दरवर्षी ठिकठिकाणच्या यात्रांतून ते तंबू लावून तमाशा फड गाजवायचे. अर्ध शतकाहून अधिक काळ रसिकांवर अधिराज्य गाजविलेल्या या जोडीने तमाशातून अस्पृश्यता, अंधश्रध्दा आणि भ्रष्टाचाराच्या विरोधातही वगनाट्याद्वारे सतत संदेश देण्याचा प्रयत्न केला. अनेक मंदिरे, शाळांना त्यांनी आपल्यापरीने मदतही केली. रयत शिक्षणसंस्थेच्या कवलापूर शाखेलाही भरीव आर्थिक मदत केली, इतकेच नव्हे तर मोफत कार्यक्रम देऊन निधी गोळा करण्यास हातभार लावला. वयाच्या सोळाव्या वर्षापासून 'काळू-बाळूंनी' वगनाट्य पेश करायला सुरुवात केली. हजरजबाबीपणा त्यांच्या अंगाअंगात मुरला होता. त्यामुळेच जमलेल्या तमाशा शौकिनांवर ते लागलीच पकड घ्यायचे. विशेष म्हणजे १९६१ साली त्यांचा दिल्लीत माजी पंतप्रधान इंदिरा गांधी यांच्यासमोर वगनाट्याचा कार्यक्रम झाला होता आणि इंदिराजींनी तो पाहून या दोघांचे कौतुक केले. यशवंतराव चव्हाण, बाळासाहेब देसाई यांनीही त्यांच्या पाठीवर सतत कौतुकाची थाप मारली. १९९८ मध्ये त्यांना राज्य शासनाचा पुरस्कार मिळाला. तर २००० मध्ये संगीत नाटक अकादमीचा मानाचा पुरस्कार मिळाला. पुणे महापालिकेतर्फे २००५ मध्ये लोकशाहीर पठ्ठे बापूराव पुरस्कार लाभला. लहान-मोठ्या अनेक सामाजिक व सांस्कृतिक संस्थांचे त्यांना पुरस्कार मिळाले. एकदा तर काळूच्या मुलीचे भाजल्याने निधन झाले. बातमी कळली. पण दोघांनीही आपले दु:ख बाजूला ठेवून आधी ठरल्याप्रमाणे आपले तमाशा प्रयोग सादर केले. अशा कितीतरी महत्वपूर्ण घटना त्यांच्या जीवनात घडल्या.