सुदर्शनसमोरचं म्हणजे आस्वाद ना?
पहिल्यांदाच गेलो होतो तेव्हा त्यानं मला पुणेरी खाक्या दाखवायचा प्रयत्न केला होता...मी त्याला बारामतीचा दणका दिला ;) तेव्हापासून त्याची (माझ्यासकट) २०-२५ गिर्हाईकं तोडली. नादच नाय करायचा. :D
>>पण मूड कोणाचा ?
त्या काकूंचा. :) काकांवर भडकल्या असतील तर वडे जरा जास्तच करपतात. =))
"सोहम" हे जंगली महाराज रोड ला आहे. डेक्कन जिमखानाच्या बसटॉप च्या समोर या आणि जरा २-३ दुकाने सोडा तेथेच आहे.
तेथील भयानक गर्दी मुळे आशियात खाण्यासाठी १ नं असलेला जंगली महाराज रोड वरील सगळ्या हॉटेलचे पब्लिक हळु हळु कमी होउ लागले .. म्हणुन पॉलिटीक्स करुन नगरपालिकेने स्टे आणला बाहेरच्या कंपाउंड मध्ये माणसांना बसण्यास.. त्यामुळॅ हे हॉटेल आतील २-३ वाड्याच्या खोल्यापुरतेच झाले आहे आता.
तरीही पब्लिक असतेच पण फॅमीली कमी झाल्यात त्यामुळे ..
असो तुम्ही जा एकदा ..
शेवभाजी (कट्/तर्री मारुन घ्या) , पिठल (साधे/मेथी).. भाकरी(ज्वारी/बाजरी/तांदुळ) , आणी वरती सांगितल्याप्रमाणे वांगे तसेच भरीत ही उत्तम मिळतेच .. शिवाय सोलकडी आणि इतरही जबरदस्त आहे सगळे ..
मार्केट यार्ड ला गेलात तर 'कावेरी' चं सुकं मटण,मटण सूप...आणि बाजरीची भाकरी....
आवारे लंच होम ची मटन थाळी झक्कास !
आणि कायतर नवीन खायचं आसल तर कोरेगाव पार्कातल्या शिशा कॅफे(आधीचा शिशमहाल) चा इराणी मटन कबाब आणि इराणी तंदूर मटन आणि सोबतीला हुक्का !
दोराबजी अँड सन्स चा मटन सालीगोश,पारशी बिर्याणी आणि शामी कबाब लय भारी.
खायचे असतिल तर अपुर्वा हॉटेल, हर्नीमन सर्कल जवळ फोर्ट्मधे अप्रतिम मिळतात. खास करुन हिरव्या मसाल्यातील पापलेट (मोठ्या आकाराचा) साधारण ६५० रुपयांना मीळतो. ओले बोंबील फ्राय ( बॉम्बे डक ) खुपच चांगले असतात. दादर पुर्वेला़ ॠषी माशांसाठी चांगले आहे.
मिसळः
करी रोड्वरुन लोअर परेल ला जाताना सिग्नलला जयहिंद हे मिसळ साठी प्रसिध्द आहे.
वडापावः अंबरनाथ स्टेशन पुर्वेला बबनचा वडापाव आहे. घाटकोपर पुर्वेला ठाण्याच्या बाजुच्या पुलावरुन बाहेर आल्यावर उजव्या हातालाच एक छोटेसे हॉटेल आहे.
सामोसे, जिलेबी, भजी:
सांताक्रुज स्टेशन पुर्वेला स्टेशनजवळ एक छोटासा स्टॉल आहे. एक बाई त्या चालवतात. मला वाटते हा मुंबईतला सर्वात चांगला समोसा असावा. (५-६ वर्षापुर्वी नेहमी जायचो तिथे. अलिकडे माहीत नाही).
शेवबुंदी, जिलेबी:
कुर्ला पश्चीमेला दिपक फरसान मार्ट आहे. खुपच फेमस आहे. फरसान, पापडीही प्रसिध्द आहे.
गुलाबजामुनः
हर्नीमन सर्कलजवळ कराचीवाला हे फारच प्रसिध्द आहे.
व्हेज जेवणः
दादरला प्लाझासमोर तृप्ती हे मस्त आहे . एसी असुनही भाव आनी टेस्ट चांगले आहेत.
