एका गावात एक गरीब ब्राह्मण रहात असतो.. स्वभाव भित्रा व कशाची तरी सारखी काळजी करणे असा त्याचा स्वभाव असतो...गरीब असल्याने लग्न हि लांबले होते.. शेवटी ग्रहमान उच्चीचे येते व वयाच्या ४०-४२ वर्षी लग्न होते...३ मुले होतात.. आधीच गरिबी त्यात पोरवाडा या मुळे प्रापंचिक ओढाताणीने तो जेरीस आला असतो..व त्यांतून आपले पुढे कसे होणार या काळजीने तो खंगू लागतो.. त्यातच तो आजारी पडतो..अन बिछान्यावर पडल्या पडल्या व अश्या आजारात जर माझा मृत्यू झाला तर बायका पोरांचे काय होणार या विचाराने त्याच्या काळजात धडकी भरते..आजारातून बरा होतो पण काळजी काही पाठ सोडत नाही. त्याचा त्याच गावत एक जिवलग मित्र रहात असतो...तो मित्र म्हणजे निडर बिन्धास तिकडम बाज व व्यवहारी असतो.. आपला पुरोहित मित्राला आपली व्यथा सांगतो.पंण मित्र हसतो व असे काही नसते म्हणून त्याला धीर देतो.. पण पुरोहित ला हे काही पटत नाही..त्याचे समाधान होत नाही..शेवटी मित्र एक युक्ती लढवतो व त्याला सांगतो. आपल्या गावातली नदी ओलांडली की बाजूचे जे गाव लागते तिथे माझे नातेवाईक रहातात..आपण बाजूच्या गावाकडे धर्मकार्या साठी जातो असे तुझ्या घरी सांगू व मी तुझा नदी ओलांडताना पाय घसरला व अपघात झाला व त्यात तुझा मृत्य झाला अशी आवई उठवतो..नदिच्या पाण्यास ओढ असल्याने प्रेत वाहून गेले अशी थाप मारतो..यामुळे तुझ्या मृत्यू नंतर तुझा परिवार कसा चालतो ते पण तुला कळेल..तुझी माझ्या नातेवाई का कडे मी ४-५ महिन्या साठी सोय करतो व ८-१५ दिवसांनी चक्कर मारून तुझ्या परिवाराची हाल हवाल हि तुला सांगत जाईन... यासाठी आपला पुरोहित तयार झाला तरी हि योजना सफल होईल ना? अशी त्याला काळजी असतेच.. नक्की होईल.मित्र त्याला म्हणाला व हि गोष्ट दोघातच गुप्त ठेवायची अश्या आणाभाका शपता दोघेही घेतात. दुस~या दिवशी मित्र पुरोहिताच्या घरी येतो व पुरोहित बाजूच गावात धर्मकार्य असल्याने आम्ही जात आहोत ..सायंकाळ पर्यंत येईन असे असे बायकोस सांगितले..व दोघे घराबाहेर पडले.... ठरल्या प्रमाणे मित्राने त्याची सोय नातेवाईका कडे करतो..व मित्र गावाच्या दिशेने कुच करतो दुपारी मित्र घरी पुरोहिताच्या आला..त्याला एकटाच आल्याने बायको म्हणाली तुम्ही सायंकाळी येणार होता अन असे अचानक दुपारीच कसे परतलात? अन हे कुठे आहेत? यावर मित्राने रडवे तोंड करीत पुरोहिताचा नदी ओलांडताना पाय घसरला व अपघात झाला व त्यात मृत्य झाला....नदिच्या पाण्यास ओढ असल्याने प्रेत वाहून गेले अशी थाप मारली.. हे ऐकल्यावर पत्नी शोक विव्हल होते व रडण्याचा आवाज ऐकून शेजारी पाजारी पण जमा होतात.. शेवटी १३ दिवसाचे सुतक संपते..आधिच गरीबी पदरी ३ मुले यामुळे या बाईचे कसे होणार याची चिंता पण होतिचा.. पण गावचा धनी सावकार पुढे येतो व थोरल्या मुलास आपल्या कडे आश्रित म्हणून ठेवून घेण्यास तयार होतो.. गावच किराणा मालाचा दुकानदार बाईस पोळ्या लाटायला या असे सांगून जेवून खावुन काही रक्कम ठरवतो...