतीय परंपरेत ज्ञान, वेदाध्ययन, मंत्र, पूजा, संस्कार आणि धार्मिक विधी यांच्याशी जोडलेला सामाजिक घटक मानला गेला. त्यामुळे धार्मिक विधीनंतर ब्राह्मणांना दक्षिणा देण्याची परंपरा अनेक कुटुंबांत आजही आढळते. भक्ताच्या दृष्टीने दक्षिणा म्हणजे केवळ पैसा नसतो. तो कृतज्ञतेचा भाव असतो. “आपण माझ्यासाठी मंत्र म्हटलेत, पूजा केलीत, धार्मिक विधी पार पाडला—त्याबद्दल ही माझी नम्र अर्पणभावना.” अशी त्याची भावना असते. दान देताना मनात अहंकार नसावा, हा भारतीय दानधर्माचा आणखी एक सुंदर विचार आहे. देणारा मोठा आणि घेणारा लहान असा भाव नसावा. दान म्हणजे देणाऱ्याने स्वतःला श्रेष्ठ समजणे नव्हे. दान म्हणजे “माझ्याकडे जे काही आहे, त्यातील थोडेसे तुझ्या उपयोगी पडावे.” ही भावना.
सर्वांनी कावड यात्रा करावी का?
श्रद्धेच्या दृष्टीने पाहिले तर भक्ताला आपल्या देवासाठी काहीतरी करण्याची इच्छा असणे ही सुंदर गोष्ट आहे. ज्याच्या मनात महादेवाविषयी अपार श्रद्धा आहे, त्याने कावड घ्यावी, यात्रा करावी, गंगाजल आणावे, शिवाला अभिषेक करावा, दान करावे, भंडारा करावा, गरीबाला अन्न द्यावे—हे सर्व भक्तीचे सुंदर मार्ग आहेत. पण भक्तीचा खरा अर्थ दुसऱ्याला जबरदस्तीने आपल्या मार्गावर आणणे नाही. ज्याला कावड घ्यायची आहे त्याने घ्यावी. ज्याला उपवास करायचा आहे त्याने करावा. ज्याला मंदिरात सेवा करायची आहे त्याने करावी. ज्याला गरीबांना अन्न द्यायचे आहे त्याने द्यावे. ज्याला ब्राह्मणांना दक्षिणा द्यायची आहे त्याने श्रद्धेने द्यावी. ज्याला आपल्या घरात बसून शिवाचे नामस्मरण करायचे आहे, त्याची भक्तीही तितकीच मनापासून असू शकते. कारण महादेवाच्या भक्तीत बाह्य प्रदर्शनापेक्षा मनातील भाव महत्त्वाचा आहे.
कावड यात्रेचा खरा संदेश
कावड यात्रा आपल्याला अनेक गोष्टी शिकवते. ती शिकवते - संकल्प करा आणि तो पूर्ण करा. कष्टांना घाबरू नका.
दुसऱ्याला मदत करा. अन्न वाटा. पाणी वाटा. थकलेल्या माणसाला आधार द्या. आपल्या श्रद्धेचा आदर करा आणि दुसऱ्याच्या श्रद्धेचाही आदर करा. अहंकारापेक्षा सेवा मोठी आहे. संपत्तीपेक्षा दान मोठे आहे. शब्दांपेक्षा आचरण मोठे आहे. आणि शेवटी देवाला फक्त मंदिरात शोधू नका; देवाच्या नावाने दुसऱ्याची सेवा करणाऱ्या हातांतही त्याला पाहा.
कावड : खांद्यावरील जल, मनातील संकल्प
कावडिया जेव्हा पहाटे निघतो तेव्हा रस्त्यावर कदाचित अजून अंधार असतो. त्याच्या पायाखाली धूळ असते. खांद्यावर कावड असते. डोळ्यांत झोप असते. पायांत वेदना असतात. पण ओठांवर असते “हर हर महादेव!”
