✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

पार्वतीची व्यथा

— कहर,
देऊळ कफल्लक , वितळू लागे खांब गाभारी ध्यानस्थ तरीही सांब दुरून पार्वती जपे कसे सौभाग्य रोज उशीवर विरघळलेले थेंब ही आर्त हाक कि वनी लागली आग चिंतेत पार्वती कुठवर जपू विराग उंब-यात पाउल चाहूल सदाशिवाची अर्ध्यावर तुटले स्वप्न... आली का जाग ?
2869 वाचन
💬 प्रतिसाद (10)

नित्य नुतन
Tue, 05/20/2014 - 11:47 नवीन
दोनदा वाचूनही फारशी नाही कळली ... काही तरी गहन अर्थ असावा ... नक्कीच ... संदर्भासहित सपष्टीकरण मिळेल का हो ? खूप उत्सुकता लागून राहिली हो ...

कहर
Tue, 05/20/2014 - 14:32 नवीन
धन्यवाद .. गूढ अवघड काही नाहि .. पतीविराहाची गोष्ट आहे .. स्पष्टीकरन दिले तर शब्दांमधली मजा निघून जाईल .. कवितेचे नावच संदर्भ आहे

आत्मशून्य
गुरुवार, 05/22/2014 - 08:43 नवीन
विशेषत: कवितेचे नावच संदर्भ आह म्हणने प्रचंड गोंधळदायक झाले आहे. अथवा विनाकारण विनासंदर्भ शिव पार्वती यात गोवायचा आचरटपणा घडला आहे वाटते. जरा कविता सम्जावाल काय ?
↩ प्रतिसाद: कहर