पदर

एखाद दुसरी कथा? दहा हजारातली एक कथा असे म्हटले आहे. नीट वाचा की राव.. आणि त्यावर लाखाचे नव्वद हजार झाले असेही म्हटले आहे.. जरा स्पष्ट लिहिलेले समजून घ्या ना राव ! -- सर्किट (जालकवींच्या कविता:http://www.misalpav.com/node/2901)

म्हणजे "विद्या"च्या (बालन नव्हे ! विदा = डेटा ) प्रश्नावर तुम्ही परत टँजंट दिली !

एक समुपदेशक म्हणून याचा विदा लेखकाला मिळाला का ? मास्तर, मुक्तसुनीतांच्या मूळ प्रश्नाला बगल दिलीत ! -- सर्किट (जालकवींच्या कविता:http://www.misalpav.com/node/2901)

उगाच नको त्या लोकांना मानवाधिकार दिल्याने फुकट डोक्याला त्रास होतो. ह्म्म.. कुठे आहेत रे ते एन्जीओ वाले ?? इकडे जरा बघा... -- सर्किट (जालकवींच्या कविता:http://www.misalpav.com/node/2901)

हम्म मी आधीच लिहिले होते आपला शब्द अंतिम आहे.

प्लेबॉय मी पण बघितलेले आहे. पण त्यात पर्वर्जन नव्हते. निदान मी बघितले त्यांत नव्हते. खरे आहे. प्लेबॉय मधले लेखही विचारप्रवर्तक असतात. मूळ मुद्दा असा आहे, की पॉर्नचे वर्गीकरण व्हायला हवे. एकगठ्ठा पॉर्नवर दोष ढकलणे मला तरी पटत नाही. मुलाने "किळसवाणे" काहीतरी पाहिले, असे प्रभूसरांकडून कळते. सर्वसाधारण शरीरसंबंध किळसवाणे नसतात. प्रभूसरांच्या प्रतिसादातून २००५ हे वर्ष भारतीय समाजातील लैंगिक "विकृती"च्या दृष्टिकोनातून "टर्निंग प्वाईंट" होते, असे दिसते. ह्याबद्दल उहापोह व्हावा. -- सर्किट (जालकवींच्या कविता:http://www.misalpav.com/node/2901)

प्लेबॉय मी पण बघितलेले आहे. पण त्यात पर्वर्जन नव्हते. पर्वर्जन ची व्याख्या एक्स्पोजर नुसार आणि काळा नुसार बदलते आहे असं नाही का वाटत तुम्हाला. पुर्वी लोकं हेलन चे नाच बघून उत्तेजीत होत असत, बाहोंमें चले आओ ह्या गाण्यावर (सुसंस्क्रुतांकडून) नाकं मुरडली गेली होती आणि आज कुठल्याही चॅनवर 'अग बाई हे तरी का घातलंयस' असं वाटायला लावणारे कपडे घालून उफाड्याच्या मॉडेल्स नाच करताना दिसतात. आम्ही ते जेवता जेवता बघत असतो. काहिही वाटत नाही. पोर्न पुर्वीही होतंच. आमच्या लहानपणी प्लेबॉय, पेंटहाऊस सारखी इंगर्जी मासिकं तसंच हैदोस, करमचंद, गुलाब सारखी मराठी पुस्तकं होतीच की. पुर्वी वि. सि. आर. होते आज सिडीज आल्या आहेत. आणि पुर्वी मधे जे दाखवायचे तेच आजही दाखवतात. पुर्वीच्या मुलांना दारू, सिगारेट, पोर्न चं आकर्षण नव्हतं असं थोडीच आहे. ते असणारंच. पण पालकांचा धाकच इतका असायचा की चांगलं वाईट सोडा, बापाचं ऐकलं नाही तर तो घराबाहेर कढायलाही कमी करणार नाही ही भिती माझ्या वडिलांच्या पिढी पर्यंत तरी होती. आज-काल चा बाप गोगल गाय झालाय. आई-बाबांच्या करियर पायी मुलांकडे दुर्लक्ष होण्याचं प्रमाण आज-काल वाढलंय. मुलाला वेळ देता येत नाही ह्याचं शल्य, नोकरी तर करायलाच हवी ह्याचा मानसीक ताण पुर्वीच्या बापांपेक्षा आत्ताच्या बापांवर जास्त आहे. त्याची भरपाई मग भरमसाठ पॉकेट मनी तून होते. नी त्यावयात सगळेच जे करतात तेच ही मुलं करतात. सद्सद विवेकबुद्धी असण्याचं हे वय नसल्याने मुलं वाया जाण्याचा संभव असतो. आम्हाला निदान घरी गेल्यावर बाप झोडेल ही भिती असायची. आता तिही नाही. झोडायला बापच घरी नसतो. केस विषयी - पहिल्यांदा शिवी दिल्यावर आई ने कचकचीत कानाखाली वाजवली असती तर मुलगा ताळ्यावर आला असता. त्या वयात अक्कल नसते आणि ती नाहिये हे त्याहून मान्य नसतं. तेव्हा अशावेळी आमच्या आई-बाबांनी केलेली हुकूमशाहीच योग्य आहे असं वाटायला लागतं.

