निरभ्र

मस्तचं !! *** बाकी एक अगाऊ सुचना ! व्याकरणाची काळजी घेत लिहणे सोडा... मनमोकळेपणा दिसत नाही आहे लेखनात... एकदम छापील वाचत आहे असे वाटते कधी कधी .. ! जैनाचं कार्ट शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आपले संकेतस्थळ

खूप तरल लिहिले आहेत, आवडले. स्वाती

लिखाण खूपच बांधीव वाटते. विषय हळवा असूनही त्यात ओलावा वाटत नाही. लिखाणातील शुष्कपणा जाणवतो. संदर्भही तपासा. "सहेला' रे आणि भैरवीचा काहीही संबंध नाही. तसंच चित्र म्हणजे साधारणपणे भैरवी. विरहाचेच सूर. हे वाक्‍य खूपच खटकते. संगीत माहीत किंवा येत असेल, तरच त्याचा वापर केलेला बरा. कुठेतरी काहीतरी वाचलं म्हणून त्याची कॉपी नको. अडॉप्टेशन करतानाही अभ्यास करावा लागतो.

स्वत:वर फारच फिदा दिसताय. बराय चालू द्या. असंच "लित' रावा!

आवडला. शब्दांच्या पलीकडचे काही शब्दांत किंवा रेषांत पकडण्याचा प्रयत्न, त्यातली तगमग सुरेख 'रेखाटली ' आहे. 'सहेला रे'चे योजनही अगदी चपखल. अशा वेळी सार्‍या कलांना संगीत बनायचे असते, ह्या विधानातला खरेपणा पटतो.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

खूप आवडलं लिखाण. शब्दांच्या पलिकडली तगमग किती तरलपणे शब्दांत पकडली आहे!

श्रावणराव, छानच लेख..! आपला, (किशोरीताईंचा आणि त्यान्च्या 'सहेला रे..' चा निस्सिम चाहता) तात्या.

फारच सुरेख मुक्तक. सहेला रे... चा अगदी योग्य वापर केला आहे. सुरेख रेखाटन भावनांच्या चित्राचं शब्दांमध्ये..! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

छानच लिहिलंय!! कालच बघीतले होते पण वेळ नव्हता म्हणून आज पुन्हा नीट वाचून काढले. मला स्वतःला रागांतले काही समजत नाही, त्यामुळे त्यावर बोलणे अयोग्य! अर्थात् गाण्यातला भाव समजतो, त्यातही मी आनंदी आहे!! :) एक तरल, अलवार हुरहुर दिसते; कवितेचा प्रवास दिसतो, अन् वेदनेतून आनंदाकडे जाणारी वाटही दिसते! खूप छान लेखन!! शुभेच्छा. मुमुक्षु

सर्वांनाच धन्यवाद. राजे : मी व्याकरणात पडतच नाही. तशा काही चुका दिसतीलही, याच नव्हे तर इतर लेखनातही. आपसूक काही 'शुद्ध' लेखन झाले असेल तर तो डोक्यात आणि हातात बसलेल्या 'शिस्ती'चा परिणाम आहे. त्याला आता इलाज नाही. अर्थात, त्यामुळे लेखन शुष्क, कोरडे होणार नाही याची दक्षता घ्यावी लागेल. तशा जागा दाखवल्यात तर नेमके समजून घेता येईल. विसोबा आणि घाटावरचे भट : 'सहेला' मला आर्त वाटत आलं आहे. आणि लेखकाच्या भूमिकेतून तेच इथं उमटलं. पण आणखी एक भाग असा की, ही व्यक्तिरेखा मुळात जी आहे, तिची तीच धारणा आहे. अगदी काही म्हटलं तरी, आर्तता आणि आर्जव हे भाव तसे जवळचेच. त्यामुळं एक निश्चित, की इथं त्या विशिष्ट आविष्कारात 'सहेला' अस्वस्थ (आणि अंतर्मुखही) करतं. आणखी एक निश्चित की, एखाद्या कलाविष्कारातून ग्रहणकर्त्याच्या मनात निर्माण होणारे भाव वेगवेगळे असू शकतील. कारण हे सारे अखेर व्यक्तिसापेक्ष असते आणि शिवाय, त्या-त्या कलाविष्काराच्या प्रत्येक ग्रहणाची अनुभूती वेगळी असूही शकेल. त्यात पहिल्या खेपेस घेतलेला अनुभव आणि त्यानंतरच्या आवृत्त्यांमध्ये येणारा अनुभव छटेमध्ये वेगळा असू शकेलही. बाकी रागांविषयी मी अज्ञच. हे स्पष्टीकरण नव्हे; पण थोडीशी आटोपशीर, मुद्देसूद चर्चा झालेली असल्याने माझी भर. बाकी, हा तुकडा मी कथा म्हणून प्रकाशित केला. याला लेख म्हणावे की काय असा प्रश्न आता पडला आहे. प्राजू यांनी मुक्तक हा चांगला शब्द टाकला (माझ्यासारख्या संभ्रमित लेखकांसाठी ती एक सुरेख पळवाटच असते).