आज माझ्या अंगावरचे शेवटचे पानही गळून गेले,
जिवंतपणाची निशाणी मिटवून माझी मला बोडके करून गेले…
आता वारा त्याला अलगद त्याच्या वाटेवरती घेऊन जाईल,
कुण्या बापुड्या पाखराच्या घरट्याचा ते भाग होईल,
पण मला एकटे करून ते खूप दूर निघून गेले,
आज माझ्या अंगावरचे शेवटचे पानही गळून गेले…
एकटा असलो तरीही मी शोक काही करत नाही,
का करावा शोक जर सांत्वन करायला कोणी नाही,
वाट पहात होतो मरणाची पण तेही पाठ फिरवून गेले,
आज माझ्या अंगावरचे शेवटचे पानही गळून गेले…
एकट्यानेच जर राहायचे असेल तर त्याला जगणेदेखील का म्हणायचे,
साथ देणारे जर कोणीच नसेल तर मग कोणासाठी जगायचे,
मी ज्यांची साथ केली ते मला सोडून दूर गेले,
आज माझ्या अंगावरचे शेवटचे पानही गळून गेले…
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1761
प्रतिक्रिया
9
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
वा!
सुन्दर!
धन्यवाद!
In reply to वा! by चुकलामाकला
धन्यवाद! :)
छान आहे
लिहित राहा.
-दिलीप बिरुटे
धन्यवाद!
In reply to छान आहे by प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
धन्यवाद! :)
पान
तुमची कविता वाचून, आमच्या घरासमोरचे दोन निष्पर्ण वृक्ष आठवले.
कविता आवडली. बरेच काही सांगून गेली.
धन्यवाद! :)
In reply to पान by तिमा
प्रतिसादाबद्दल आभार!
एकट्यानेच जर राहायचे असेल तर
माचीवरला बुधा आठवला...
खरच की!
In reply to एकट्यानेच जर राहायचे असेल तर by अनुप ढेरे
एकटेपणा, निसर्ग आणि अध्यात्म सगळे सामावले आहेत त्यात…
सुंदर कविता
सुंदर कविता