काळानुसार त्याचे व्यक्त होणारे स्वरुप आणि ते आकर्षण शमवण्याचे मार्ग बदलत जाणे अटळ आहे. पूर्वी फक्त मासिका पुस्तकातून दिसणारी चित्र एवढेच स्वरुप प्रामुख्याने होते. विडीओ कॅसेट्स आणि प्लेअर्स असले तरी किती जणांकडे असतील? मुलांना धाक होताच. आम्ही ठराविक वेळानंतर घरी आलो नाही की चौकशी व्हायची आणि फालतू उत्तरांना व्यवस्थित फटके पडायचे! दिवेलागणीला घरात येण्याचे दिवस संपलेत हे खरे. आजच्या पिढीला मागल्या पिढीसारखे मारणे शक्य नाही आणि ते योग्यही नाही पण मुलांना योग्य तो धाकही हवाच. वाटेल तसे बोलले वागलेले चालत नाही त्याला योग्य ती शिक्षा होते ही जाणीव असणे फार महत्त्वाचे. मारलेच पाहिजे असे नाही पण गरज असेल तर एखाद दुसरा फटका जरुर मारावा! आई-वडील हे योग्य कारणाने नाराज आहेत आणि त्यांचा असहकार हा आपल्याला त्रासदायक ठरतो आहे इतपत जिव्हाळ्याचे संबंध मुलांशी निर्माण होणे हे फार महत्त्वाचे आहे! मारता येत नाही म्हणून प्रश्न तसेच ठेवता येत नाहीत ते सोडवायला तर हवेच. पालकांनी हे प्रश्न प्रेमाने आणि योग्य मार्गदर्शनाने सोडवायला हवेत. मुला-मुलींच्या वागण्यातले बदल दुर्लक्षू नका. त्याकडे संवेदनशीलतेने पहाणे फारच गरजेचे असते. कित्येकवेळा त्यांनी काय पाहिले किंवा त्याचा अर्थ काय, योग्य-अयोग्य काय, हेही त्यांना माहीत नसते अशावेळी ओरडण्यापेक्षा, समजावून घेणे आणि सांगणे महत्त्वाचे असते. मुला-मुलींना कळत्या वयात किती पालक लैंगिक संबंधांबद्दल माहिती देऊ शकतात? तुम्हाला देता येत नसेल तर डॉ. आहेत ना? त्यांच्याकडे घेऊन गेलात तर ते नक्की मार्गदर्शन करतील. त्रयस्थ माणसाकडून ही माहिती द्यायला आणि घ्यायला, तेही त्याच्या व्यवसायाचा भाग म्हणून, संकोच निश्चितच कमी वाटतो. आकर्षण हे असणार, त्यात अनैसर्गिक असे काही नाही, ओशाळून जाण्यासारखेही काही नाही पण त्याचे व्यवस्थापन त्या त्या वयानुसार करत जाणे महत्त्वाचे. मुख्य म्हणजे आई-वडील-मुले हा त्रीकोण/चौकोन व्यवस्थित संतुलित असणे फार महत्त्वाचे. वडील आईला फक्त ऑर्डरी सोडतात किंवा आई वडील सतत घराबाहेरच असतात. मुलांना फक्त पैसे, खाऊ देऊन प्रश्न सोडवण्याकडे कल असला तर भावनिक बंध जुळायचे कधीच जमत नाही. आई-बाप काय काम करतात, घरात येणारा पैसा कुठून कसा येतो त्याचे महत्त्व काय, त्याची मर्यादा काय ही जाणीव लहान वयातच त्यांना समजेल अशा भाषेत मुलांना द्यावी. त्यांना समजते आणि पैसा गैरमार्गाने वापरला जाण्याची शक्यता खूप कमी होते. आपल्या समस्यांसाठी घरात माणसे आहेत आणि त्यांच्याशी मोकळेपणाने बोलू शकण्याइतके थेट संबंध निर्माण होणे महत्त्वाचे. मुलांबर जबाबदारी टाका. त्यांना त्यांचे छोटे छोटे निर्णय स्वतः घेऊद्या. चुकीचा निर्णय घेत असतील तर त्याच्या परिणामांची कल्पना द्या आणि त्यालाच जबाबदारी द्या. उदा. थंडीच्या दिवसात आईस्क्रीम खायला मागतोय. घेऊद्या पण खोकला झाला तर तू जबाबदार आहेस हे सांगा. खोकला झाला तर त्याला बरोबर कळते. पुढच्यावेळी तो ती चूक करत नाही! लहानपणी मिळालेले हे धडे पुढे नको त्या चुका करण्याला निश्चीतच पायबंद घालू शकतात. आपल्या कृतीला आपणच जबाबदार आहोत ह्याची जाणीव निर्माण करा. मागता क्षणीच सगळे मिळणे ह्यातही त्या गोष्टीची किंमत रहात नाही. एखादी गोष्ट अति सहजसाध्य कधीच असू नये. थोडा तरी प्रयत्न त्यासाठी करायला लागला पाहिजे. मग तो कोणत्याही प्रकारे असू दे. ह्या परिच्छेदात उल्लेखलेल्या गोष्टींचा लैंगिक गोष्टींशी काय संबंध असे वाटण्याची शक्यता आहे पण कृती-परिणाम-जबाबदारी ही शृंखला त्यातून सिद्ध होते, ठसते. ह्या प्रश्नाची दुसरीही बाजू आहे. कित्येकदा पालकच ह्या असल्या पोर्नच्या जाळ्यात अडकलेले असतात. लैंगिक सुखातला तोचतोचपणा काढून टाकणे ह्या नावाखाली तेच असली मासिके, सिडीज आणि वेबसाईट्स सर्च करत असले तर मुलांवर काय वचक ठेवणार! चतुरंग

मुद्दा कळला हे महत्वाचं.