अनुभव

आज सकाळी ८ ला सिटी प्राईड सातारा रोड च्या समोरच्या भापकर पेट्रोल पंपावर १०० रुपयाला चुना लावून घेतला. शाईन घेऊन लाईनीत उभा होतो. दुसराच नंबर होता. माझा नंबर आल्यावर पहिल्यांदा ऑन लाईन पेमेंट घेणार ना असे विचारून खात्री करून घेतली. मग त्याला पाचशे चे पेट्रोल भरायला सांगितले. तेव्हा पेट्रोल पंप वरील डिजिटस झेरो होत्या. पेट्रोल भरणाऱ्या माणसाने नोझल माझ्या गाडीच्या टाकीत टाकला पंपावरचा कीबोर्ड असतो त्याच्या कडे वळला, आणि त्याने पाठमोरा राहूनच मला राहूनच मला पेटीएम चा स्कॅनर हातात दिला. स्कॅनर हातात घेईपर्यंत, मी डिजिट बघितल्या तर शंभर आकडा आलेला.

लाॅकडाऊन १.० पासून नाशिक जिल्ह्याच्या एका आदिवासीबहुल तालुक्यातील खेड्यात स्थलांतरित आहे. कालच ३ कि.मी. अंतरावरच्या प्राथमिक आरोग्य केंद्रात (PHC) जाऊन लस घेतली. पूर्वनोंदणी न करता जाणार असल्याने जाताना आधार व पॅन कार्डांचे फोटो मोबाईलमध्ये घेऊन गेलो होतो. PHC ला साजेशी अवस्धा इमारतीची होती. पाणी, पंखे, खुर्च्या यांची कमतरता असूनही कर्मचारी मन लावून काम करत होते. 3-4 रजिस्टर्समध्ये आधार पॅन ची नोंदणी, रक्तदाब, शरीर तापमान, आॅक्सीपल्स रीडिंगची नोंद वगैरे सर्व कामे हाती केली जात होती.

मिसळपाव वर दोन चार धागे वाचून झाले आठ दहा कॉमेंट्स करून झाल्या अन एकदम आठवले बँकेत पैसे जमा झाले का ते बघायचं राहील. लगेच डबडीहाय बँकेच्या साईटवर गेलो लॉगिन केलं. पैसे परवाच जमा झाले होते. बॅलन्स दीड लाख रु दाखवत होता. सध्या या पैश्याचं खरेदी करायचं वै काही प्लॅन नव्हता. वर्षभरासाठी एफडी करायची आयडिया चांगली होती. व्याज मिळून पैसे थोडे वाढणारही होते. कोरोनाच्या काळात डबडीहाय बँकेत पाऊल टाकायचं म्हंजे लैच डेंजर अनुभव असायचा. जवळच होती डबडीहायची शाखा, हायवेला. कोरोनाच्या काळात स्टाफ कमी. सॅनिटायझर फवारा मारून घ्यायचा, टेम्परेचर मोजून घ्यायचं आणि मगच आत जायला मिळायचं.