जगाच्या पटी हा तुझा खेळ सारा
हरेकासमोरी तुझा मोहरा
तुझा ना भरोसा जरी वाटला रे
तरी वाटतो का तुझा आसरा ?
'लढावे' असे वाटले ना मनाला
जसे ठेवले तू तसा नांदलो
तुला खोड होती मला छेडण्याची
तरीही कधीही न मी भांडलो
मला ठाव होता तुझा धूर्त कावा
'धरूनी दबा एकटे गाठणे'
चहूबाजुनी घेरुनी एकट्याला
विजेत्यापरी आवही आणणे !
तुझी चाल दैवा कधी वाकडी वा
कधी चाल होती तुझी थेटही
मला जिंकणेही न मंजूर होते
दिली जिंकण्याची तुला भेट ही
अखेरीस केलीस कोंडी इथे तू
मनापासुनी हार मी मानतो
जरी खेळ आयुष्य झाले तरीही
....रसप....
४ एप्रिल २०१२
http://www.ranjeetparadkar.com/2012/04/blog-post_05.html
प्रतिक्रिया
5 Apr 2012 - 1:25 pm | पियुशा
व्व्वा व्व्वा व्व्वा !!
काय कविता केलीये :)
5 Apr 2012 - 1:29 pm | रसप
शेवटचे कडवे असे वाचावे -
अखेरीस केलीस कोंडी इथे तू
मनापासुनी हार मी मानतो
जरी खेळ आयुष्य झाले तरीही
पुन्हा डाव तू मांड, मी हारतो..
5 Apr 2012 - 5:30 pm | चौकटराजा
तुझी चाल दैवा कधी वाकडी वा
कधी चाल होती तुझी थेटही
मला जिंकणेही न मंजूर होते
दिली जिंकण्याची तुला भेट ही
रसप निर्विकारपणे जो तुमच्याशी असा डाव खेळतो ना त्याला भेटीचे काय हो ? एकाचवेळी अठरा खेळाडूंशी खेळणारा बुद्दीबळ पटू आहे तो .
कविता मस्त
पंखा