भूक

आजपण ताटात कोणी काही टाकलं की वाईट वाटतं. मग अरे टाकून माजू नये वगैरे पुराण सुरू झालं की लोकं वैतागतात , परवा एकजण पटकन म्हणाला , आपल्या इथे काय कोणी भुकेने मरत नाही रे ! तेव्हा पोटाच्या भुकेसाठी माणसं काय काय करतात ते आठवलं . डिप्लोमा झाल्यावर सेल्समनची नोकरी पकडली. अँटीव्हायरस विकायचो. त्या निमित्ताने देशात बर्‍याच ठिकाणी फिरलो . आज महाराष्ट्र उद्या आंध्रमधे परवा आणि कुठे ! मोठ्या शहरांसोबत छोट्या शहरांमध्येपण जायला लागायचं. एकटाच फिरायला लागायचं. रात्री एस्टी , एशियाड मिळेल ती गाडी पकडायची आणि सकाळी मुक्कामी पोचायचा. भत्ता ठरलेला असायचा त्यात बसणार बजेट लॉज शोधायचा आणि पुन्हा क्लायंटला भेटायचं . दिवसभर फिरल्यावर संध्याकाळ खायला उठायची . दिवसभर दमला कि हॉटेलवर येउन एक बीयर आणि बिर्याणी घेउन टीव्ही बघत बसायचा. अशा वेळी एकटाच असेल तर लॉजचा पोर्‍या , मॅनेजर हळूच "चाहिये क्या ?" विचारायचे कधी खूणवायचे. पण अशा गोष्टींची तीव्र घृणा आणि भिती असल्याने यापासून ४ हात लांबच राहायचो. पण काहीजण फार चिक्कट असतात . फोटो बघा , आवडला तर पैसे द्या ई. सांगत मागेच लागायचे , त्यांना कटवणे फार कटकटीचे असायचे. एकदा असाच रूम मध्ये टीव्ही बघत असताना दारावर नॉक झाले. दरवाजा उघडला तर समोरून एक विशीची एक तरूणी पटकन आत घुसली . कसेतरी घातलेले तोकडे कपडे आणि फिकुटलेल्या चेहर्‍यावर लावलेली लाली आणि लिपस्टिक ! उत्तेजित होण्यापेक्षा अत्यंत केविलवाणा दृष्य होतं. तिला शांतपणे सांगितले , बाहेर जा ! तर तिचा प्रेमळ आग्रह चालूच . म्हणलं, बाई , मला असला नाद नाही , तुम्ही जावा . ५-१० मिनिट असे झाले तेव्हा मी ओरडलो , जा नाहितर धक्के मारून हाकलेन.. तशी ती भेदरून रडायला लागली..

साब , करो ना . एक बार तो ! आज पैसा नही मिलेगा तो आज भी खाना नही मिलेगा आज तिसरा दिन है साब ! रेहेम करो! भूक लगी है साब. बहोत भूक लगी है !

तिच्या फिकुटलेल्या चेहर्‍याचे कारण कळले आणि चिवटपणाच्या मागची अगतिकता. ------------------------------------------------------------- रूम सर्विसला कॉल करून अजून एक बिर्याणी मागवली. तिला जेवू घातलं आणि थोडे पैसे देउन पाठवलं. साला तेव्हापासून कोणी टाकून दिलं की जामं डोक फिरतं !! तेव्हापासून कळलं ,अन्नाची किंमत पैश्यावर नाही तर भुकेवर ठरते !