चल मेरी वेस्पा..

आमच्या ऑफिस मध्ये ही कॅशिअरची स्कुटर होती आणी ती स्कुटर इतकी जुनी होती की ते एकदम रुबाबदार आणि ती स्कुटर त्यांना अजिबात शोभायची नाही, म्हणुन आम्ही त्यांना सांगितले सर तुम्ही ही इतकी जुनी स्कुटर का बरे घेऊन फिरता, अजिबात शोभत नाही तुम्हाला तर त्यांनी जे उत्तर दिले त्यावर आम्ही परत त्यांना हा प्रश्न केलाच नाही. ते म्हणाले माझी बायको ह्या स्कुटरच्या मागच्या सीट वर बसली आहे आता ती ह्या जगात नाही पण तीच्या आठवणी आहेत ह्या स्कुटरशी संबंधीत म्हणुन मी स्कुटर वरून फिरतो .

मस्त लिहिलं आहेस एकदम !!! असते अशी मनाची गुंतवणूक आपल्या जुन्या गाड्यांमध्ये.... आमच्या घरीही एम ८० आहे... मी दहावीला असताना घेतलेली... खुप फिरवलं बाबांनी आम्हाला तिच्यावरून... हरीहरेश्वर, दिवेआगर, श्रीवर्धन, पाली, खोपोली, वाळण खोरे, शिवथर घळ... जवळ जवळ आख्खा रायगड... पुढे मी जेव्हा व्यवस्थित स्थिरावल्यावर पॅसियन प्लस घेतली, तेव्हा घरामध्ये एम ८० विकण्याच्या गोष्टी होऊ लागल्या... तेव्हा मी एम ८० विकायची नाही असं निक्षून सांगितलं... मग आता ती कोण चालवणार या प्रश्नाला माझं उत्तर होतं... मी चालवेन एम ८०.... असो, जुन्या आठवणींना उजाळा दिल्याबद्दल धन्यवाद... सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

माझ्या मामाचीही वेस्पा आहे आणि गेली २५-३० वर्षे तो नीट चालवतो आहे आणि तीही निट चालते आहे. काही काही गोष्टींशी अनेक आठवणी जोडलेल्या असतात. आणि त्या पुसल्या जात नाहीत. तुमची स्कूटर आणखी बरिच वर्षे तुम्हाला अशीच साथ देत राहो.. आवांतर : शितल, प्रतिसाद आवडला. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

जुन्या गोष्टींबरोबर बर्‍याच आठवणी जोडलेल्या असतात आणी त्या अमुल्य असतात.

अगदी फक्त दिड दिवसाचा गणपती घरातून हलला तर घर रिकामं वाटू लागतं ... ह्या आश्या वर्षानूवर्षे टिकणार्‍या गोष्टीबरोबर म्हणजे तर माणसांसारखे ऋणानुबंधच जुळतात.... अश्या भावनिक गुंतवणूक असलेल्या वस्तु टिकवण्यातील मजा काहि औरच! आमची एम८० 15-20 वर्षे होती. तिची नंबर प्लेटही "मॅड" होती म्हणजे MAD XXXX :).. नंतर तीनेच बिचारीने "बास! खूप फिरले मी.. मी आता चालू शकणार नाहि" घोषित केलं आणि आम्हाला नाईलाजाने बाई़क आणावी लागली. वेस्पा टिकवल्याबद्दल अभिनंदन आणि शुभेच्छा! -(नॉस्टॅल्जिक) ऋषिकेश

प्रतिक्रिया आणि आपले अनुभव, आठवणी सांगितल्याबद्दल धन्यवाद. खरं तर माझ्या स्कूटरबद्दल लिहायचे गेल्या महिन्यापासून वाटत होते. काल प्रादेशिक परिवहन कार्यालयातील स्वतः घेतलेल्या अनुभवानंतर वाटले की आता लिहतोच. म्हणून तो भाग ही जरा तपशिलवार आला. पण एक सांगायचे राहिले. तिथे वाहन तपासणी अधिकार्‍यांपैकीही एक मला म्हणाले होते की, "एवढी जुनी गाडी कशाला ठेवता? काढून टाका स्क्रॅपमध्ये." मी म्हणालो,"चांगली चालते हो अजून", ते म्हणाले, "उगाच पोल्युशन वाढवत असेल" मी म्हणालो, "नाही, पीयूसी च्या मर्यादेतच आहे." मग काही म्हणाले नाहीत :) (ठाणेकरांना ही गाडी कुठे उभी दिसली की समजा मी जवळपासच कुठेतरी आहे. तेवढाच आणखीन एक छोटा कट्टा ;) ) -------------------------------------------------------------------------------------------- प्रत्येक संस्थेत (किंवा कार्यालयात) एक माणूस असा असतो ज्याला माहित आहे की काय चाललंय. त्या व्यक्तीला लगेच कामावरून काढून टाकले पाहिजे.

