देव पावला!

परीक्षेत एका ओळीचाही अभ्यास झालेला नसताना, बारावी-एसवायला नापास झालो तेव्हा, घरातून "पळून' गेल्यावर, शेअर मार्केटमध्ये शेण खाल्ल्यावर...सगळ्या प्रसंगांत मला अन्न-पाणी व्यवस्थित गोडबिड लागत होतं. हाहाहा.... हे मस्तच. खरंच इतके उद्योग केलेस का रे?? सहजच एक उत्सुकता म्हणून विचारते. पण या मेल्याकडे आता पुढची दोन-तीन आजारपणं (`बाळंतपणं'च्याच चालीवर!) काढण्याचं प्रायश्‍चित्त घ्यावं लागणार. आजारपणं कशाला?? बाळंतपणंही चालतील की अरे! (ह. घे..) :) छोटीशी घटना पण मस्त फुलवली आहेस. आवांतर : विप्र काकांच्या मौजा ही मौजा चा परिणाम का? म्हणजे कशाल उगाच विचारचे असा विचार न करता.. तडक मेडीकल स्टोअर मध्ये गेलास. फार फार तर काय नाही म्हणतील.. हा विचार केल्यामुळे घड्याळ मिळालं आणि १४०० रू. च अन्नपाणी फारच गोड लागायला लागलं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

विप्र काकांचा लेख वाचुन गेला होता का हो त्या दुकानात विचारायला? बाकी लेख छानच! अनामिक.

अत्ताच वाचला! छान आहे तोही!!

छान लिहीलये... आवडले .... बैलोबा चायनीजकर !!! माणसात आणी गाढवात फरक काय ? माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

घड्याळाचा (किंवा ते हरवण्याचा) काळ आला होता, पण वेळ आली नव्हती असं म्हणावं लागेल ;). सहज लिहिलेला हा लेख आवडला.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

घड्याळाचा (किंवा ते हरवण्याचा) काळ आला होता, पण वेळ आली नव्हती झकास!

पण या मेल्याकडे आता पुढची दोन-तीन आजारपणं (`बाळंतपणं'च्याच चालीवर!) काढण्याचं प्रायश्‍चित्त घ्यावं लागणार. मेल्या कशाला म्हणालात. एकतर त्याने तुमचे घड्याळ परत केले आणि वर तुम्ही त्याला मेल्या म्हणालात? पटलं नाही. खादाडमाऊ

आपले घड्याळ अखंड चालू राहो....! घड्याळाच्या तीनही काट्यांना आणि पट्ट्याला शुभेच्छा. :) -झेल्या काय वाट्टेल ते...! विसंगतींचे संदर्भ...!

घड्याळ घावला ह्या एक बरा झाला. पण पट्टो सैल झालो तरी बिनधास रवलास, कसला रे हलगर्जीपणा. :) -दिपक

घड्याळाची 'टिकटिक' आवडली. छान लिहिले आहे राजे ! वडलांचे जुने घड्याळ हौसेने वापरणारा |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

घड्याळाचा खरेदीविषयक अनुभव अगदी सारखाच आहे माझादेखील. पट्टा सैल होणे ही तर सार्वत्रिक डोकेदुखी. एकाच अनुभवातून शिकलो शहाणपणा आणि घड्याळ वापरणंच बंद केलं. छान लिहिले आहेस.

म्हणुनच मी हरवणा-या वस्तु बरोबर बाळगत नाही.

भारी लिहिलय :)

मस्त आहे अनुभव. मजा आली. घड्याळ मिळाले ते बरे झाले. एकदा रात्री घरी येताना, पेट्रोल कमी झाल्याने गाडी (हो मी पुण्याचाच. टुव्हिलर म्हणजे गाडी !) तिरपी करण्यासाठी थांबलो. (ही वेळ अनेकदा यायची :) ) थोडे पुढे गेल्यावर मोबाईल खिशात नाही ते समजले. जोरात हादरलो होतो. पण मागे जाऊन पाहिले तर तो तिथेच पडलेला होता. भर रस्त्याच्या कडेला पडलेला मोबाईल कुणालाच दिसला नाही हे माझे नशीब :) -- लिखाळ. माझी अनुदिनी 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

बाकी, माझं पाकीट कधी हरवलेलं, चोरीला गेलेलं नाही. एकतर मी त्याबाबत प्रचंड सावध असतो. पुण्याहून मुंबईत जाताना तर पाकीट चक्क पुढच्या खिशात ठेवतो आणि गर्दी टाळतो. असो.