पुरे झाले चंद्र सूर्य!

मित्रांनो, ही माझी नवीन कविता. कशी वाटतेय ते नक्की सांगा. एका स्त्रीचे मनोगत रेखाटण्याचा हा प्रयत्न कितपत यशस्वी झालाय? कशी सुचली हे नंतर सांगेनच. पुन्हा जांभळ्या रात्री देशांतरीचा उभा राही दारात बेभान वल्ली खडा सूर लावून गातो नव्याने जुन्या पावसाचे जुने तेच गाणे तुला झोप नाही किती पावसाळे असे थेंब अन् भासती कोरडे पुन्हा चिंब व्हावे जरा वाटता पाळण्यातून आवाज कानी पडे त्वरा धाव घेशी धरूनी उराशी क्षुधा शांत होता पुन्हा नीज त्याला उरातील उर्मी तुझ्या ती तशी राहूनी काळजातील स्त्री ओरडे जशी रात्र होते तसा जोर वार्‍यास भन्नाट वाहे दिशाहीन वाहे तुझ्या अंतरी कोसळे वीज आता रहावे कसे शांत याच्यापुढे सरे अंतरा अन् सरे गान त्याला आता भान येता फिरे पाठ त्याची गळोनि तुझ्या नीतीच्या श्रुन्खला पावले धाव घेतात दाराकडे आणि दु:ख हिरवे उफाळून येता भरे नेत्र अन् बोलकी हो व्यथा जरी जाहले पूर्ण मी आज सांगू कशी अन् कुणा पूर्णतेची कथा असा मोह होणे न शोभे जरी या मनस्वी सुखालागी मी पारखी आता दु:ख कसले पुन्हा राहीले मी जगी धन्य मी धन्य स्त्री सारखी तुमचा, केदार भेट द्या: http://keskarkedar.blogspot.com