प्रेरणा प्रियेच्या निळ्याशार डोळ्यांत डुंबताना विसरतो मी तुझ्या पाठीवरच्या वळकट्या पुष्ट तुझ्या सर्व आठवणींची लक्तरे फेकुन द्यावीशी वाटतात पण तुझ्या आठवणीच त्या तुझ्यासारख्याच निर्लज्ज सारख्या येतच राहतात दु:खाच्या डागण्या देतच राहतात जिथे तु अहंकारापायी बाई म्हणुन स्वत:च्या सासूलाही छळू शकतेस तिथे सवतीची काय बिशाद तरीही तुझ्या नि तिच्या सह-वासाची वेडी आशा केलीच होती मी आणि तुझ्या मुळ स्वभावापायी ती पायदळी तुडवलीच तु तरीही जा तुला माफ केले कारण शेवटी गिळायला घरीच यायचे आहे..