आमच्या घरी आलेले अनाहूत पाहुणे

आवडला...

पुढच्यावेळी जमल्यास, वेबकॅम वापरून फोटो काढायचा प्रयत्न करून बघा.

(आयडिया गिव्हन बाय "गवि".)

अभिनंदन! छान लाईव वृत्तांत वाचल्यासारखा वाटला. घरटं तसचं ठेवायचा तुमची इच्छाही चांगली आहे. आमच्या दाराजवळच्या खोबणीत असचं घरटं केलेलं रॉबिन पक्ष्यांनी आणि नंतर ते कुंटुंब उडुन गेल्यावर कबुतरासारख्या पक्ष्यांनी त्यांच बस्तान तिथेच बसविलं होतं खूप दिवस लागले ही पिल्ल जगात यायला, ख-या अर्थाने रिसाकलिंग. पिल्लं खरचं पटकन मोठी होतात आणि त्यांना उडायला शिकताना बघायचा आनंद वेगळाच होता अगदी आपण सायकल शिकतो/शिकवतो तसे आईवडील आजुबाजुला होते :) आणि अवघ्या १-२ दिवसात ती पिल्ल उडुनही गेली :(

किती गोड आहे त्या पिल्लांचा हा प्रवास. मस्तच.

पुढील वर्षीच्या पाहुण्यांसाठी शुभेच्छा!!

वर्णन आणि छायाचित्रे!!

शेअर केल्याबद्दल धन्यवाद!

आहा! एकच नंबर. :) लय आवडले.

तिथे कॅम ठेवून पाहिले तर त्यांनाही डिष्टर्ब होणार नाही आणि तुम्हीही बिनदिक्कतपणे पाहू शकाल सर्व काही.

वर्णन आणि फोटू आवडले.

मस्त फोटो आणि वर्णन !!
एकंदर तुमची गॅलेरी खूप हिरवीगार दिसतेय !!

लय भारी. पाहुणे, छोटे पाहुणे, फोटु आणि तुमचा वृत्तांत सगळेच फार आवडले आहे. आणि हो, तुमची बाग पण...

सुंदर वर्णन आणि अप्रतिम छायाचित्र.
वाचता वाचता भावनिक गुंतणूक होऊन गेली. पक्षी उडून गेल्याने मनाला चुटपुट लागून राहिली.

मस्त खुप छान फोटोग्राफी. पाहुण्यांची वर्दळ लवकर आटोपली म्हाणायची. पण हा सुंदर पक्षी कोणता होता ते सांगाल काय?

मस्त. बुलबुल फार आक्रमक असतात बर का !

तुमची गॅलरी फारच मस्त हिरवीगार आहे हो!!! अशा गॅलरीत पक्ष्यांनाही निवांत वाटत असेल...!
खुप छान फोटो आलेत...

मस्त :)

घराच्या अंगणातील झाडावर सुगरणींची वसाहत वसली होती एकदा!

मस्त वर्णन!
बुलबुल माझ्याही घरचे पाहुणे आहेत.दरवर्षी एक तरी जोडी तेच घरटं वापरते.तुमच्याकडेही आता त्याच घरट्यात यायला लागतील बघा!

खूप छान लिहिलंय.
फोटोही अगदी सुस्पष्ट.

आम्ही बाळंतपण नाही, पण पाळणाघर चालवतो मॅगपायच्या पिल्लांसाठी.
मस्त लेख, वर्णन अन फोटो.

आवडल..

अप्रतिम!!!

अहो संगतीचा परिणाम. तुमच्यामुळे inspire होवून जग प्रदक्षिणेला गेली असणार.

बाकी !!

तीन-चार दिवसात बहुदा त्याच्या मनासारखे घर बांधून तयार झाले असावे. कारण त्याच्याबरोबर एक जोडीदारीण दिसू लागली. आता तुम्ही म्हणाल की जोडीदारीणच कशावरून ? कारण असे की, ती बांधकामात अजिबात सहभाग घेत नव्हती. उलट मान वाकडी करून करून ती घरट्याचे वेगवेगळ्या कोनातून बराच वेळ निरीक्षण करत असे आणि मग इथली काडी उपस, तिथली काडी उपस आणि बाहेर फेकून दे असे मात्र करत असे. आलं ध्यानात ?

