भयकथा आणि वातावरण निर्मिती

वातावरण निर्मिती भयकथेचा मोठा भाग व्यापते. बरेचदा मूळ कथाबीज दमदार नसले तरीही वातावरण निर्मिती त्या कथेत अपेक्षित रंग भरून कथा उठावदार करते. परंतु भीती दाखवण्यासाठी रात्र, अमावास्या, वटवाघुळे यांचीच गरज असते असे नाही. एखादा साधा प्रसंग, ठिकाणही भीती घालू शकते. खालचा किस्सा इंश्टंट आहे, फारसा जमला नसावा पण भर दिवसाचे वातावरण आहे. सूर्य डोक्यावर आला आहे. एसटी खडखडत थांबते आणि मी खाली उतरतो. उन्हाचा झोत गपकन डोळ्यात जातो आणि क्षणभर अंधारी येते. धुळीचा लोट उडवत एसटी निघून गेली तरी मी तिथेच उभी असतो. थोडंसं पाणी हवं होतं. आजूबाजूला नजर टाकली तर सर्वत्र शुष्क माळ पसरला दिसतो. चिटपाखरू नजरेस पडत नाही. सुकलेला, उजाड माळ नुसता. माणसं याच्या वाटेलाही फिरकत नसावीत. उन्हाच्या गरम झळा बसतात. माझ्या घशाला कोरड पडते..पाणी. दूरवर एक झाड स्तब्ध उभं असतं. नरक कसा दिसत असेल? या माळापेक्षा वेगळा तर नसेलच. डोळे किलकिले करून मी झाडापलीकडे बघायचा प्रयत्न करतो. झाडापलीकडे माळावर मृगजळ पसरलं आहे. पाणी... पाणी तोंडात घेतल्याशिवाय या काहिलीतून सुटका नाही. त्या मृगजळात एक आकृती वाकून काहीतरी करताना दिसल्यासारखं वाटतं. पाणी... पाणी मागायला हवं, तिथे जे कोणी आहे त्याच्याकडून. त्या आकृतीच्या दिशेने मी चटचट पाऊले उचलतो. अंगाची काहिली होते आहे. घामाच्या धारा वहात आहेत पण तोंड साफ सुकलं आहे. आता ती आकृती स्पष्ट दिसू लागते. म्हातारा आहे, त्याच्या कामात मग्न. लाकडाचा ढिग रचतो आहे. मी जवळ जवळ धावतच त्याच्याकडे जातो आणि धापा टाकत विचारतो - "बाबा पाणी मिळेल का हो? तहानला आहे जीव पाण्यावाचून." म्हातारा मागे वळतो आणि निरागस हसतो. "हो रे बाळा, तुझ्या तोंडात पाणी घातल्याशिवाय पुण्य नाही लागणार. सकाळपासून कामाला लागलो तेव्हा तुझ्यासाठी चिता रचून झाली. तुझ्या तोंडात पाणी घालायला घेऊन येतोच मी." मी लाकडांच्या ढिगार्‍याकडे निरखून बघतो. माझं अचेतन शरीर त्यावर पहुडलेलं असतं.

सह्ही.. प्रियाली ताई, एक क्षण काहीच सुचत नाही. व्यंकु, कथा चांगली लिहिली आहेस पण शेवट लवकर गुंडाळास का?

एक सोडून दोन वेगवेगळी प्रात्यक्षिके. अंधार-थंडी->एकटेपणा-धोका रखरख-उजाड->एकटेपणा-धोका अशा वेगवेगळ्या प्रकारे भयाण वातावरणनिर्मिती जमली आहे.

व्यंकूशेठ प्रयत्न चांगला आहे. लिहीत रहा. सध्या नाहीतरी मराठीत भयकथा लेखकांची वानवाच आहे. नारायण धारप गेले, मतकरींनी लेखन जवळजवळ थांबविल्याचे दिसते अशा स्थितीत मराठीत ताज्या दमाचे भयकथा लेखक हवेच आहेत. :))

व्यंकुजी प्रियालीतैंच्या भयकथा वाचा आणी मग तुमची पण एक नवी भयकथा येउ दे.

वाह वाह, छानच आहे, आवडले पुले शु ---- सखाराम गटणे