माझ्याही हार्दिक शुभेच्छा तुम्हाला आणि तुमच्या स्कुटरलाही. आपली 'वाटचाल' सुखाची होवो. :-)

देवदत्ता, वेस्पा स्टोरी आवडली.

अजूनही भरपूर लोक, मित्र म्हणत असतात, 'विकून टाक ही स्कूटर आता.' पण मी म्हणतो, 'चालू आहे नीट, २५ ते ३० चा एवरेज देते आणि मला कुठे लांब न्यायची आहे?' आणि आज जे गाडीचे नूतनीकरण झाले त्यावरून तर मी हाच विचार करतोय, 'जोपर्यंत ही माझी स्कूटर नीट चालतेय तोपर्यंत तरी चालवत रहायचे.' वा! सुंदर लेख, सुंदर आठवणी... आपला, (बजाज चेतक प्रेमी) तात्या.

अगदी फक्त दिड दिवसाचा गणपती घरातून हलला तर घर रिकामं वाटू लागतं ... ह्या आश्या वर्षानूवर्षे टिकणार्‍या गोष्टीबरोबर म्हणजे तर माणसांसारखे ऋणानुबंधच जुळतात.... अश्या भावनिक गुंतवणूक असलेल्या वस्तु टिकवण्यातील मजा काहि औरच! खर आहे !!! म्हणुन तर आमची ही एम -८० अजुनही टकटकीत आहे !!!! ( आम्ही प्रेमाने तीला विमान म्हणतो ) बैलोबा चायनीजकर !!! माणसात आणी गाढवात फरक काय ? माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

नाय बा माझ्याकड गाडी पण लेख मात्र आवड्ला मी असा कसा असा कसा वेगळा वेगळा?

"आपण तिची (पक्षी: गाडीची;)) काळजी घेतली तर ती आपली काळजी घेईल!" ह्या ब्रीदावर विश्वास असणारा तूही निघालास. पुणे, हैद्राबाद अशा सगळ्या ठिकाणी मला साथ देणारी माझी पहिली खरेदी, बजाज प्रिया स्कूटर, पुण्यात आहे. ह्या तुझ्या लेखाने तिच्या आठवणी जाग्या केल्या! चतुरंग

काही काही वस्तुंमध्ये इतकी भावनिक गुंतणूक असते की त्या वस्तुंची नोंद आपल्या 'आप्त-स्वकियां'मध्येच होते. माझ्याकडे असा 'फेड-३' नांवाचा रशियन, TLR कॅमेरा आहे. १९७६साली माझा आख्खा बोनस देऊन तो मी ७०० रुपयांना विकत घेतला होता. माझ्या अव्यवहार्य हौसेबद्दल त्या वर्षी घरून बरीच बोलणीही खाल्ली होती. अजूनही तो कॅमेरा माझ्याजवळ आहे. जेंव्हा जेंव्हा तो मी उघडतो, मांजराच्या पिल्लाला कुरवाळावं तसं कुरवाळतो. त्या कॅमेरावर मी माझ्या छायाचित्रकलेचे पहिले धडे गिरविले होते. जांभया टाळण्याचा जालीम उपाय.....झोपा

राहुल बजाज ना जेंव्हा त्यांच्या या उत्पादना बद्दल विचारले तेंव्हा ते म्हणाले की बाजारात ऑन मनी देउन विकत घेतली जाणारे ते वाहन सर्वसामान्य लोकांना परवडणारे होते. बाजारात ओनमनी देउनही लोक बजाज प्रिया ( व्हेस्पा) घेत असताना बजाज ने वाहनाची किम्मत वाढवली नव्हती

लेख वाचला होता, प्रतिक्रिया लिहायचे राहून गेले. मस्त लिहिलेय!

