Skip to main content

'राहून गेलेलं काही...'

लेखक एस यांनी सोमवार, 29/06/2015 14:25 या दिवशी प्रकाशित केले.

'राहून गेलेलं काही...'

'वेडीच्च आहेस तू
कशाला केलंस बरं
माझ्यासारख्या सडाफटिंगाशी लग्न?
आणि तू हसून म्हणावं
तुम्ही हुशार आहात ना, म्हणून.
हे तुझं वेडेपण समजून घेणं राहूनच गेलं

किनार्‍यावरल्या रेतीत
तुझा हात हातात घेऊन
पहिल्यांदाच चाललो होतो
असे हरवलो होतो की
कळलंच नव्हतं कधी
तुझ्या पायातलं जोडवं पळवलं होतं लाटांनी
ते परत आणण्याच्या बहाण्यानं
पुन्हा फिरलो होतो दोघं
तसं परत एकदातरी फिरायचं राहूनच गेलं

तसंही गजराबिजरा आणायची
मला कुठली असायला आठवण
आणि राहू द्या, फुलं झाडावरच चांगली दिसतात
हे तुझं नेहमीचं समजूतदार वागणं
पण तुझ्या लांबसडक वेणीतही ती तितकीच छान दिसतात
हे तुला म्हणायचं राहूनच गेलं

आणि तो बघ,
तो सोनचाफा कसा तरारलाय
तुझ्याच हातचा आहे
त्याची अद्याप न आलेली फुलं
तुझ्या ओंजळीत ओतायचं
अन् त्यांचा वास तू छातीत भरून घेणं
पहायचं राहूनच गेलं

आणि मला खात्री आहे,
तू विसरली असशील
एकदा चिडून हात उगारलेला तुझ्यावर
माझ्या अवाढव्य पुरुषी अहंकारातून.
आता वाटतं, एवढाही काही जोरात नव्हता तो
तू मला काढलेला चिमटा
नंतर पाठ वळवून गप्प झालेल्या तुझ्या
गालांवरचे दोन थेंब
प्रेमानं पुसायचं राहूनच गेलं

कधीच बोललो नाही तुला मी
की तुझी काळजी वाटते मला म्हणून
पण तू तरी कधी तसं म्हणालीस
शब्दांनी नाही
पण मौनांनी आणि दुर्लक्षानेच बोलायचो एकमेकांशी
त्या मौनांची भाषांतरे
डोळ्यांनीच व्हायची आपोआप
तुझ्या डोळ्यांत पाहून
ते मौन एकदातरी सोडायचं
राहूनच गेलं नाही?

फार दर्दबिर्दभरं नाहीये आपलं
'मॅरिड लाईफ' का काय म्हणतात ते
तसं रोमँटिकतरी कुठेय म्हणा
अ‍ॅरेंज मॅरेज असल्यावर
कुठले आलेत त्यात तसे रोमहर्षित क्षण
पण पहायला आलेलो तेव्हाच तुझ्या प्रेमात पडलो होतो
मग आपलं 'लव्ह मॅरेज' कसं नाही बरं?
हा प्रश्न विचारायचं राहूनच गेलं
अजून एक विचारायचं राहून गेलं
तू पण पडली होतीस ना माझ्या प्रेमात?
तेव्हा?

अन् पाऊस आला की
- ह्याही कवितेत हा आलाच बघ.
- असा कसा आला, तुम्हांला तर अजिब्बात नाही ना आवडत तो?
असा तुझा ठेवणीतला टोमणा मला न चुकता मारणं
मला आवडत नाही भिजायला म्हणून
तूही कोरडं राहणं
पागोळ्यांच्या धारांकडे मुग्धपणे तुझं ते बघत बसणं
मला कागदाची नाव बनवायला तू दरवर्षी शिकवतेस
तेही विसरून जातो मी नित्यनियमाने.
पण त्या होडीत बसून
तुझं मन कुठल्या प्रवासाला जातं निघून
ते शोधायचं राहूनच गेलं

