इथे कधी कशी आलीस विचारताच
चरचरत मुकीच व्हायची..जणू
चामडी रोज सोलली जाते
जीव सोलू नका! असच म्हणायची..
दुखऱ्या नजरेनं गळतागळता
दोन मोकळे श्वास मागायची..
मदत देऊ करणारी नजर मात्र
तिला तेवढंच नाकारायची.
अत्यंत दाहक आणि वास्तववादी कविता -
तिच्यावर रोखलेल्या नजरांची
अगोचारी भोसकता झेलत
टस्स का मस्स न होता
मुर्दाडासारखी ढिम्म राहायची..
अगदी बारा नव्हे पण तेरा-चौदा वर्षांच्या मुलींवर रोखल्या गेलेल्या अशा वखवखत्या नजरा पाहिल्या आहेत...
इथे कधी कशी आलीस विचारताच
चरचरत मुकीच व्हायची..जणू
चामडी रोज सोलली जाते
जीव सोलू नका! असच म्हणायची..
हंम्म.. हे विचारायचा अगोचरपणादेखिल करतात काही लोक...
मदत देऊ करणारी नजर मात्र
तिला तेवढंच नाकारायची.
अपवादानेच नियम सिद्ध होतो म्हणतात...
असो, तुमची ही कविता कुठच्या कुठे भरकटत घेऊन गेली...
(निशब्द) सुनील
Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.
कविता
वेगळा विषय
भावली
ह्या ओळीतर खूपच आवडल्या
आभार!
कविता भावली
आभार
दाहक आणि वास्तववादी
+१
मनापासून आभार
दाहक कविता!
आभार..
आभार..