लेख आवडला, स्वाती

आवडला.. ..बाबा

लेखाबद्दल धन्यवाद ! माझ्या वडिलांची बजाज १५० आठवली. चार - पाच वर्षांचा असल्यापासून स्कूटरच्या फूटबोर्डवर उभा राहून फिरलो. नंतर मग वडिलांच्या मागे. स्कूटर चालवताना अप्पा हाताने मागच्या सीटवर चाचपून बघायचे की मी जागा आहे की वारा पिऊन झोपलो :) कॉलेजमधे गेल्यावर ती स्कूटर चालवायलाही मिळाली. अप्पांसारखा सज्जन आणि जगन्मित्र माणूस जी गाडी चालवायचा त्या गाडीवर आता त्यांचे चिरंजीव 'शायनींग' करू लागले होते !! ('चिरंजीव' हा खास आमच्या अप्पांचाच शब्द. वयाने त्यांच्याहून लहान सगळ्यांना ते 'चिरंजीव' किंवा 'कन्या' म्हणायचे :) ) -------- अप्पांनी स्कूटर चालवताना ती कधी रिझर्व्हवर येऊ दिली नाही आणि आम्ही स्कूटर चालवताना कधीही रिझर्वपेक्षा जास्त पेट्रोल भरलं नाही :)

प्रतिसादांबद्दल धन्यवाद. अगदी फक्त दिड दिवसाचा गणपती घरातून हलला तर घर रिकामं वाटू लागतं ... ह्या आश्या वर्षानूवर्षे टिकणार्‍या गोष्टीबरोबर म्हणजे तर माणसांसारखे ऋणानुबंधच जुळतात.... अश्या भावनिक गुंतवणूक असलेल्या वस्तु टिकवण्यातील मजा काहि औरच! सहमत. "आपण तिची (पक्षी: गाडीची;)) काळजी घेतली तर ती आपली काळजी घेईल!" इक हाथ ले इक हाथ दे यही है दस्तुर :) काही काही वस्तुंमध्ये इतकी भावनिक गुंतणूक असते की त्या वस्तुंची नोंद आपल्या 'आप्त-स्वकियां'मध्येच होते. खरंय एकदम काका. बाकी आमच्या घरात आणखीही जुने सामान आहे. कपाटे, सोफा, पलंग. सर्व अस्सल सागवानी लाकडाचे, घरी बनविलेले. कमीत कमी ४० वर्षे जुने. घरात एखाद्या जागेवर नीट बसविण्यासाठी ह्यात थोडेफार बदल करतानाही उगाच कसेतरी वाटते. म्हणून काही वस्तू जशाच्या तशाच ठेवल्या आहेत. अप्पांनी स्कूटर चालवताना ती कधी रिझर्व्हवर येऊ दिली नाही आणि आम्ही स्कूटर चालवताना कधीही रिझर्वपेक्षा जास्त पेट्रोल भरलं नाही . =)) माझे थोडेसे वेगळे आहे. गाडी रिझर्ववर आली की लवकरात लवकर जाऊन पेट्रोल भरून घेतो. गाडी नेहमी 'ऑन' वर ठेवायची हा नियम :) ------------------------------------------------------------------------- प्रत्येक संस्थेत (किंवा कार्यालयात) एक माणूस असा असतो ज्याला माहित आहे की काय चाललंय. त्या व्यक्तीला लगेच कामावरून काढून टाकले पाहिजे.

लेख मस्त आहे. एवढी जुनी गाडी छानच ठेवली आहे तुम्ही. :) अप्पांनी स्कूटर चालवताना ती कधी रिझर्व्हवर येऊ दिली नाही आणि आम्ही स्कूटर चालवताना कधीही रिझर्वपेक्षा जास्त पेट्रोल भरलं नाही .>> :)) बाकी "एका मित्राची स्कुटर घेवुन ती चालवायचा शिकण्याचा प्रयत्न केला असता आधी मी आणि नंतर स्कुटर असे दोघेहि रस्त्यावर आडवे पसरलो होतो" ही एवढीच ओळख अजुन स्कुटर नाही चालवली कधी. प्रयत्न केला पाहिजे. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao