खाटिक
खट खट खट
आवाज करत खाटिक
समोरचं गिर्हाईक पाहून
तोडून देत होता
आणि
मिळालेले पैसे
गल्ल्यात जमा करत होता.
त्याला पाहून मला "तो" आठवला.
फरक असलाच तर एवढाच ...
तो रंगवलेल्या स्वप्नांचे
तुकडे करत होता
आणि
आक्रंदित प्रार्थना ऐकत होता.
खट खट खट
आवाज करत खाटिक
समोरचं गिर्हाईक पाहून
तोडून देत होता
आणि
मिळालेले पैसे
गल्ल्यात जमा करत होता.
त्याला पाहून मला "तो" आठवला.
फरक असलाच तर एवढाच ...
तो रंगवलेल्या स्वप्नांचे
तुकडे करत होता
आणि
आक्रंदित प्रार्थना ऐकत होता.
खरं सांगायच म्हणजे उत्तराखण्ड माझ्या नकाशावर कधिच नव्हते. मी तर राधानगरी चा बेत ठरवून पण टाकला होता पण......
आधी वनखात्याने आणि नंतर मी घेतलेल्या टोकाच्या भूमीकेने मुन्सियारी या पार टोकाच्या ठिकाणी जायचा योग आला.
गूगल अर्थ उघडले, माहिती-नकाशे जमा केले आणि सुटलो.
मजल दरमजल करत मी इथे पोचलो खरा पण इथल्या थंडीने पार माज उतरवुन टाकला....
हे सर्व फोटोज काढताना मला विशेष कष्ट पडले आहेत :) (कारण एका ठिकाणी स्थिर उभे राहता येत नव्हते)
तेजोनिधी लोहगोल भास्कर हे गगनराज
हे दिनमणि व्योमराज
कोटि कोटि किरण तु़झे अनलशरा उजळिती
अम्रुतकण परि सेवुनि अणु रेणु उधळिती
तेचातच जनन मरण तेजातच नविन ध्यास
ज्योर्तिमय मुर्ती तुझी नभमंड्ल दिव्यसभा
दाहक परि संजिवक तरुणारुण किरणप्रभा
होव जिवन विकास वसुधेची राख लाज
हे दिनमणि व्योमराज भास्कर हे गगनराज.
हे गाणं दररोज सकाळी ऐकुन माझ्या दिवसाची सुरुवात करतो, काही फार जास्त महत्वाचं काम असेल दिवसभरात तर लगेच ' गगन सदन तेजोमय' ऐकुन घेतो, सगळी कामं झटपट होतात माझी.
गुजरात पर्यटन विभागाची रेडीयो मिर्ची वरील अमिताभ बच्चन च्या धीर गंभीर आवाजातील गीर ची जाहीरात ऐकून माझ्या पुण्याच्या मेव्हण्याने कल्पना पुढे मांडली - गीरला जाण्याची. ताबडतोब फोनाफोनी झाली आणि संक्रांतीला जोडून आलेल्या रविवार आणि सोमवारी जाण्याचे नक्की झाले. नेटवर हॉटेल बुकिंग झालं, लायन सफारी बुकिंग झालं.
गीर पासून जवळ ४० कि,मी. वर आहे सोमनाथ - बारा ज्योतिर्लिंगांपैकी एक आणि ६० कि. मी वर आहे दीऊ. आम्ही दीऊला आधी जाऊन आलो होतो म्हणून या वेळी फक्त गीरला जायचं ठरलं. परत जाताना सोमनाथचे दर्शन घ्यायचं नक्की केले.

मुंब्रा देवी मंदिर

पायर्या चढताना डोंगरावर मर्कट लिला चाललेल्या दिसल्या, या नमुन्याला पटकन टिपला. ;)

दारासमोरचा रस्त्यावर
असलेले अनेक खड्डे
काही लहानपणी गोट्या खेळतांना पडलेले
क्रिकेटचे स्टंप लावतांना काही
तर काही असेच
काळाच्या खुणा बाळगण्यासाठी तयार झालेले.
चुकार दगडं मधुनच
वर येत पायाला टोचत
आणि
धुळमाती अंगावर उडवत
खेळतांना वेळेचे भान नसे.
पावसाळ्यात डबके झालेल्या
रस्त्यावर थपथप भरलेल्या
पाण्यात मारलेल्या उड्या अन्
पायाला लागलेला
चिखल घरभर पसरत असे.
आता डांबरीकरण झाल्यावर
मऊसुत रस्त्यावरुन चालतांना
उगाचच पाय कुठेतरी ठेचकाळतो
काहीतरी टोचतं
आणि
चिखल लागल्याचा भास
जाता जात नाही.
१९५० च्या सुमारास घडलेली ही खरी घटना आहे.
साने गुरुजीच्या पुस्तकांनी महाराष्ट्राची तरुण पीढी भारावलेली होती. त्यातच एका १८/१९ वयाच्या युवकाचा समावेश होता. दुर्दवाने त्या युवकाला असाध्य अश्या आजाराने गाठलेले होते. मरण्यापूर्वी साने गुरुजींना भेटावे असे त्याला वाटत होते. त्याच्या पालकांनी साने गुरुजींना तसे कळविळे आणि भेटता येईल का असे विचारले. पत्राची वाट पाहत असतांना प्रत्यक्ष साने गुरुजीच त्यांना भेटायला त्याच्या गावी आले. ( नाशकातील ही सत्य घटना आहे.).
माझ्या माहितीप्रमाणे मुंबईच्या एका उडुपीच्या हॉटेलचे उद्घाटन सानेगुरुजींच्या हस्ते झाले होते.