"मेल्यावर जीवाचं काय होतं?"

असा घरातला पाळलेला प्राणी मरतो तेव्हा त्याला जमिनीत पुरतात,आणि त्यांच मग गवत,फूल किंवा झाड होतं. व्वा! उगाच तो/ती देवाघरी गेला/ली म्हणन्यापेक्षा (जे म्हंटलं तर पटन्या सारखं, म्हंटलं तर नाही) 'माझ्या जीवनात आणखी काहीतरी जीवन आहे' हि भावना किती छान अन मनाला समाधान देन्याजोगी आहे! 'परत अशीच घटना घडली तरी असेच विचार येतील अशी श्वासवती नाही'... खरयं, पण हे विचार त्यांच्या डोक्यात आले आणि तुम्ही ते इथे शेअर केलेत त्या बद्दल धन्यवाद! अनामिक

अनामिक,प्राजु, आपल्या प्रतिक्रिये बद्दल आभार. www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

आपले विच।र आवडले. जिवन आनि म्रुत्यु यविशयि अगदि सोप्य। भ।शेत विवेचन केलत. जग्न्यल। नविन अर्थ दिल।त

सामंत साहेब, लेखन आवडले. निसर्गात पुन्हा अस्तित्व शोधणे चांगली कल्पना !!! असे म्हणतात- जन्मासोबत श्वास आला श्वासांसोबत शब्द मरणानंतर श्वास जाईल, कुठे जातील हो हे शब्द !!!