देत आलेत लोक त्याच त्या उपमा
स्त्री-पुरुषाच्या नात्याला
पुरुष म्हणे वटवृक्ष
अन् स्त्री म्हणजे वेल.
कुणीतरी त्यांना सांगायला पाहिजे
वटवृक्ष त्याला लपेटलेल्या त्या वेलीच्याच आधाराने तर आहे उभा
शिकतोय हळूहळू तोही तिच्याकडून लवचिकपणा
नाहीतर केव्हाच कोसळला असता
त्याचा डौलदार भव्यपणा
कालच्याही वादळात
तिचं खंबीर राहणं
तो स्तब्ध होऊन पहातच राहिला होता
याची कबुली देणं राहूनच गेलं

माझं डोकं दुखायला लागलं की
कशी नको म्हणलं तरी हट्टानं देतेस दाबून
दुखतात तुझेही पाय तसे
- तुला काय वाटलं, मला समजणार नाही?
मी देऊ का दाबून म्हटलं तर मात्र नको.
एकदातरी तुला न जुमानता
हळुवारपणे तुझ्या पायांना
मलम लावायचं राहूनच गेलं

आणि अजून काय बरं राहून गेलंय?
हे आठवायलाही
तुझीच मदत लागणार आहे मला
नेहमीप्रमाणेच.
तोपर्यंत एकदा घालतेस का जरा ही कविता तुझ्या नजरेखालून?
पण नको.
मला माहितीये तू काय म्हणशील ते
'हे असं लिहायलाच पाहिजे का?'
अन् शांतपणे मला कागद परत देत,
लागशील आपल्या कामाला.
सये,
लिहायला हवंच होतं ना हे एकदातरी
नाहीतर हेही राहूनच गेलं असतं...'

- एस.

लेखनविषय:
वाचने 10080
प्रतिक्रिया 65

प्रतिक्रिया

पद्मावति सोमवार, 29/06/2015 14:47

पण पहायला आलेलो तेव्हाच तुझ्या प्रेमात पडलो होतो
मग आपलं 'लव्ह मॅरेज' कसं नाही बरं?

हे फारच मस्तं.....

सावत्या सोमवार, 29/06/2015 15:02

अप्रतिम!!!

"लिहायला हवंच होतं ना हे एकदातरी
नाहीतर हेही राहूनच गेलं असतं...'"

ज्ञानोबाचे पैजार सोमवार, 29/06/2015 15:20

चलो देर आये लेकीन दुरुस्त आये.

खरतर काही काही गोष्टी राहून देण्यातच मोठी गंम्मत असते.

सगळे जर योजनाबध्द आणि परिपूर्ण असेल तर समोरच्या व्यक्तीला ते कंटाळवाणे होउ शकते.

पैजारबुवा,

एस सोमवार, 29/06/2015 20:21

धन्यवाद!

पैजारबुवा, ते गाणं आहे ना प्रसिद्ध -
'गोडी अपूर्णतेची लावील वेड जीवा...'
तसंच काहीसं असतं हे.

सटक, परवा रात्री लिहून काढली. तशीच इथे पोस्ट केलीयं.

वॉल्टर व्हाईट बुधवार, 01/07/2015 01:42

कविता वाचनीय आहे, पुन्हा पुन्हा वाचायला आवडेल.
जशी कविता लिहिली तसेच कवितेतल्या बाकी गोष्टींना किंवा आख्या कवितेलाच बकेट लिस्ट मानुन एकेक पुर्ण करा.

स्रुजा बुधवार, 01/07/2015 03:59

वाह, वाह ! नवर्‍याकडुन अशा अनेक म्हणलं तर सांगायच्या राहुन गेलेल्या पण तरीही मला कळलेल्या गोष्टी आठवल्या. मला त्यातल्या काही कळल्या आहेत हे पण कविता वाचतानाच जाणवलं :)

एस बुधवार, 01/07/2015 06:20

धन्यवाद वॉल्टर आणि स्रुजा!

