इराण्याची हॉटेलं ..........

कालच दादर टीटी ला होतो. पाहतो तर काय , तिथल्या [पुणे बस-स्थानकासमोरचं] इराण्याच्या जागेवर चक्क वामन-हरी-पेठे आले. एका कोप~यातलं मराठी उद्योजक [निरुद्योजक] मन सुखावलं-उगाचच. की मराठी माणूस सुद्धा टेक-ओव्हर वगैरे करू शकतो ई.ई. पण विषय तो नाही. त्या-निमित्तानी आठवली - नामषेश होत जाणारी इराणी हॉटेल्स ![वा.ह.पेठेंचं आम्हांस कौतूकच आहे - उगाच त्यांचा राग कशाला ? - आमचं डिप्लोम्याटिक सहिष्णू मन] तो पानी कम.... ती केक-पेस्ट्~या भरभरून समोर येणारी ट्रॉली... "जो मंगताय वो लेलो" म्हणणारा उस्मान किंवा मामू. ब्रेड बटर, ब्रून-मस्का [केडल रोडचा इराणी त्याला चक्क 'बरूण-मसका' असं म्हणायचा], असं असलं तरी त्याची लज्जत कद्धीच कमी झाली नाही. मेट्रो च्या मागे - एक इराणी होता, त्याच्याकडे मिळणारं भलं मोठ्ठं आमलेट अल्टी-पल्टी, डबल हाफ फ्राय असले प्रकार - ती आमलेटं प्रचंड तेलकट असली तरी इराण्याकडेच खावीत. आणी इराण्याच्या हाटिलातला यु.एस.पी. ठरेल असा तो ... चहा .. वा व्वा, क्या बात हैं ! अनेक अफवा असायच्या - त्याच्याबद्दल. त्यात म्हणे ते लोकं अंडं घालतात, असेलही कदाचित. एंपायर च्या बाजूचा आहे कि नाही कुणास ठाऊक. पुण्यातही हीच कथा आहे . सनराइज , नाज्,ही गेली. एन सी आर [जंगली महाराज समोर] हे कळकट्ट स्वरूपात आहे. कर्वे रस्त्यावर पेरेडाइज आहे, पण सो-सो च. त्यात इराणी पण नाहीच.डेक्कनचं लकी पण गेलं फक्त गुडलक तेवढं दिस्तंय. पण त्यातला मेनू ? तिथे सग्गळं मिळतं ....पोळी भाजी, पंजाबी,पाव-भाजी इ.इ. एकदा पुडिंग मागवलं- अरेरे ... बोललं नाही तर बरं एनी वे, ती इराण्यांची मज्जा के.एफ.सी. , डॉमिनोज , बरिस्तात कुठे !