दिवसभर तो चालतो. पाऊस आला तरी चालतो. उन्ह आले तरी चालतो. रस्ता कठीण झाला तरी चालतो. मित्र मागे राहिला तर थांबतो. कोणी पडले तर त्याला उचलतो. कोणी तहानले तर पाणी देतो. कोणी भुकेले तर भंडाऱ्याकडे नेतो. अशी चालता चालता त्याची यात्रा केवळ गंगेतून शिवालयापर्यंत राहत नाही. ती स्वतःपासून स्वतःच्या अंतर्मनापर्यंतची यात्रा बनते. कावडीत गंगाजल असते. पण मनात काय असते? मनात असतात इच्छा. मनात असतात दुःख. मनात असतात आठवणी. मनात असतात आपल्या मुलांची स्वप्ने. मनात असते आई-वडिलांची काळजी. मनात असतो संसार. मनात असतात संकटे. आणि शेवटी शिवलिंगावर ते जल अर्पण करताना भक्त त्या सर्व गोष्टी महादेवाच्या चरणी ठेवतो.
“हे देवा, आता तूच पाह.”
हीच कावड यात्रेची सर्वांत मोठी आध्यात्मिक अनुभूती आहे.
शिवाच्या नावाने एकत्र येणारा समाज
कावड यात्रेच्या दिवसांत समाजातील विविध स्तर एकत्र येतात. शेतकरी असतो, मजूर असतो, व्यावसायिक असतो, नोकरी करणारा असतो, तरुण असतो, वृद्ध असतो, स्त्री असते, पुरुष असतो, कुणाकडे पैसा जास्त असतो, कुणाकडे कमी. पण “बोल बम!” म्हटल्यावर सगळ्यांमध्ये एक समान धार्मिक ओळख निर्माण होते. कुणी सेवा करतो, कुणी अन्न देतो, कुणी वाहन चालवतो, कुणी रुग्णवाहिका उपलब्ध करून देतो, कुणी वैद्यकीय मदत करतो, कुणी स्वच्छता करतो, कुणी यात्रेकरूंच्या पायांना मलम लावतो. हीच भारतीय समाजजीवनाची मोठी शक्ती आहे.
आधुनिक काळात कावड यात्रेचे महत्त्व
आज जग वेगाने बदलत आहे. माणूस अधिक आधुनिक होत आहे. मोबाईल, इंटरनेट, कृत्रिम बुद्धिमत्ता, सोशल मीडिया, डिजिटल व्यवहार, ऑनलाइन शिक्षण—सगळे जीवन बदलून गेले आहे. पण माणसाच्या मनाला आजही श्रद्धेची गरज आहे. आजही त्याला आशेची गरज आहे. आजही त्याला समुदायाची गरज आहे. आजही त्याला कुणीतरी “तू एकटा नाहीस” असे सांगणाऱ्या हाताची गरज आहे. कावड यात्रा ही गरज काही प्रमाणात पूर्ण करते.
ती हजारो लोकांना एकत्र आणते. एकाच दिशेने चालायला शिकवते. एकमेकांची सेवा करायला शिकवते. सर्वांत महत्त्वाचे स्वतःपेक्षा मोठ्या एखाद्या शक्तीसमोर नतमस्तक व्हायला शिकवते.
महादेवाला कावड अर्पण करताना
शेवटी तो क्षण येतो. दिवसांचे कष्ट संपतात. कावड मंदिरात पोहोचते. घंटानाद होतो. “हर हर महादेव”चा जयघोष होतो. भक्ताच्या डोळ्यांत पाणी येते. तो कावडीतले गंगाजल हातात घेतो. शिवलिंगावर हळूहळू जल वाहू लागते. गंगाजल शिवाच्या पिंडीवरून खाली वाहते. त्या जलासोबत भक्ताच्या मनातील चिंता जणू वाहून जाते. तो हात जोडतो. डोळे मिटतो. मनात म्हणतो, “देवा, मी आलो आहे. माझ्याकडे देण्यासाठी फार काही नाही. हे गंगाजल आहे, माझा श्रम आहे, माझी श्रद्धा आहे आणि माझे मन आहे—हे सर्व तुझ्या चरणी अर्पण.”
तेव्हा कदाचित देव काही बोलत नाही. पण भक्ताच्या मनाला एक शांत उत्तर मिळते, “चालत राहा. मी तुझ्यासोबत आहे.”
