सूर्य उगवला, सकाळ उमलून आली. जाग आली तर माझ्या हातावर डोकं ठेवून निजलेली तू. अस्ताव्यस्त केस, मोठं कपाळ, लांब नाक, गोऱ्यापेक्षा जरा कमी आणि सावळ्यापेक्षा जरा उजळ रंग. तुझे ते गडद गुलाबी ओठ, नाजूक हनुवटी आणि कचकन चावा घ्यावासा वाटणारे तुझे ते गोड कान. आखीव भुवयांच्या खाली बंद पापण्याआडचे तुझे पाणीदार डोळे.
काही दिवसांपूर्वी 'अशी ही बनवाबनवी' मधल्या त्या ७० रुपयांच्या हिशोबावरून सोशल मीडियावर खूप गप्पा रंगल्या. तेव्हा धनंजय माने अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने म्हणाला होता की ७० रुपये वारले! पण आजकालच्या डिजिटल आणि अत्यंत 'संस्कारी' युगात हिशोबाचे आकडे आणि स्वतःच्या फायद्यासाठी बदलली जाणारी श्रद्धेची व्याख्या पाहिली, की जाणवतं की आता फक्त ७० किंवा ३७० रुपये नाही, तर थेट कोट्यवधी जनतेच्या श्रद्धेचा जाहीर लिलाव मांडला गेला आहे. अयोध्या प्रभू रामचंद्रांच्या नावाने जमा झालेल्या दानपेटीतील ज्या चोरीचे प्रकरण समोर आले आहे, ते निव्वळ धक्कादायक नसून डोळ्यात अंजन घालणारे आहे.
मांजरे येती रॉयल घरा...🐱
असेच एकदा टाईमपास म्हणून ब्रिटिश न्यूज चॅनेल्स पाहत होतो. आपल्या सुनक साहेबांचे भाषण होणार होतं. 10 डाउनिंग दरवाजा उघडला आणि कॅमेराचा एकदम चकचकाट टीव्हीवर पाहायला मिळाला. पण मग नीट बघितलं तर ब्रिटनचे पंतप्रधान नाही,एक गुबगुबीत मांजर बाहेर आले होते.
10 डाउनिंग स्ट्रीट मध्ये मांजर?? ते पण असे भटके दिसणारे???
आपल्याकडे दर दाराआड काठी तय्यार ठेवलेली घरे अजूनही पाहायला मिळतात. वाजले म्याव की हाण काठी!
आपण शिकत असताना बरीच वर्षं गणित हा विषय शिकतो. शिकत शिकताना आणि आता शिक्षण पूर्ण झाल्यावरही आपल्याला प्रश्न पडतो की sin, cos, tan तसंच (a + b)^२ हे का शिकायचं? फक्त मार्क मिळवणे किंवा हवं ते शिक्षण घेता येणे एवढाच आहे का? काय उपयोग ह्या सगळ्या गोष्टींचा?
खरंच काही नाहीये का?
नेहमीसारखाच साडेपाच वाजता उठलो. पाऊस पडत होता.काल दुपारी आलेला मेघराज वस्तीलाच राहीला वाटते! कल्पनेनेच शिरशीरी भरली,अंगावर काटा आला. इतक्या दिवसांची प्रतिक्षा संपली.
ऐकले किती तरीही, कान माझा अतृप्त आहे,
सुमनांच्या गर्दीतले ते "सुमन", वेगळेच आहे....
"निंबोणीच्या झाडा मागे",चंद्र मी ही शोधला होता,
"केतकीच्या बनी मधे" ,नाचरा मोरही ऐकला आहे
"उठा उठा चिऊताई ",ऐकून जाग मजला येत होती,
"आली बघ गाई गाई"झोप अंगणात अजुनही येत आहे.
सरले लहानपण माझे,"उमलली एक नवी भावना",
"मज नकोत अश्रु घाम हवा",दिला,हाच खरा मंत्र आहे.
पिवळी पिवळी हळद लागली","नकळत सारे घडले",
"रे क्षणांच्या संगतीने", किती सांगू,सारे मी ऐकले आहे.
लागला निकाल,मान खाली,अन् कपाळावर आठ्या,
शेख चिल्लीच्या बाता आणी खोट्या खोट्या मिठ्या.
कोणाला दोष देऊ? कोणाचे नाव घेऊ?
जनतेच्या कौलाचे, रडगाणे कसे गाऊ?
तेच ‘हॅकिंग’चे गाणे, EVM,SIR ला दोष देणे,
शिळे झाले बहाणे, तरी का होत नाही शहाणे!
"आम्हीच जिंकायला हवे होतो", हाच एक अट्टाहास,
पण जनतेच्या निकालाने दिला, सत्तेचा वनवास.
जनतेचा कौल आला, तरी पचत नाही सत्य,
‘लोकांचा रोष’ मानण्यापेक्षा, मोदीमीत दुत्त.
दुत्त,दुत्त,दुत्त......
कधी महागाईची लाट, कधी स्वप्नरंजनाची वाट
महाराष्ट्र दिनानिमित्त मिपाकरांना शुभेच्छा.
कर्णकर्कश डि जे च्या आवाजाने नेहमी पेक्षा पंधरा मिनिट लवकरच झोप उघडली.कुंकवाचे कपाळ शेजारीच ढाराढूर झोपलं होतं.अजून दोन तासाची निश्चिंती होती. आळोखे पिळोखे देत अंगावरच्या चादरीची घडी घातली. पलंगावरची विस्कटलेली चादर निट केली.
समुद्रवसने देवि पर्वतस्तनमण्डले।
विष्णुपत्नि नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्व मे॥
मिसळपाव बराच मोठा काळ विश्रांती अवस्थेत राहून पुन्हा एकदा नव्या रूपात उभं आहे.
सर्वांना पुन्हा एकदा एकत्र येऊन आता लेखन वाचन आणि मुख्य म्हणजे गप्पा टप्पा करता येतील.
आशाताई आपल्याला सोडून गेल्या. त्यांची गाणी आपल्याला कधीच सोडणार नाहीत. आणि त्यांचा सदैव हसरा चेहरा हीच त्यांची आठवण म्हणून नेहमीच लक्षात राहील.
युद्धात देखील दर दिवसागणिक खूप घडामोडी घडत होत्या.
त्या काळात सर्वांनीच मिपाला मिस केलं असेल.
तर या गप्पांच्या खरडफळा क्रमांक २ वर सर्वांचं स्वागत आहे.
मिसळपाव