देवदत्तराव,
लेख छान लिहिला आहे, मनमोकळा व प्रांजळ वाटला. बाकी, कॉलेज जीवनातील कडकीची मजा काही वेगळीच! :)
शिग्रेटींवरून चष्मेबद्दूर (फारुक शेख, राकेश बेदी) या चित्रपटाची आठवण झाली. त्यातही असंच कडकीमध्ये एक सिग्रेट तिघांनी पुरवून पुरवून प्यायचा शीन आहे! :)
आपला,
(१९८८ साली बारा तास काम व महिना तीनशे रुपये पगारावर पहिली नोकरी केलेला!) तात्या.
धन्यवाद तात्या,
तो सिनेमा तर मस्तच आहे.
नेहमी बघण्यासारखा.. आणि कॉलेज जीवनाची आठवण देणारा....
खरोखर लिहिताना भरपूर काही मनात असल्याने बहुधा त्या चित्रपटाबद्दल लिहिण्याचे सुचले नाही :(
ब्लॅक करंट आईसक्रीमच्या कथेवरून आठवले...
हल्लीच कोणाकडूनतरी "उर्दूत हॉटेलातला मेनू वाचणे" असा शब्दप्रयोग ऐकला (बहुधा मि.पा.वरच असेल.) म्हणजे आधी उजवीकडची किंमत वाचायची आणि मग डावीकडे पदार्थाचे नाव. ही सवय मी वसतीगृहावर असतानाच लागली - कारण देवदत्त म्हणतात तेच, नेहमीचे खर्च केल्यानंतर "चैनीसाठी" थोडे पैसे उरायचे, पण थोडेच.
त्या वेळी ती "उर्दूत" मेनू वाचायची सवय इतकी जाम घट्ट चिकटली आहे, की कमाई मिळवायला लागून आता कितीतरी वर्षे झाली, तरी ती सवय कायम आहे!
हं.. हं...कॉलेजचे दिवस व खर्चापानी ... जुन्या आठवणी....:-) देवदत्ता तू, ( कॅलेंडरमधे बघीतला तर जुना, पण मनातला कालपरवाचा )जुना काळ चांगला ढवळलास. :-)
गाणे बघा
उर्दूत मेनूकार्ड वाचणे प्रयोग आवडला. सगळ्यांनाच ही भाषा अवगत होती अर्थात २० ते ३० तारीख ह्या दिवसातच चांगलीच. ह्या दिवसात ज्यांचा वाढदिवस यायचा म्हणजे पार्टी मिळायची त्याचा जास्त आनंद असायचा.
एक दुकानदार काका चांगले होते, थम्स अप व चीप्स उधारीवर द्यायचे पण कॅड्बरी मागीतली की लगेच विशेष खुश होऊन द्यायचे, ती कॅडबरी कुठलीतरी सुंदर मुलगी खाणार ह्याचा आनंद त्यांना माझ्यापेक्षा जास्त होत असावा. ;-) परमेश्वर त्यांना सुखी ठेवो. :-) रम्य आठवणी.
हे गाणे आम्ही कॉलेज मध्ये होतोच तेव्हाच आले होते. सर्वांना खूप आवडले.
आता आम्ही ह्यातील जवळपास सर्व गोष्टी केल्या असल्याने ते आपल्या हृदयातील गाणेच वाटते. :)
पुन्हा पाहिले ते गाणे आता... हृदय एकदम भरून येते हो....
वाढदिवसाची पार्टी म्हणजे तर मज्जाच. आम्ही जे साधे मिल्कशेक प्यायचो ते ५ रू ला वगैरे मिळायचे. मँगो मिल्क शेक ७ रू. मग शेवटच्या वर्षापर्यंत त्यांची किंमत वाढून साधे १० व मँगो १२/१४ रू झाले होते. त्यामुळे वाढदिवसाच्या पार्टीत मॅगो मिल्कशेक हेच ठरलेले असायचे. :)
तुमचे ते काका म्हणजे चश्मे बद्दूर मधील लल्लन मियाँच की हो किती चॉकोलेट घेतले होते? :D
चित्रपटातील फारूख शेख आणि सईद जाफरीचे संवाद अजूनही समोर चालत आहे असे वाटते.
देवदत्तराव तुमच्याही आठवणी रम्य आहेत की. वाचताना मजा आली. माझे सगळेच शिक्षण घरी राहूनच झाले त्यामुळे मला हे अनुभव खूपच नवीन आणि मजेशीर वाटले. येऊ द्या असेच तुमच्याही पोतडीतून बाहेर!
अवांतरः सहजराव! अशा किती वेळा कॅडबर्या उधारीवर घेतल्यात आणि किती मुलींना खुष करायचा प्रयत्न केला? जरा येऊ द्या की तुमचेही अनुभव बाहेर! करा जरा उत्खनन! आमच्यासाठी हे सगळे नवीन आणि अद्भुतही आहे हो!
होस्टेलातले आमचेही अनुभव साधारणतः सारखेच आहेत. होस्टेल-मेसचे बिल दिल्यावर उरलेल्या १०-१५ रुपयात महिना काढणे. बचतीचे बाळकडूच म्हणा ना !
अजूनही खर्च करताना ते दिवस आठवतात, आणि हात पाकिटाकडे जाऊ धजावत नाही ;-)
- (कंजूष) सर्किट
प्रतिक्रिया
छान लेख..
चश्मे बद्दूर
उर्दूत मेनूकार्ड वाचणे
पुरानी जीन्स
पुरानी जीन्स...
अरे वा!
प्रमोद
मस्त!
खरे आहे