< थेट्रातली मज्जा >

आमचे प्रेर्नास्तान ------------------ बारका हुतो तवा आज्जाबरबर चंद्रमा थेट्रात जायला मला कद्दीच आवडलं न्हाई, पण त्यो वडत मला घेऊन जायचा. दर शुक्करवारी बच्च्चनचा पिच्चर हमखास लागायचा. दोन-तीन तास तर बसायचं हाय तिथं, पर आज्जाला आधी एवढा वेळ का लागायचा मला त्या टायमाला कद्दीच समजलं न्हाई. त्यो आधी आसपासची जागा बघायचा, कुठं थुकलंय का? *गून्, *तून ठेवलंय का बघायचा. मग रुप्पयाचा एक बंदा घेऊन लाकडी शीटच्या पट्ट्यामधनं फिरवायचा. भौतेक ढेकनं मारत हुता. मग तरुनभारत पेपर शीटवर हातरायचा तवा कुठं तेच्याच शीटवर मला जर्रा जागा मिळायची टेकवायला. इंटर्वेलला मुतारीत लै वास मारतो म्हणत मग आमी एका झाडाखालीच जायचो. मला हे समदं त्या टायमाला कसंतरीच वाटायचं. काल सिटी प्राईडमधे असाच एक थोडा वेगळ्या रूपातील आजोबा मला पाहायला मिळाला. आजोबा म्हणतोय कारण एक चिमुरडा त्याच्या आजूबाजूला फिरत होता. थ्री-फोर्थ, फंकी टी-शर्ट अशा रूपात तो मल्टीप्लेक्सच्या एका टिकीट काउंटरवर उभा होता. हेडफोन कानात घालून डोलणं चालू होते आणि त्याच्या पर्सनॅलीटीला शोभेल अशा स्मार्टफोनवर, मोठे नख असलेल्या तर्जनीने टचस्क्रिनशी चाळा करत त्याने टिकीटाचा रेफरंन्स नंबर दिला, टिकिटं घेतली. मग फूड काउंटरवर जाउन ओर्डर दिली "३ चीज बर्गर, २ बटर पॉपकॉर्न आणी २ कोक". आणी थेट ऐटीत जाउन बसला आत मौ-मौ सीटवर. पिच्चर संपला.. हल्ली पाश्चात्यांच्या या असल्या थेरांमुळे थेट्रातली मजाच गेलीय, पण पिच्चर बघताना तसा माहोल आता का नाही याचे उत्तर काल मिळाले मला.