स्वतःच्या हृदयाचे ठोके स्टेथोस्कोप लावून स्वतः ऐकावेसे वाटावेत असे क्षण फार दुर्मिळ असतात. मग तसा माहौल, तो समाँ जमून आला की ते ठोके कागदावर उतरतात ते कधी कुंचल्यातून नाहीतर लेखणीतून. ते जसे येतात तसेच झरझर उतरतात आणि तयार होते एक तरल, सूचक चित्रण. त्यातल्या न भरलेल्या, न रंगवलेल्या अपूर्ण जागा ह्या जास्त महत्त्वाच्या, बोलक्या असतात. आणि एकदा ते रंग, ती शाई वाळली आणि स्टेथोस्कोप काढून व्यवहारी जगाचा सदरा चढवला की मग त्या अभिव्यक्तीला तिथेच, तसेच सोडून देणेच इष्ट असते.

पाहूया. परत तशी ती रात्र फिरून आली तर अजून भरेन रंग किंवा अजून एखादे रेखाटन.

आणि हो, बकेट लिष्टात नेमके काय काय आयटम भरायचे राहून गेलेत हे आठवायला बायकोला शरण गेल्याशिवाय गत्यंतर नाही. मग त्यासाठी ती बकेटलिष्ट हिला आधी दाखवायला लागेल. मग ती शांतपणे आधी एक करुणार्द्र आणि मग एक तुच्छ असा कटाक्ष टाकेन अन् म्हणेल, "काल वाणसामानाची लिष्ट करायला बसला होता ना, ती आधी पूर्ण करा. मग बघू या यादीचं." :-D

सस्नेह गुरुवार, 02/07/2015 06:29

हळव्या तरल भावना पोचल्या.
रच्याकने रोखठोक अन रांगड्या मराठीतल्या शब्दातून अशा अभिव्यक्ती दुर्मिळ ! तो मिका एक तसलाच +)

प्यारे१ गुरुवार, 02/07/2015 09:22

Swaps भौ कविता भारीए!
तिकडे डॉक्टर गद्यात् आणि तुम्ही पद्यात् वाचकांच्या काळजाला हात घालू रहायले ना भौ.

क्रेझी गुरुवार, 02/07/2015 12:18

फारच सुंदर आहे कविता :) ... शब्दांमधे व्यक्त करणं तेंव्हाच जमू शकतं जेंव्हा मन इतकं संवेदनशीलरित्या सगळं टिपून घेतं...

झेन शनिवार, 03/09/2016 09:42

एकदम वरिजनल कविता. डायरेक्ट ह्र्द्यापासून अन् ते जिच्यावर लिहिली तिला न दाखवण अजूनच रोम्यांटिक. जिओ एस भावू जिओ.

नंदन शनिवार, 03/09/2016 09:42

कविता आवडली.

बोरकरांच्या एका कवितेतल्या या दोन ओळींची किंचित आठवण झाली:

सांगावे तू दु:ख आगळे, माझ्यासाठी गिळले कैसे
आणि आंधळ्या भलेपणी मी, तुला केधवा छळिले कैसे

अमरप्रेम शनिवार, 03/09/2016 10:50

वटवृक्ष त्याला लपेटलेल्या त्या वेलीच्याच आधाराने तर आहे उभा

छोट्या छोट्या गोष्टींनी जीवनात मोठा आधार दिलेला असतो.

खूपच सुंदर !!!

नीलमोहर शनिवार, 03/09/2016 11:58

प्रेमावर विश्वास नसलेल्या माणसाचीही प्रेमात पडायची इच्छा होईल इतके सुंदर लिहिलेय,

'वटवृक्ष त्याला लपेटलेल्या त्या वेलीच्याच आधाराने तर आहे उभा
शिकतोय हळूहळू तोही तिच्याकडून लवचिकपणा'
- हे तर खासच..

कैलासवासी सोन्याबापु शनिवार, 03/09/2016 12:02

अब्बा!!! इने तो सब्बीच कामा कर लेते यारों!! क्या बात हैगी उस्ताद! मान गये तुमकू

_________/\_____________

महासंग्राम शनिवार, 03/09/2016 15:06

देवा कैच्या कै भारी झालीये कविता

'वटवृक्ष त्याला लपेटलेल्या त्या वेलीच्याच आधाराने तर आहे उभा
शिकतोय हळूहळू तोही तिच्याकडून लवचिकपणा

हे अगदी जबरदस्त.