च्याआयला जयहिंद समोर ६ महिने राहिलो मी आणि तेथील मिसळ खाल्लीच नाही मी कधी ..
असो बरोबरच जावु मग नंतर ..
आणि मुंबईची ठिकाणे सांगितली ती बरे झाले .. येथे असुन कळतच नाहि कोठे काय खावे
फाळणी नंतर मुंबईत आलेल्या पंजाबी काकांनी गुरुकृपा सायन येथे काढले आहे .दिल्लीची गल्लीतील आवृत्ती हवी असेल तर गुरुकृपा मध्ये याच .
निराशा होणार नाही (एकच खा आकार पाहून ) आम्ही मात्र किमान २ चापतो .
ऋषी हे माझ्या मित्राच्या बहिणीच्या सासर्यांचे आहे .आणि आमच्या आया बालमैत्रिणी आहेत .
बाकी कुर्ल्यात राहत असल्याने दीपक लहानपणापासून अनुभवतोय
बाकी अपूर्वा फोर्ट मधील कसे काय नजरेतून राहिले ह्याचे अपूर्व दुख्ख होत आहे . माझा जर्मन भाषेचा क्लास व पूर्वी नोकरीसाठी फोर्ट वारी नेहमीची होती .फोर्त मधील एक सांगायचे राहिले .तेथील बँकामध्ये काम करणारे सुट बुटात वावरणारा समूह डी बी एस च्या समोरील गल्लीत भुर्जी व आम्लेट चापतांना दिसेल .
सामोश्यावरून बरी आठवण झाली सायन मधील साधना शाळेजवळील गुरुकृपा येथील सामोसा व गुलाबजाम पूर्ण मुंबईत प्रसिध्द .त्याचे सामोसे आय्मेक्स मध्ये विकायला असतात .अर्थात गुरुकृपाची सामोसा रगडा व दही आणि आंबट गोड चटणी खाणे हे माझ्या पत्नीचे भारतात आल्यावर पहिले कार्य असते मग गरमागरम गुलाबजाम (तिने ६ सामोसे नुसते खाल्ले होते .)
बाकी फोर्ट च्या गल्ली बोळातून फिरताना कधी काय सापडेल ह्याचा नेम नाही .त्याच गल्लीत नाव आठवत नाही पण मित्राबरोबर बन मस्का इराण्याकडे खाल्ला होता .ते ठिकाण वल्ड हेरीटेज म्हणून घोषित झाले आहे .
सगळेच कस पारंपारिक आहे तिथे .
अर्थात गुरुकृपाची सामोसा रगडा व दही आणि आंबट गोड चटणी खाणे हे माझ्या पत्नीचे भारतात आल्यावर पहिले कार्य असते मग गरमागरम गुलाबजाम
भारतीय पदार्थांनी तुझ्या बायकोला भुरळ घातली तर. :)
दाल माखनी हे ती सूप आहे असे समजून वाडगा भर प्यायली .व अजून मिळेल का ह्या आशेने माझ्या पंजाबी मित्राच्या आईकडे पाहत होती . अर्थात ताटातील रोटी आता मला कशाची खाणार ह्या विवंचनेत होत्या .
आपली आमटी पण आवडते (अर्थात ती भाताबरोबर न खाता सूप म्हणून पिते .)पंजाबी खाणे विशेतः आवडते कारण लंडन मध्ये प्रथम इंडियन फूड म्हणून ते मुबलक उपलब्ध होते .(इग्लिश खाण्यापेक्षा जास्त प्रमाणात )
दादरला कैलास नाथ ची लस्सी फेमस हि लस्सी पिण्यापेक्षा खायची असते चमच्याने (आमच्या डोंबिवली पूर्व ला एक शाखा आहे त्यांची ) ती पण जाम आवडते .आणि सी एसटी स्टेशन समोरील जे खाण्याचे स्टोल आहेत तेथील SANDWICH पण आवडतात .तिला .मला मात्र हाजी आली दर्ग्याच्या जवळ असलेले ज्यूस व SANDWICH आवडतात .त्याचा मुलगा शेट्टी माझ्या वर्हात होता हॉटेल मेनेज मेंट च्या वेळी .