- अगदी शालजोडीतली कोपरखळी

गोड आहेत पाहुणे !
तुमची गॅलरी म्हणजे छोटंसं रानच दिसतय !

खूपच मस्त लिहिले आहे. फोटो तर एकदम झकास!!!

"भूक लागलीय, खाऊ द्या"

आपुलकीचा जो हळूवार आणि नाजूक स्पर्श आपण या अनुभवकथनाला दिला आहे तो केवळ लाजवाब!

मस्तच

हिरव्यागार रंगाने खरंच डोळे निवले. वेगळाच हिरवा आहे हा रंग. वेगळ्या पर्यावरणामुळे तो इतका उठून दिसतोय का?(वायुपटल, धूळ नसणे वगैरे, कारण उदा.लद्दाख, तिबेट वगैरेच्या फोटोतला पिवळेपणा, राखाडीपणा वेगळाच दिसतो तसे. ). शिवाय 'बिल्डिंग मटीरिअल' सुद्धा 'फॉरीन'चं वाटतंय. म्हणजे पालापाचोळा, काड्या-काटक्या ओळखीच्या वाटत नाहीयेत.
फोटो जितके आवडले तितकेच वर्णनही.

खुप छान.

आमच्या झुंबरावर वर्षातून २-३ वेळा तरी बुलबुल पिले घालतात. ह्यावर मी मागे लेखही लिहीला होता लोकसत्तामध्ये. इथेही आहे माझ्या लेखनात. बुलबुलचे नर्सिंगहोम आणि माहेरपण म्हणून.

सुंदर ! मस्त वर्णन, फोटो, दोन्ही.
मजा आली वाचायला....

मस्तच!

तुम्ही, गवि, जागुताई भाग्यवान आहात बाबा.

माझ्या घरी टेरेस मधे पक्षी यावेत म्हणुन हर तर्‍हेचे उपाय करुन झाले (बुवा, बाबा, जादुटोणा, करणी, भानामती काही म्हणजे काही सोडले नाही. पण एकही पक्षी आमच्या (हिरव्यागार) टेरेस मधे फिरकत नाही.

पैजारबुवा,

पाहुणे आवडले

अगदी शेजारी उभं राहून सगळी स्टोरी ऐकल्यासारखं वाटलं. :)

हा प्रवास आवडला आणि ते उडुन गेल्यामुळे चुट्पुट देखील लावुन गेला

तुमचे पाहुणे आवडले,
स्वाती

तुमचे पाहुणे आवडले. माझ्या खिडकीत चपातीचे तुकडे खाण्यास चिमणी, खार, बुलबुल आणि आजकाल (अधून मधून) पोपटही येतात. पण घरटं बांधण्याइतपत आडोसा नाही. चिमणीसाठी कृत्रिम घरटं करता येईल का याचा विचार करतोय. कारण काही चिमण्या बिलकूल घाबरत नाहीत. जणू रुळावल्यात आणि हक्काने चिवचिवाट करून खायला तांदूळ नाहीतर चपातीचे तुकडे टाकायला सांगतात.

मजा आली!

आम्ही पक्षीछायाचित्रणात एक बंधन काटेकोरपणे, अगदी निक्षून पाळतो, तो म्हणजे कुठल्याही परिस्थितीत आणि कितीही मोह झाला तरी 'नेस्ट फोटोग्राफी' टाळणे. कितीही मोठी एक्स्ट्रीम टेलिफोटो लेन्स असली, आणि घरट्यापासून आपण कितीही दूर असलो, पक्षी तिथे नाहीयेत असं वाटत असलं, तरी त्यांच्या घरट्यांचे छायाचित्रण करायचे नाही. विणीच्या हंगामात पक्ष्यांवर पिले वाढवण्याचा, जोपासण्याचा आणि त्यांचे रक्षण करण्याचा एवढा ताण असतो की त्यात आपल्या हौशीमुळे भर पडायला नको. त्यामुळेच बहुतांशी वन्यछायाचित्रण फोरम इ. हे बर्ड नेस्ट फोटोग्राफीवर त्यांच्या फोरमवर बंदी घालतात. उदा. 'सॅन्क्च्युअरी एशिया', 'इंडियन बर्ड्स्' इ. यावरील अधिक माहिती आंतरजालावर मिळू शकेल.

