तासगांवचं घर..

सुरेख आठवणी!!! चुचु

फोटोतील मुली एवढा झालो. जगजीत सिंग यांनी गायलेली " ये दौलत भी ले लो, ये शौहरत भी ले लो" या गझलची आठवण झाली. उत्तम गवई नेहमी चांगलेच गातो पण एखद्या कर्यक्रमाचीच मैफील होते. तशी मैफील जमली आज. (गाववाले आस्ल्याने धन्यवाद देत नाही)

डोळ्यात पाणी आलं. (भोचक) हा आहे आमचा स्वभाव

"... वाडा विकायचा ठरलं. .. पोटात कालवाकालव झाली. काही सुचेना. आणि अचानक एकेदिवशी समजलं.. एका डॉक्टरने त्याच्या हॉस्पिटलसाठी ती जागा घेतली. त्यातलं असलेलं नसलेलं सामान बाहेर काढण्यासाठी मी ही हट्टाने गेले तासगावला. एकेक जुनी ट्रंक, पिंपं, बंब.. बाहेर आणून ठेवत होती सगळीजण. जेव्हा झोपाळा काढायची वेळ आली.. तेव्हा ती भिंतीवरची लिहिलेली नावं बघून.... माझा श्वास कोंडला आणि इतका वेळ धरून ठेवलेला बांध फुटला. ...... किती वेळ मी नुसतीच रडत होते.." अंगावर काटा आला वाचून !! आणि हो, अर्रार आबा कुटं राहतात ? :)

वाह, प्राजुताईचा हा नितांतसुंदर लेख वाचायचाच राहिला होता, त्या देशपांडेबाईंनी लिंकवल्या मुळे अमृतप्राशन झाले :)

>> तेव्हा ती भिंतीवरची लिहिलेली नावं बघून.... माझा श्वास कोंडला आणि इतका वेळ धरून ठेवलेला बांध फुटला. ...... किती वेळ मी नुसतीच रडत होते.." वाचून परत जखमेवरची खपली निघाली. पण वाचणं आवश्यक होतंच. एखाद्या व्यक्तिचित्राइतकाच सुंदर लेख आहे. लेखाची आठवण करून दिल्याबद्दल मकीला हजारों वेळा धन्यववा!

हा लेख तर सुटूनच गेला होता. लेख आवडला.