दादरला कैलास नाथ ची लस्सी फेमस हि लस्सी पिण्यापेक्षा खायची असते चमच्याने
ह्या लस्सीत ती घट्ट होण्यासाठी टिश्यु पेपर वापरत होते असे ऐकले आहे. जेंव्हा ही गोष्ट बाहेर आली तेव्हापासुन कैलास लस्सी कुप्रसिध्द झाली.
कोल्ड कॉफी
१. दुर्गा , MIT जवळ, पौड रोड, पुणे.
स्ट्राबेरी विथ क्रीम
१. महाबळेश्वर (नादच नाय )
आंबरस / महाराष्ट्रीयन डायनिंग थाली
१. दुर्वांकुर, टिळक रोड, पुणे
२. मथुरा, जंगली महाराज रोड, पुणे.
(आंबरस असताना फक्त आंबरसाच्याच १५ वाट्या तरी संपवायचो मी.. आता ह्यावेळेस पुण्यातच राहयला आलोय म्हंटल्यावर मस्त घरीच आंबरस हाणीन ... हॉटेल मध्ये जावुन खायची वेळ कमी यीइन ..
पण जे पुण्यात घरच्यांबरोबर नाही राहत त्यांनी मनसोक्त आंबरस खायला जा नक्की )
पोटपुजा म्हटल्यावर मला भलतीच पूजा आठवली. असो.
खाण्यासाठी मला स्वतःच्या घरचंच आवडतं. आधीच माझे खाण्यापिण्याचे हजार नखरे, आणि ते सगळे इतरांना समजून सांगण्यापेक्षा स्वतःचं स्वतः करून खाल्लेलं उत्तम!
र्धा डोंबिवली व अर्धा मुंबईकर आल्याने मुंबईतील काही जागा सांगतो .बाकी लेखाच्या मालकाने मुंबईतील सिंधुदुर्ग व गोमंतक ची चव चाखलेली दिसते .पण सागायला वाईट वाटते ह्या दोन्ही हॉटेल वाल्यांनी आपला दर्जा अत्यंत ढासळला आहे .आता जर रुचकर व चविष्ट नॉन वेज खायचे असेल तर कॉपर चिमणी कबाब साठी बडे मिया (ताज हॉटेल च्या पाठच्या गल्लीत ) व अवचट ह्यांचा दिवा महाराष्ट्राचा जरूर चाखावी .वडापाव ठाण्याचा ओके पण दर्जेदार म्हणजे दादरचा आयडील च्या गल्लीत श्रीकृष्ण (अजून दर्जा राखून )मामा काणे (दर्जा राखून ) व मुंबईत वडापाव स्पर्धेत दुसरा आलेला कीर्तीचा कॉलेजचा वडापाव (हा वडापाव दादरला समुद्रकिनारी असलेल्या कीर्ती कॉलेज च्या गल्लीत असल्याने त्याचे नाव आपसूकच कीर्तीचा वडापाव असे झाले .मुंबईत नंबर १ वड्याचा किताब जुहू येथील मिठीबाई ह्या हाय फाय कॉलेजच्या समोरील वडापावने पटकावला (अर्थात त्याने वडापाव वर बरेच प्रयोग केले आहेत जसे अमूल बटर व अजून बरेच अर्थात त्यामुळे माझ्या मराठी जिभेला तो रुचला नाही .अजून शाहीद कपूर तेथे वडा ख्याला येतो असे ऐकून आहे .
बाकी भेल खायची तर मुंबईत फोर्ट मधील विठ्ठलची .बाकी पावभाजी मुंबईतील खाऊ गल्लीतील .(अजून दर्जा राखून आहेत .)
>> बाकी भेल खायची तर मुंबईत फोर्ट मधील विठ्ठलची. बाकी पावभाजी मुंबईतील खाऊ गल्लीतील
प्रचंड सहमत! विठ्ठलला तोड नाही! सुपरहिटच! खाऊगल्लीतली पावभाजीही सुपर चवीची असते!
