मेघनादरिपुतात

मधली सुट्टी भटकण्यात, खाण्यात आम्ही दवडीत असू. परंतु आमचे काव्यशास्त्र विनोदही त्या वेळेस चालत असे. निरनिराळे श्लोक शंकर जोशी घेऊन यावयाचा व ते श्लोकात्मक कूटप्रश्न आम्ही सोडवीत असू. दिनकरतनयेचे नीर आणीत होत्ये शशिधरवहनाने ताडिले मार्गपंथे नदिपति रिपु ज्याचा तात भंगून गेला रविसुत महिसंगे फार दु:खीत झाला ।। दिनकर-तनया म्हणजे यमुना. मी यमुनेचे पाणी आणीत होते. वाटेत शशिधर म्हणजे शंकर, त्याचे वाहन म्हणजे बैल- त्या बैलाने मारले. त्यामुळे समुद्राचा शत्रू जो अगस्ती त्या अगस्तीचा तात म्हणजे घट - तो घट फुटला आणि रविसुत म्हणजे कर्ण - कान पृथ्वीवर पडल्यामुळे फार दुखावला. असा ह्या श्लोकाचा अर्थ आहे. कोणे एक वनी सुलक्षण वधू मेघोदके जन्मली बालत्वे नरनाम तीस असता स्त्रीनाम तै पावली पाचानी प्रणिली तयातुन तिहीं अत्यादरे वन्दिली तेथून श्रम पावली म्हणुनिया कर्णान्तरी राहिली पावसाळयात रानात बोरु उगवतात व बोरुची झाली लेखणी. तो बोरु होता. त्याची ती लेखणी झाली. पाची बोटांनी ती लेखणी धरिली; परंतु त्यातल्या त्यात तीन बोटांनी तिचे फारच स्वागत केले. आणि तीन बोटांना राहण्याचा जेव्हा कंटाळा येतो, तेव्हा ही लेखणी कानावर जाऊन बसते.