शिव-कावड स्तोत्र
॥ कावडेश्वर महादेव स्तोत्र ॥
गंगेच्या पवित्र तीरावरुनी,
निघाली भक्तांची वाट,
खांद्यावर कावड घेऊनी,
मनामध्ये शिवाची पहाट।
हर हर म्हणती ओठ सारे,
डमरू नाद दाही दिशा,
भगव्या रंगात न्हाली धरती,
शिवनामाची झाली वर्षा।
पायी काटे, अंगी घाम,
तरी न थांबे भक्ताची चाल,
“बोल बम”च्या एका नादाने,
हलके होते जीवनभाल।
गंगेचे हे निर्मळ पाणी,
शंकराच्या चरणी जाई,
भक्ताच्या अंतरीची व्यथा,
त्या जलधारेसोबत वाहून जाई।
हे नीलकंठा, हे त्रिनेत्रा,
हे कैलासाधीश महेशा,
दुःखितांच्या अश्रूंमध्ये,
दाखव आम्हा तुझीच रेषा।
ज्याच्या घरी अन्न नसेल,
त्याच्या घरी भंडारा होऊ दे,
ज्याच्या डोळ्यांत अश्रू असतील,
त्याच्या ओठी हास्य फुलू दे।
ज्याच्या पायांना वाट कठीण,
त्याला आधार देणारे हात,
ज्याच्या मनात अंधार दाटे,
त्याला दाखव प्रकाशवाट।
दान देताना अहंकार नसो,
सेवा करताना मान नसो,
शिवनाम घेताना मनामध्ये,
दुसऱ्याविषयी तिरस्कार नसो।
ब्राह्मणाच्या मंत्रामध्ये,
ज्ञानाची ज्योत तेवत राहो,
दक्षिणेच्या त्या छोट्या अर्पणात,
कृतज्ञतेचा भाव राहो।
शेतकऱ्याच्या घामामध्ये,
महादेव तुझी पूजा होऊ दे,
मजुराच्या कष्टकरी हातात,
तुझीच शक्ती नांदू दे।
आईच्या मायेच्या सावलीत,
तुझेच रूप दिसू दे देवा,
वडिलांच्या कष्टांच्या छायेत,
तुझीच कृपा भासू दे देवा।
तरुणांच्या त्या उत्साहाला,
सद्बुद्धीची दिशा मिळू दे,
डीजेच्या त्या तालामध्येही,
शिवनामाची गंगा वाहू दे।
नृत्य करो दे भक्त मनाने,
जयघोष करो आकाशी,
परंतु दुसऱ्याच्या वाटेवर,
कधी नको अडथळा आणू अशी।
रस्ते थांबले काही क्षण,
पण माणुसकी थांबू नये,
शाळांना सुट्टी मिळाली तरी,
ज्ञानाची ज्योत विझू नये।
भंडाऱ्याच्या एका घासात,
प्रेमाची चव भरू दे,
तहानलेल्या प्रत्येक जीवाला,
गंगेचे पाणी मिळू दे।
कावड वाहणाऱ्या प्रत्येकाला,
संकल्पशक्ती दे महादेवा,
कावड न वाहणाऱ्याच्या अंतरीही,
तुझी भक्ती दे महादेवा।
कुणी हरिद्वारची वाट धरावी,
कुणी घरीच तुझे नाम घ्यावे,
जिथे श्रद्धेने तुझे स्मरण होईल,
तिथे कैलास उतरून यावे।
नाही मागत सोन्याचे महाल,
नाही मागत वैभवाचा भार,
फक्त एवढी कृपा कर देवा—
मनात राहू दे तुझा दरबार।
क्रोध जळू दे गंगेमध्ये,
अहंकार जळू दे भस्मात,
लोभ-मोह दूर जाऊ दे,
शिवनामाच्या पवित्र श्वासात।
कावड आमुची छोटी देवा,
तुझी कृपा अथांग आभाळ,
एक थेंब गंगा अर्पिताना,
तुझ्या चरणी अर्पू दे जीव सगळा।
हर हर महादेवाचा नाद,
दुमदुमू दे त्रिभुवनात,
भक्ती, सेवा, प्रेम, दया,
नांदू दे प्रत्येक मानवजात।
गंगाधरा, नीलकंठा,
त्रिपुरारी, विश्वनाथा,
कावड घेऊनी आलो देवा,
स्वीकार आमुची ही भावना माथा।
ॐ नमः शिवाय।
हर हर महादेव।
बोल बम! बोल बम!
गंगाधर महादेव की जय!
प्रतिक्रिया