यावरून कसं तरी आठवलं, अंधेरी स्टेशनला १ नंबर प्लॅटफॉर्मवर मेन एन्ट्रन्सच्या डाव्याबाजूला जे रेल्वे कँटीन आहे त्याच्याकडे रगडा-पाव तुफान हिट मिळतो! इतर ठिकाणी गोरेगाव, पार्ल्यालाही ट्राय केले पण मजा नाही आली! हा सॉल्लीडच बनवतो! तसंच अंधेरी स्टेशनच्या बाहेर पश्चिमेला, आदर्श रेलवे कँटिनसमोर, मोठ्या फूटओव्हर पुलाच्या पायाकडे रात्री बारानंतर तवापुलाव/भुर्जीपावची गाडी लागते! त्याच्याकडचा तवापुलाव भारीच!
यावरून कसं तरी आठवलं, अंधेरी स्टेशनला १ नंबर प्लॅटफॉर्मवर मेन एन्ट्रन्सच्या डाव्याबाजूला जे रेल्वे कँटीन आहे त्याच्याकडे रगडा-पाव तुफान हिट मिळतो! इतर ठिकाणी गोरेगाव, पार्ल्यालाही ट्राय केले पण मजा नाही आली!
पुर्वी गोरेगावच्या ठ्क्करकडे रगडा पॅटीस, पाणिपुरी/शेवपुरी प्रकार चांगले मिळायचे.
आता अजून आहे त्याची क्वालिटी?????/
A restobar owner Dr. Suhas Awchat of Diva Maharashtracha writes a letter to Rajesh Tope Minister of Higher and Technical Education and have decided to file a petition in the court to make regional Maharashtrian cuisine as a compulsory subject, the institutes believe it is sensible to do such only when there is scope for their students having number of outlets providing Marathi cuisine. However, few Marathi dishes are taught in the second year of the degree course in a subject food production.
http://www.divamaharashtracha.com/a/Cook%20Book.html
मराठी माणूस व मराठी खाद्य संस्कृतीचा प्रचंड अभिमान असणार्या ह्या अवचट दांपत्याने मराठी जेवण पेज ३ वर आणले .पण दर मात्र कुठल्याही पॉश उपहारगृहात असतात .त्यापैकी कमी आहेत .
ह्यांनी मराठी माणसाला नोलात २५% सवलत जाहीर केल्याने प्रचंड खळबळ उडाली होती .
@अंधेरी स्टेशनला १ नंबर प्लॅटफॉर्मवर मेन एन्ट्रन्सच्या डाव्याबाजूला जे रेल्वे कँटीन आहे
च्यायला हे नवीन आहे .एरवी मी रेल्वे कँटीन टाळतो .पण येत्या भारत भेटीत नक्की
बाकी टिपिकल डोसा खायचा तर रुईयाचे कॉलेजच्या बाजूचे मणी
(अजूनही हवा तेवढा सांभार तोही फुकट आख्या मुंबईत तिथेच मिळतो .
आमच्या मासाहेब जेव्हा रुईयात होत्या (आमच्या नशिबी हे भाग्य नव्हते )पण काट्यावर पडीक असायचो .
एकदा आई समवेत मानिज मध्ये गेलो .नि आई म्हणाला चवीत अजिबात फरक नाही .बाकी डोसेवाले उडपी पद्धतीने डोसे बनवितात .मानिज आपले वेगळेपण जपून आहे .बाकी कट्या मागील डीपीज मध्ये उत्कृष्ट असे फास्ट फूड व अनेक मराठी सिनेतारिका ज्या नाट्य व सिनेमा व टीवीवर दिसतात .त्यांना भेटण्याचा .नशीब असेल तर प्रत्यक्ष बोलण्याचा चान्स मिळतो .म्हणून जायचो . रेल्वे कँटीन मधील काश्मिरी सोडा हे एक भन्नाट रसायन आहे .(येत्या भारत भेटीत त्याला काश्मिरी का म्हणतात ह्याचा शोध घेईन
अरे मेधवेध अंधेरीत राहतो आणि स्टेशन समोरील इराण्याला का विसरतो (तो अजूनही असावा असा जबरी आशावाद मनी बाळगून ) बाकी ईशान्य मुंबईत चेंबूर स्टेशन च्या बाहेर सदगुरू ची पावभाजी मस्त
बाकी मुंबईत कोणत्याही भटाचा चहा ज्याचा दुकानाच्या सुरवातीला शंकर कैलास अशी नावे असतात त्याचा प्यावा .
अहो, मानिज नव्हे त्याचे नाव. स्वच्छ 'मणी' असे आहे (आणि 'मणी'चे म्हणून मणीज). आता दस्तुरखुद्द मणी तिथे असेल असे वाटत नाही.