तर गावचा पटील आपल्या शेतातील भाजी वीक असा प्रस्ताव देतो.. महिन्या भरातच पुरोहिताच्या बायकोची परिस्थिति एकदम सुधारते.. ज्या घरात एक वेळच्या जेवण्याची भ्रांत होती त्या जागी सुग्रास भोजन व भाजी विकून ४ पैसे खुळखुळू लागतात .. मित्र व बायको दोघांनाही जाणीव असते की केवळ वैधव्य आले म्हणून लोक मागे उभे राहिले व परिस्थिती पालटली.. गावकरी अडचणीच्या वेळी आपल्या मागे उभे राहिले या मुळे तिचे मन भरुन आले... मात्र त्या गावात पुरोहिताच्या जिवाची घालमेल होत असते..आपल्या बायकोने आत्महत्या तर केली नसेल ना असले विचार त्याच्या मनात येत असतात.. अश्यात त्याचा मित्र गावाकडून येतो व हा आल्या आल्या त्याला परिवाराचा हाल विचारतो..मित्र सारी कथा त्याला सांगतो व आपली बायका पोरे सुखात आहेत हे त्याला कळते..व त्यावर पुरोहित मित्रास गावास येऊन बायको पोरास भेटण्याची मनीषा सांगतो.. पण मित्र व्यवहारी असतो व अजून एक महिना जाऊ दे असे सुचवतो व वेळ मारून नेतो.शेवटी पुरोहित हि हो नाही करीत राजी होतो... २ महिन्यात त्या बायको व मुलाबाळाची जेवण खाण कपडे लत्ते यात चंगळ सुरू होते... महिन्या नंतर मित्र पुरोहिताला भेटतो..व सारा हाल हवाल सांगतो..ह्या वेळी मात्र मित्र या वेळी मी बायका पोरांना भेटणारच असा हट्ट धरून बसतो. मित्र व्यवहारी व हुशार असल्याने विचार करतो की जर पुरोहित गावात आला हा जिवंत आहे कळल्यांवर तर जे लोक मदत करीत आहेत ते करणार नाहीत व बायका पोराना परत विपन्नावस्थेत दिवस काढावे लागतील...या वर तो विचार करतो अन मित्रास सुचवतो की "बघ तू या जगात नाही हे लोकाना माहीत आहे त्यामुळे तू जर असा गेला तर गोंधळ उडेल पण तुला हि बायका पोराना बघण्याची ओढ लागली हे पण मी समजू शकतो..आज पासून ४ दिवसांनी अमावास्या आहे..पूर्णं अंधार असेल तेंव्हा रात्री ११.३० ते १२ च्या दरम्यान तू घरी जा व भेट घे म्हणजे कुणास कळणार नाही.. पुरोहिताला ते पटते व अमावास्येच्या रात्रीची वेळ नक्की होते व मित्र पुरोहिताचा निरोप घेतो.. दुस~या दिवशी मित्र पुरोहिताच्या घरी जातो व बायकोस सांगतो की" मला काल स्वप्न पडले व स्वप्नात मित्र म्हणजे पुरोहित आला होता..तो भूत झाला असून तो मनुष्य रूप घेऊन तुम्हाला भेटायला येणार आहे..व इथेच रहाणार आहे.... आपला नवरा भूत झाला या कल्पनेने पुरोहिताच्या बायकोची बोबडी वळते व ति घाबरते.. यावर मित्र सांगतो की तुम्ही असे करा अमावास्येच्या रात्री ११.३०-१२ च्या दरम्यान तो रात्री येणार असे त्याने मला स्वप्नात सांगितले.तुम्ही व मुले दारा आड लपून बसा व तो आला की लाठ्या काठ्या केरसुण्यांनी त्याला बडवून हाकलून लावा..घाबरू नका" या उपायावर ति राजी होते.. अमावास्येच्या रात्री पुरोहित लपत छ्पत आपल्या घराकडे येतो.व पत्नीस हाका मारू लागतो.. बायका व मुले तयार असतातच ति दार उघडते व पुरोहितास केरसुणी लाठ्यांचा प्रसाद देण्यास सुरवात करते.. आधीच भित्रा व घाबरट पुरोहित ह्या प्रकाराने घाबरतो व मी तुझा नवरा आहे असे सांगू लागतो..पण "माझा नवरा मेला आहे तू भूत बनून आम्हांस छळायला आला आहे असे म्हणत ति बदडायला सुरवात करते.. आरडा ओरडा ऐकून शेजारी पण जागे होतात व ते पण काठ्या घेऊन धावत येतात.. आधीच मार खाऊनं अर्ध मेला झालेला भेदरट पुरोहित शेजारी येत आहेत हे पाहून घाबरतो व पळ काढतो.... दुस~या दिवसापासून त्या बाईचे व मुलाचे जीवन परत आरामात चालू होते.. अमावास्या पौर्णिमा आली की गावात "पुरोहिताचे भूत" या गप्पा रंगतात..