बर्ड नेस्ट फोटोग्राफी करण्यासाठी एक तर तुम्ही स्वतः त्यातील निष्णात छायाचित्रकार आणि पक्षितज्ञ असले पाहिजेत आणि दुसरे म्हणजे तुमच्या अभ्यासाचा नेस्ट फोटोग्राफी हा एक अत्यावश्यक भाग असायला हवा. या दोन निकषांवर बसत असेल तरच नेस्ट फोटोग्राफी करावी. त्यासाठी सुरक्षिततेचे वगैरे काही एथिक्स आहेत, ते पाळायला हवेत.

इए आणि गवि, आपण सर्व काळजी घेऊनच छायाचित्रण केले असणार हा विश्वास आहेच, तरीपण कुणा हौश्यागवश्याकडून अतिउत्साहाच्या भरात पक्ष्यांच्या विणीला अनभिज्ञपणे का होईना, नुकसान पोहोचू नये ही भीती आहे. कृपया व्यक्तिगत घेऊ नये (तुम्ही नाही घेणार, पण इतरांसाठी! ;-) ), आपुलकीने सांगतो आहे.

@पुढच्या वर्षी आले तर ते अनाहूत नसतील. कारण आमच्या घरातली त्यांनी बांधलेली जागा सर्वानुमते त्यांच्यासाठी राखीव ठेवलेली आहे !>>>

हे असे अनाहुत पाहुणे घरात येणे, म्हणजे अत्यंत आनंदाची बाब.. खुपच सुंदर वर्णन आणि फोटोग्राफी..

एकदम छान लेख..

तुमच्या इतर सर्वच लेखनाप्रमाणे हा लेखही अप्रतिम. तो फोटोंसकट अतिशय आवडला.

अतिशय सुंदर धागा.. वाचत अनुभवत रहावा असा..

आणि खालील वर्णन पण मस्त

जोडीदारीणच कशावरून ? कारण असे की, ती बांधकामात अजिबात सहभाग घेत नव्हती. उलट मान वाकडी करून करून ती घरट्याचे वेगवेगळ्या कोनातून बराच वेळ निरीक्षण करत असे आणि मग इथली काडी उपस, तिथली काडी उपस आणि बाहेर फेकून दे असे मात्र करत असे. आलं ध्यानात ?

अतिशय सुंदर लेख. फोटो पाहून डोळे निवले. बुलबुलला मकोयची फळं फार म्हंजे फार आवडतात. वाट्याण्याएवढी काळ्या द्राक्षा सारखी दिसतात. मकोय कुंडीत लावू शकता. आमच्याकडे गाणं गातगात फळं खातात. किसमीस सुद्धा त्यांचं लैच फेवरेट. हा लेख २०१४चा आहे. अजुनही येतात काहो बुलबुल?

फोटो आणि वर्णन मस्तच. आमच्याकडे बुलबुल आणि सनबर्ड नियमित घरटे करतात पण सर्व बाजूनी झाकले जाईल असे बघतात तस्मात त्यांना त्रास होऊ नये म्हणून नो फोटो सेशन, फक्त अनाहूत मांजरांना सारखे हाकलावे लागते.

सुहास सर अतिशय सुन्दर फोटोज.
एक तर तुम्ही भाग्यवान आहात की अशा पक्षान्च्या पोज मिळाल्या.
शिवाय तुम्ही निष्णात अमेच्युअर फोटोग्राफर आहात.

खूप सुंदर लेख. राहिला होता वाचायचा..