.बाकी डोसेवाले उडपी पद्धतीने डोसे बनवितात .मानिज आपले वेगळेपण जपून आहे .
हे समजले नाही. मणी अगदी खास उडुपी आहे, ज्याप्रमाणे माटुंग्याचे इतर खास इतर काही उडुपी आहेत (रामा नायक, कॅफे म्हैसूर, कॅफे मद्रास, शारदा, अंबा भुवन, आनंद भुवन) तसाच मणीही.
डी. पी. आता पार 'बिघडले' आहे, पूर्वी तोही एक साधा उडुपी होता. पण त्याने धंदा कसा जोरदार एक्सपांड केला आहे! त्यापलिकडचे मराठी दुकानदार ('जयेश मिल्क बार') केव्हाच आले आणी गेले, मणी आणि डी. पी. टिकून आहेत-- मणी अगदी मूळ स्वरूपात, डी. पी. बदललेल्या!
बाय द वे, रूईयाचा 'कट्टा' नव्हे, त्याला 'नाका' म्हणतात!
वरील प्रदीप यांच्या सुधारणा बरोबरच आहेत.
रुईया नाक्याला वळसा घालून मागच्या अंगाला गेले की शेरीज फास्ट फूड बार, चायनामन इन्डो-चायनीज रेस्तराँ आणि त्यांच्या बरोबर समोरच फूटपाथवरचा पाणीपुरीवाला, यांच्याकडे चक्कर टाकायला विसरू नये! शेरीज आणि शिवाजी पार्कचे टिब्ज यांच्याकडे मिळणारा फ्रँकी पदार्थ ही दोन ठिकाणे सोडून जगात इतरत्र कुठेही तितका 'बेस्ट' मिळत नाही, असे माझे मत! :)
(दादरकर)बेसनलाडू
सेरेपी यांनी काढलेल्या मसाला पाव आणि फ्रूट बिअर च्या आठवणीने डोळे पाणावले!
(स्मरणाशील)बेसनलाडू
बरोबर आहेत म्हणजे? असणारच-- तिथे, त्या नाक्यावर कॉलेजातील ६ वर्षे फुल्ल्टाईम व नंतर अनेक पार्टटाईम घालवलीयत ना! :)
शेरीज आणी चायनीज वगैरे माझ्या वेळच्या नंतर आले, तेव्हा ते नव्हते.
अगदी पूर्वी (म्हणजे मी शाळेत जायचो तेव्हा) डी. पी. ही नव्हतेच. तिथे 'कॅफे राम' ह्या धेडगुजरी नावाचा इराणी होता. मी कॉलेजात जायच्या एखाद-दोन वर्षे अगोदर तो गेला व डी. पी. आले. खरे तर त्याचे 'डी. पी.' हे संक्षिप्तकरण आमच्या बॅचने केले असावे.
त्या परिसरात अजून एक इराणी होता तो, ए. वन. ट्रेडर्सच्या शेजारी. तसेच पोदारच्या शेजारील गल्लीत एक इराणी (कॅफे गुलशन?) अजून टिकून आहे.
दादर स्टेशन (पूर्व) च्या बाहेरील इराणी आहे का गेला?
टिब्सच्या फ्रँकीची आठवण खासच. माझ्य आठवणीप्रमाणे त्यांचे सर्वात पहिले आउटलेट चर्चगेट स्टेशनात आले. ब्रेबॉर्नवर मॅचला जातांना अथवा ब्रिटीश काउन्सिलला जातांना मधे हे एक मोठे व महत्वाचे आकर्षण असे. नंतर शिवाजी पार्कला फ्रॅन्कीचे दुकन आले, ते अजूनही आहे का?
शिवाजी पार्क जिमखान्याच्या कँटिनमधे वडा उत्कृष्ट मिळे. तसेच केरळ समाजला लागूनही एक वडापाव वाला तेव्हा असे.
