सांडून येतो..

हा हा... एकदम निरागस!

तुमचा निबंध खुप आवडला. कधीचा हसतोय.

१) गवि, तुमचे बरोबर आहे. ते संकष्टी नसून संकटी आहे. गणपती विघ्नहर्ता असल्याने संकटात त्याची आठवण येणे साहजिक आहे. २) ते लवलवती नसून लवथवती आहे. लवथवणे हे क्रियापद अजून कुठे वापरलेले मी ऐकले नाही. त्याचा निश्चित अर्थही माहित नाही मला. ३) ते साई विवाद नसून साही आहे, देवीच्या आरतीतील त्या ओळीचा अर्थ शोधायचा थोडा प्रयत्न केला होता. कुणीतरी मला "चारी श्रमले" म्हणजे चार वेदांचा संदर्भ आहे, आणि साही म्हणजे सहा रिपू असे काहीसे सांगितले होते. पण पूर्ण अर्थ नक्की तेव्हाही नव्हता कळला. पण ते साई नाही हे नक्की. साई हे प्रस्थ गेल्या काही वर्षात वाढले आहे. ४) "तेथुनि भक्तालागे" हे वाक्य "ते तू भक्तालागी" असे आहे माझ्यामते.

चारी श्रमलो परंतु न बोले काही, साही विवाद करिता पडलो प्रवाही हे देखील विनोदीच! देवीची आरती चालू झाली की मी नेहमी मजा बघतो या ओळींच्या वेळी! माझ्यामते पुरूषांनी स्त्रीलिंगी क्रियापद कसं वापरायचं म्हणून 'श्रमले', 'पडले' चं 'श्रमलो', 'पडलो' झालं असावं. आणि आता पिढ्यानपिढ्या ज्ञानप्रदानातून ते आजच्या पिढीकडे आलं असावं. कारण मी बर्‍याच ठिकाणी श्रमलो, पडलोच ऐकलेलं आहे. चुकून कुठे श्रमले, पडले ऐकलं की फार बरं वाटतं कानाला! ते अख्खं कडवं नीट वाचल्यास 'श्रमले' नि 'पडले'च योग्य आहे हे कळते. त्रिभुवनी भुवनी पाहता तुज ऐसी नाही चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही साही विवाद करिता पडले प्रवाही तें तू भक्तांलागी पावसि लवलाही यात 'चारी श्रमले' ला वर मेहेंदळ्यांनी म्हटल्याप्रमाणे वेदांचा रेफरन्स आहे. तुझं गुणगान करता चारही वेद श्रमले, थकले. त्यांच्याकडून आता काही बोलवत नाही. 'साही विवाद करिता पडले प्रवाही' ला भारतीय तत्त्वज्ञानातील षडदर्शनांचा (वैशेषिक, न्याय, मीमांसा, सांख्य, योग नि वेदांत) संदर्भ आहे. ही षडदर्शने वेदांना मानतात. (वेदप्रामाण्य - अधिक माहितीसाठी नानाश्रींशी संपर्क साधावा.) त्यामुळे वेदांच्या संदर्भांनंतर त्यांचा संदर्भ सयुक्तिक आहे. तर हे दुर्गे, तुझं गुणगान गाता गाता चतुर्वेदही थकले नि सहाही पंथ - तीच षडदर्शने - विवाद करता प्रवाहात पडले (मात्र अजून त्यांनाही दुर्गचं खरं रूप, तिची शक्ती वर्णिता आलेली नाही). मत्र बरेच जण आपणच श्रमलो नि प्रवाहात पडलो, देवीच काही बोलत नाही अशा अर्थाने श्रमलो, न बोले, पडलो असं म्हणतात! असो. मी शक्य तितक्या जणांना सांगत असतो योग्य रूपं. लोक चुकीचें म्हंणतांत म्हणून आपण मजा घेंत हसण्यांपेक्षा तेवढेंच जरा प्रबोधनाचें पुण्य प्राप्त करून घेतलेलें बरें! कसें? ;) अशीच आणखी एक मजेदार ओळ म्हणजे विठ्ठलाच्या आरतीत - "राही रखमाबाई राणी या सकळा, ओवाळितीं राजा विठोबा सावळां." या ओळीत बरेच जण सरळ "ओवाळितो राजा विठोबा सावळां.." म्हणतात! म्हणजे काय? विठोबा ओवाळतो की काय राहीबाई, रखमाबाईंना? हल्ली स्त्री-पुरूष समानतेच्या युगात बायका घेतील करून असं नवर्‍यांकडून पण त्या काळी, देवादिकांकडून अशा अपेक्षा ठेवण जरा अतिच नाही का? ;)

साई विवाद करता पडलो प्रवाही तेथुनि भक्तालागे http://www.misalpav.com/node/15584#comment-261485 - मस्तच लिहिलं आहेस मेव्या, तुझा प्रतिसाद पाहिला नव्हता. ग्रेट! :)

वाट पाहे सजणा असंच आहे ना?

वाट पाहे सदना असे आहे. (पण थोडा वेळ मी ही कन्फ्युज झालो.आरती म्हणुन पाहीली आणि 'सजणा' च तोंडात यायला लागले.) (गणेशभक्त) योगेश

गगनविहारी, माझ्या आईकडच्या आजोळी परड्यात चंदनाची दोन तीन झाडे होती. आजीने ती तोडून त्याच्या खोडांचे तुकडे घरी जपून ठेवले होते. घरचे चंदन म्हणून आम्हालाही ती भेट मिळाली. दीड वीत लांब आणि एका हाताच्या पकडीत न मावणारे असे ते चंदनी खोड होते. तुम्हाला एक अवांतर माहिती देतो. चंदनाचे खोड कापल्या कापल्या त्याचा सुगंध येत नाही. खोडाचे तुकडे ओलसर मातीत गाडून ठेवावे लागतात. काही काळानंतर ते खोड आतून मऊ पडते. वरची साल तासल्यावर आत उरते ते मनमोहक सुगंधाचे चंदन. आता चंदन इतके महाग झाले आहे, की बाजारात बोटभर लांबीचेच तुकडे मिळतात. सहाणीसुद्धा बशीच्या आकाराच्या उरल्या आहेत. असो. आपल्या प्रश्नाचे सोपेसे उत्तर म्हणजे त्या खोडाचा साईझ माझा कपाळमोक्ष घडवण्याइतका पुरेसा होता :)