पडू आजारी, मौज हिच वाटे भारी...१

ठेविले अनंते तैसेची राहावे चित्ती असो द्यावे…. छे! छे! समाधान कसले? किंचित भीती वाटू लागली होती.

खरय, मुळातच हॉस्पिटलात कुणाला भेटायला जाणे हेच मोठे असमाधानकारक असते. त्यातूनही जर स्वतःला जावे लागले म्हणजे मग तर आणखीनच असमाधानकारक. आजूबाजूच्या लोकांच्या 'अरेरे, बिचारा' सारख्या नजरांमुळे आपलं आजारपण आहे त्यापेक्षा जरा जास्त असल्याची उगाचच जाणीव होते आणि तीच भीती वाढवते. मग अशा वेळेस चित्ती असो द्यावे समाधान पेक्षा कधी एकदाचा सूटतोय असं वाटणं सहाजिकच आहे. बाकी काका, लेखन मस्तच झालय. ठेवीले अनंते तैसेची राहावे चित्ती असो द्यावे समाधान.

प्रभाकरजी, लेख एकदमच छान लिहीलाय. पुढचा भाग लवकर टाका.