अजून एका इराण्याचा उल्लेख आवर्जून केलाच पाहिजे. तो म्हणजे शिवाजी पार्काच्य स्विमींग पूलला लागून होता. तेव्हा (७०-७३ सालात) त्याच्याकडे वडा छान मिळे. पण त्याचे मुख्य आकर्षण म्हणजे त्याच्याकडे असलेला ज्यूक बॉक्स, आणि जुन्या गाण्यांच्या रेकॉर्ड्सचा त्याचा ग्रेट संग्रह. त्यासाठी तिथे रोज संध्याकाळी जोरदार गर्दी असे. एक टेबल पकडून बसावे, एखादा वडा किंवा चहा घ्यावा आणि एक-सो-एक जुनी गाणी ऐकावीत. त्य गर्दीत शिरीष कणेकरांनाही अनेकदा पाहिल्याचे आठवते.
गुलशन अजूनही आहे, असे स्मरते.
दादर (पूर्व) स्टेशनबाहेरचा स्वामीनारायण मंदिरासमोरचा इराणी जाऊन तिकडे 'शुभम' नावाचे उपाहारगृह झाले आहे. बकवास आहे; पण स्टेशनच्या बाहेरच असल्याने चहाकॉफीसाठी चटकन आत शिरणार्यांसाठी किंवा त्यातल्या त्यात स्वस्तातली राईस प्लेट खायची असणार्यांसाठी बरे म्हटले पाहिजे.
स्टेशनकडून उजव्या हाताला हिंदमाताच्या दिशेने चालल्यावर कैलास लस्सीवाला!! त्याच्या समोरच 'शापूर' नावाचा दुसरा इराणी होता, तो अजूनही टिकून आहे. पण आता तो फक्त नावालाच इराणी आहे आणि त्याच्याकडे जरा जास्तच पंजाबी पदार्थांची रेलचेल आहे. कैलासची लस्सी मात्र अजूनही प्रसिद्ध! परवडत असेल तर सरळ महाराजा लस्सी मागवावी :) ९१-९२ च्या दंगलीत काही नराधमांनी 'कैलास'ला आग लावून राख केले होते; पण परत उभे राहिले. शापूरचीही मोडतोड केली होती, पण जाळपोळ नाही.
शिवाजी पार्कचे टिब्ज अजूनही आहे; आणि अजूनही प्रचंड गर्दी खेचत असते.
(दादरकर)बेसनलाडू
शेरीज मधे झुरळांचा मुक्त संचार पाहील्यानंतर तिथल्या फ्रँकिज खाववल्या नव्ह्त्या :-(...अर्थात, त्यामुळे आम्ही डि.पीजच्या जमिनीकडे पाहणं बंद करुन टाकलं लग्गेच!
>>> रेल्वे कँटीन मधील काश्मिरी सोडा हे एक भन्नाट रसायन आहे .(येत्या भारत भेटीत त्याला काश्मिरी का म्हणतात ह्याचा शोध घेईन
--- मणी'ज् आणि काश्मिरी सोडाच्या उल्लेखावरून आठवलं. मणी'ज् च्या शेजारच्या दुकानाता हा 'फॉल्स सोडा' म्हणून बोर्ड पाहिला होता. कुतूहल म्हणून मागवल्यावर ते काला खट्टायुक्त मिश्रण निघाले :)
आज इतके दिवसांनी एरवी गोड लागणारा (म्हणजे गोड मानून घेतलेला )पास्ता आज बेचव वाटला .असे वाटले
ने मजशी ने परत मात्र भूमीला
सागरा प्राण तळमळला (भारतीय खाण्यासाठी )
कुठे सावरकर कुठे आम्ही
आमची झेप उदर भरण नोहे इतकीच
पुणे,नगर आणि मुंबईच्या बाहेर लोक उपाशी राहतात की काय असं वाटेल वरचे प्रतिसाद पाहुन,म्हणुन हे घ्या.
सोलापुर -
१. लकी चॉकातुन एमएसईबीच्या ऑफिसच्या बाजुने (महिंद्र्करबिल्डींग) नवी पेठेत जाताना पहिल्या उजव्या बोळात पुनम इडली मध्ये इडली / मेदु वडा व चटणी. २. गंगा विहिरीजवळ अण्णाची भजी. ३. साखर पेठ सुत मार्केट जव़ळ बटाटा भजी.
४. पार्क चॉपाटीची डिस्को भजी ५. हरिभाई देवकरण च्या भॅयाची भे़ळ व पाणिपुरी.
