तान्हुला

पहिल्या कडव्यातील 'गरज आणि मजबुरीच्या' स्वतःच्याच भावनेला कवीने शेवटच्या कडव्यांमधून छेद देत, आई-वडीलच स्वतःच्या मुलाचा 'छळ' करीत आहेत असा विचार मांडत, त्यांच्या 'गरज आणि मजबुरी' ह्या भावनेला स्वार्थाची झालर लावली आहे.

कविता सुमार आहे. ओढून ताणून 'लेडिज ऑड्यन्सला' रडवायला लिहील्यासारखी वाटते आहे.

काय राव तुम्ही. दीपीकेचा जमाना ग्येला म्हणता आणि असल्या अलका कुबलच्या कविता लिव्हता. :(
फक्त कन्सीस्टन्सी पायजे बघा.

चिमुकला आशा ठेऊन उरी
सोडली तळायला एकच पुरी
अशीच एका कविची मजबुरी
अठवण देते कट्यावरी...कट्यावरी =)) -------- कॉलिंग वल्ली...! (अँड लिल्या ऑल सो =)) )

किति तळयची झाली घाई
कोणिच ना कढई देई
पीठ मळतांना फाटली बाही
बायकू मागून हसली..ह्ही..ह्ही..ह्ही..ह्ही!!! =))

======================
ऊं.....म्ब....ऊंम्ब....! अता "अजून" होत नै! =))
मी दमलो...., :p अगोबा या हो ,अता तुंम्ही .... =))
================================================
भगवंता---रागावू नकोस रे........! ही चेष्टा आहे सारी! =))

तुम्ही घ्या तुमच्या मुखी त्याने तुम्हीही सुखी आम्हीही सुखी :)) :-P :-D

लिहित राहा. पुले्शु.

-दिलीप बिरुटे