भाषांतराचे हक्क !

चिनार यांनी Nuclear Jihadist या पुस्तकाचा उल्लेख केला आहे. सुधीर काळे यांनी Nuclear Deception: The Dangerous Relationship Between the United States and Pakistan या पुस्तकाचे भाषांतर केले होते.

मेहता पब्लिकेशन्स बहुतांश प्रसिद्ध पुस्तकांचे अनुवाद हक्क विकत घेऊन ठेवतात असे दिसते. मागे जॉर्ज बुश यांच्या पुस्तकाबाबत दोन फुल एक हाफ मध्येही याबाबत मेहतांना चिमटा काढला गेला होता.

बाकी चर्चा रोचक आहे.

अनुवाद करून सार्वजनिक रित्या प्रसिद्ध करायचा असेल तर त्या पुस्तकाचे अधिकार बाळगणार्‍या व्यक्ती अथवा संस्थेकडून तशी लेखी परवानगी घेतल्यास सर्व श्रम केल्यानंतर नकार मिळण्याचा धोका टाळता येईल. कारण, कोणत्याही कारणाने (दुसर्‍याने ते हक्क अगोदरच घेतले आहेत, इ) नकार मिळाल्यास सगळे श्रम फुकट जातील.

काही वेळेस प्रथम अनुवाद तपासून मगच प्रकाशित करण्याची परवानगी मिळेल अश्या अटीवरही अनुवादाची परवानगी मिळू शकते... विशेषतः अनुवादक/लेखक नवखा असल्यास.

अनुवाद करण्याअगोदर प्रकाशकाची परवानगी घ्यावी. पण अनुवादाचे हक्क विकत घेऊन ते अनुवादित पुस्तक प्रसिध्द करणे, विक्रीला ठेवणे हे एका व्यक्तीचेही काम नाही. त्यापेक्षा अनुवादाचा प्रस्ताव मराठीतल्या प्रकाशनसंस्थेकडे न्यावा. त्यांना तुमचा प्रस्ताव मान्य असेल तर ते मूळ प्रकाशकांशी संपर्क साधून हक्क मिळवतात.

बऱ्याचदा चांगल्या पुस्तकांचे हक्क आधीच प्रकाशनसंस्थेने घेतलेले असतात, जे चिनार यांच्याबाबतीत झालेले दिसतेय.

भाषांतरांच्या दर्जाबाबत सहमत, अनेकदा अशा तर्हेच्या कामामुळे विषय चांगला असूनही पुस्तक पसंत पडत नाही. जसं 'दृष्ट काढ गं पोराची..' 'ऊन ऊन पाण्याने शेक जरा.' अशा वाक्यांचं तंतोतंत भाषांतर करणं शक्य नाही, तसंच आहे हे. तिथे भावांतर करता आलं तरच आशय पोचवता येतो.

अगदी अगदी. पॅपिलॉन, गॉडफादर वगैरे वाचताना हे अगदी जागोजागी जाणवतं.

पायताण हाणायचा प्रकार नाहीये. पण एखादं नवं पुस्तक उत्साहाने हाती घ्यावं आणि जेवताना खडे लागावेत त्याप्रमाणे हे शब्द वाचताना लागावेत यासारखं उत्साहावर पाणी टाकणारं दुसरं काही नाही. बाकी आपल्याला सगळेच लेखक माहीत नसतात किंवा त्यांचं लेखन वेगळ्या प्रकारचं असतं. त्यामुळे कुणी कितीही चांगलं लिहिलं तरी आपण ते वाचतोच असं नाही. भारा भागवत आणि निरंजन घाटे/लक्ष्मण लोंढे यांनी चांगलं लिहिलंच आहे पण ते मुख्यतः मूळ लेखन आहे अनुवाद नव्हे किंवा ते लेखक जुन्या जमान्यातले आहेत. तसं पहाता पुलंनीही चांगला अनुवाद केलायच ना? मी मुख्यतः बोलतोय ते सध्या व्यापारी पद्धतीनं जे फास्ट फूड प्रमाणे अनुवाद केले जातायत त्याबद्दल.

संस्कृतीच नसलेल्या देशातून (अमेरिका)आलेल्या पुस्तकांचे भाषांतर सोपे असते.
याच्याशी असहमत. अमेरिकेचीही आपल्याएवढी प्राचीन नसली तरी वेगळी अशी संस्कृती तयार झालेली आहे. शिवाय अमेरिकेन इंग्रजीत slang चा विपुल वापर असतो, त्यामुळे त्याचे भाषांतर करणे अवघड होते. आपल्याकडे काही अनुवादक Slang dictionary वापरतात की नाही, याची शंका आहे. त्यामुळे वर काही जणांनी म्हटले आहे तसे भयानक अनुवाद होतात.

हक्क मिळालेले नसताना भाषांतर करणे म्हणजे हौसखातर दुसऱ्याच्या बागेतले गवत उपटायला जाणे. - मस्त वाक्य! copyright घेऊन ठेवा. :)

हक्क मिळालेले नसताना भाषांतर करणे म्हणजे हौसखातर दुसऱ्याच्या बागेतले गवत उपटायला जाणे.

हा, हा, हा !!!

हक्क मिळालेले नसताना भाषांतर करणे म्हणजे हौसखातर दुसऱ्याच्या बागेतले गवत उपटायला जाणे.

तसं नै हो!

कुणी 'स्वान्त सुखाय' भाषांतर करू ईच्छित असेल तर, का अडवा?

(एक जुने मिपाकर गाजलेल्या हिंदी चित्रपट गीतांचे मराठी भाषांतर इथे टाकीत असत)

श्री.म. माट्यांनी अनुवाद म्हणजे अत्तर एका कुपीतून दुस-या कुपीत ओतणे अशी सुंदर उपमा वापरलेली आहे. परवानगी न करता केलेला अनुवाद म्हणजे कायदेशीर दृष्टीने जरी चुकीचा असला तरी मूळ लेखकाला दिलेली दाद आहे असं माझं मत आहे. तरीही कायदेशीर गोष्टींचं पावित्र्य (sanctity) ही मानायलाच पाहिजे.