६. हुतात्मा बागेच्या गेट्जवळचा चव्हाण कडे बेसन भाजी घातलेली कचोरी व पाव चटणी (बेसन भाजी ही फक्त सोलापुरची पेशलिटि आहे) ७. विजापुर वेशीतला खिमा ( इथे मटण नेउन द्यावे लागते, खिमा करुन मिळतो)
८. किल्यासमोरची सुप्रिया पावभाजी व मस्तानी ९. चाटी गल्लीत काका हलवाई कडे पुरी भाजी व कुंदा
१०. नवी पेठेत भाग्यश्री बटाटेवडा व चिवडा. ११. लांबोटीचा मक्याचा चिवडा , कुंदा , मस्का स्लाईस व चहा
१२ पंढरपुरच्या अकबर टॉकीज शेजारची मस्तानी १३. कोंडीच्या नसले बंधु कडचे पिठलं भाकरीचे जेवण
१४. भिगवण ज्योती मिस़ळ १५. किल्यासमोर सिद्धेश्वरचा चहा १६. जुनी मिल एमएसईबि ऑफिस कँटिन्चा चहा.
१७. भवानी पेठेतिल गुलाब केटि - हा चहाचा प्रकार आहे, ज्याच्या दुधात गुलाबाच्या पाकळ्या घातलेल्या असतात.
१८. सोलापुर एसटि स्टँड्च्या समोर मिळणारा रु. २ चा चहा व साखर पेठ शॉपिंग सेंटर मधला जनता चहा - हा २००९
पर्यंत रु. १ फक्त प्रति कप होता, पण चव अम्रुततुल्य सारखीच. १९. सोलापुर-उस्मानाबाद बॉर्डरच्या पठाणची पुरी भाजी व चहा. २०. सोलापुर सावरकर मॅदान जव़ळ वसंत पॅलवान कडे आंबा आईस्क्रीम . २१ जोडबसवण्णा चॉकात महेबुब कडे चहा व क्रिमरोल आणि लस्सी - ही खायची असते २२. स्टेशन जव़ळ्चं सुगरण
यापॅकी किमान १०- १२ आयटेम झाल्याखेरीज माझी सोलापुर ट्रिप पुर्ण होतच नाही.
ही साठा उत्तरी कहाणी एकविसा उत्तरी सुफ़ळ क्रमशः
हर्षद.
प्रतिक्रिया
नो नाय नेव्हर!
हो खाल्लाय छान असतो पण
मी लिवणारच व्ह्तो
"सोहम" हे जंगली महाराज रोड ला
"सोहम"
डेक्कनला जिमखाना ग्राऊंडपाशी
कुठे?
मटन सालीगोश,पारशी बिर्याणी आणि शामी कबाब
मासे
च्याआयला जयहिंद समोर ६ महिने
कधीही
गरम गरम गुलाबजाम दोन
फाळणी नंतर मुंबईत आलेल्या
ऋषी हे माझ्या मित्राच्या
हा हा हा
दाल माखनी हे ती सूप आहे असे
हा हा हा!
६ सामोसे नुसते खाल्ले होते
खाण्याची हिम्मत होत नाही. भारतीय असून???????
नाय नाय. ते चुकून तसं लिवलं
दादरला कैलास नाथ ची लस्सी
निनाद
कोल्ड कॉफी१. दुर्गा , MIT
कोल्ड कॉफी १. दुर्गा , MIT
स्ट्राबेरी विथ क्रीम १.
पोटपुजा म्हटल्यावर मला भलतीच
अभिनंदन!
'र'
खीक्क!
र्धा डोंबिवली व अर्धा मुंबईकर
>> बाकी भेल खायची तर मुंबईत
अगदी
नको, अजून वर्णन करू नकोस
ठ्क्कर - गोरेगाव.
ठक्कर म्हणजे ग्रामपंचायत
दिवा महाराष्ट्राचा
A restobar owner Dr. Suhas
निनाद
@अंधेरी स्टेशनला १ नंबर
नाव
अगदी...जुने दिवस
बरोबर
इतर
गुलशन, दादर स्टेशनबाहेर आणि इतर
प्र. का. टा. आ.
शेरीज मधे झुरळांचा मुक्त
फॉल्स सोडा
तुला खाद्य संस्कृतिची फारच आठवण येत आहे असे दिसते.
उदर भरण नोहे
आयचा घो