बिन्धास प्या!

मुळ प्रेरणा गोखलेसाहेबांची सुरेख कविता व गुत्यातील सहपेताडांनी असेच चढवले म्हणून मी प्यायला घाबरत नाही बिन्धास्त पितो..! चढली मला जास्ती, तर खुशाल लटपटतो..! लुडकणे आहे तसा, प्राणिजात स्वभाव सोबर रहावे वाटणे हा खोटा अहंभाव विदेशातली पिण्यासाठी असते अपुली धडपड त्यात झाली भाववाढ तर वाढते कि हो तडफड असेल जर हे खरे तर कशास लाजायचे मिळाली पहिल्या धारेची तरच व्होट द्यायचे घोट घेता हळुहळू डोळे मिटुन घेतो मावळताच रविराजा मी फुल्ल आउट होतो सुर्याने मावळावे म्या पामराने लुडकावे याला काय गड्यानो, कोणी पाप म्हणावे...? पेताडांच्या हो जीवनाचा चिरंतन स्वभाव चैतन्याचा अभाव तिथे दारुचा ठेहराव पित नाही मद्याला तर, जगता कशाला...? रोज कमावताना शिल्लक बघता कशाला? जमेल तेवढी प्यायला नशेनी जगायचे पिण्यासाठीच जन्म आपुला का, कोरडे मरायचे....??? म्हणोत कोणी नशेबाज परि नाही लाजायचे.. हो हो! ढोसतो मी, असे छाती ठोकुन सांगायचे... बिन्धास प्यायचे....!!!!