गुर्जी
विसरलो नाही मी
तळव्यावरची जांभळी खूण
फोकाचा तो जाड व्यास
गणित म्हणजे काय अजून?
इतिहासाच्या सनावळी
एकाखाली एक शंभर ओळी
खाडाखोड केलीत तर
जाळ काढेन कानाखाली
शुद्धलेखन अलंकार
निबंधाचा सॅाल्लिड त्रास
वहीवरती लाल भोपळे
ओणवे रहा एक तास
आम्ल आणि अल्कली
सारी अक्कल बुडाली
शिवाय होती ठरलेली
शिव्यांची लाखोली
पाढे जर चुकलात तर
पायाखाली तुडवीन
कोंबडीचे पाय काढलेत तर
वहाणेने बडवीन
शीत वारे उष्ण वारे
इकडून तिकडे वाहून गेले
आमचे सारे बालपण
त्यांच्या संगे उडून गेले
गुरुजींच्या भितीमुळे
आपसूक शिकत गेलो
फटके खाल्ले थोडेफार
कणखर मात्र बनत गेलो
आयुष्यातले स्थैर्य
पाच आकडी पगार
कुणामुळे मिळाला
हा सुखी संसार?
ब्रॅंडेड शूज घेताना
तुटकी वहाण आठवते
कुणास ठाऊक कशासाठी
पापणी थोड़ी ओलावते....
कुठेतरी वाचलेली वाटते...
५ सप्टेंबरला कस्कायवर टाकली
मस्त आहे कविता... भावापूर्ण
मस्त आहे कविता... भावापूर्ण
छान
व्वाह व्वा!
कविता आवडली
मस्त
गुर्जी म्हटल्यावर मी जरा
धन्यवाद मंडळी!_/\_
मस्त
सुरेख सुरेख!आवडली कविता.
धन्स हो!:)
आज कस्कायवर ही कविता अनेक
फार छान कविता. आवडली.
समयोचित आणि छान कविता.
सुंदर कविता!!!
मस्तच!
झ्याक....
छान आदरांजली गुरुजनांना.
छान