आम्ही बाजींच्या लेकी

हुश्श. दररोजची माझी सीट पकडली आजपण. समोरची ओळखीचे हसली. तसे तिचे तिरकस हसणे सोडून तिच्या बद्दल मला काहीच माहित नाही मात्र सकाळी तिचे दर्शन नाही झाले तर दिवसाची चांगली सुरुवात होत नाही असा माझा वेडा समज आहे. नवरा, सासू, आई आणि दररोजची ट्रेन मधली सखी साऱ्यांना फोन लावून सगळे ठीक आहे तपासून घेतले. शांत होते कुठे ते पुढचे स्टेशन आले. आणि दुसरी फौज चढली ट्रेन मध्ये. कोण कुठे उतरणार चौकशी करून आपापल्या सीट राखून ठेवल्या. मग पुढचे स्टेशन आणि तिसरी फौज, आणि अशा ट्रेन मध्ये फौजा चढू लागल्या आणि उतरू हि लागल्या. खारघर ला एक हिरकणी चढते, आणि फर्मान सोडते खारघर, नेरूळ, कोपर्रखैराने...मग जी मावळण उतरणार असेल ती इशारा करते आणि ही शांत होते. आणि मग सुरुवात होते सगळ्याचे किस्से ऐकायला. माझा ट्रेन मध्ये ग्रुप नाही. मुद्दामून नाही केला. मला आवडत नाही म्हणून नाही तर ट्रेन मधला वेळ हा फक्त माझा असावा म्हणून. कारण सकाळ संध्याकाळ घरच्यांचे करताना मला माझा असा वेळच नसतो. सकाळी सगळे करा, ऑफिस मध्ये पण अप टू डेट रहा आणि संध्याकाळी पण घरच्यांचे करा यात मी कुठेच नसते. दररोज प्रश्न पडतो का करायचे हे सारे मी. का नाही स्वतःला वेळ द्यायचा. मला आवडते मस्त बिछान्यावर पडून तास न तास पुस्तक वाचायला, एखादा मस्त 80 तला सिनेमा पाहताना क्रोचे करायला, मस्त गरमागरम भजी खाताना गाणी ऐकायला.....पण असे काही करायला मिळतच नाही. मग चिडचिड होते, माझेच नशीब वाईट म्हणून बोलणे होते.. मग हळूहळू ट्रेन मधल्या गप्पा कानावर येऊ लागतात..घरोघरी च्या मातीच्या चुली जाणवू लागतात.. ट्रेन मधल्या आम्हा प्रत्येकीला वाटत राहते की मीच फक्त एवढा त्रास सहन करून या आयुष्यातल्या धावण्याच्या शर्यतीत उतरलं आहेे. पण मग पटते की इथे प्रत्येक जणीला एक इतिहास आणि भूगोल आहे. इतिहासात बाजी नी घोडखिंड अडवली आणि महाराज विशाळगडावर पोहोचले मात्र इथे दररोज आम्ही आपापली घोडखिंड लढवत असतो आणि इथे एक नाही घरातल्या प्रत्येक शिवाजी च्या विशाळगडावर पोहोचण्याची वाट पाहत असतो. तिथून फोन ची इशारत आली की आम्ही बाजींच्या लेकी निश्वास सोडतो पुन्हा संध्याकाळची घोडखिंड लढायला...