मन राधा राधा होते...
सांजेच्या व्याकुळ वेळी
का गोकुळ बाधा होते?
आभाळ दाटते तेव्हा
मन राधा राधा होते..
साहवे मला ना जेव्हा
काहिली तनूची उष्ण,
आवेग असा वा-याचा
भासतो जणू की कृष्ण..
मिटताना डोळे माझे
कुशीत मजला घेतो,
रोज मला उठवाया
पाऊस होउनी येतो..
घनघोर बरसतो वेडा
दिवस असो वा रात्र,
रुजवात सुखांची नवथर
भिजवुनी सारी गात्रं..
(ही राधा खास रातराणीसाठी....:))
अतिशय सुरेख, तरल.
धन्यवाद!
खूप सहज, निरागस, आणि सुंदर
धन्यवाद!
ताई _/\_
:):)
क्या बात...
छान कविता.
डिट्टो मनातलं बोललात.:)
नेकी और पुछपुछ?
विडंबन तयार होण्याच्या
नेहमीप्रमाणेच सुरेख 'प्राची
:):)
तुमच्या काव्यावर तुटून पडणार्
*
धन्यवाद!! पण संग्रह काढला की
+१
मस्तच
काय भारी लिहिलंय, सावळगाथा...
??
अहो मिकांची सावळ्यावरील कविता
वाह... किती सुंदर....
अतिशय सुंदर !!!
मी जास्त कवितांच्या वाटेला जात नाही.
मस्त !
सुरेख रचना!
चांदणे संदीप, शा वि कु,
सांजेच्या व्याकुळ वेळी
__/\__
अप्रतिम कविता
:)
सुंदर!
:)
मस्त
;) धन्यवाद!
आवडली..
धन्यवाद!