ती गेली तेव्हा...

आई जाऊन एक वर्ष झालं.जखमेवरची खपली निघावी तसं काहीसं वाटत होतं सतत. तसं पाहिलं तर अखेरचे काही महिने तिचं अस्तित्व फक्त "असणं" इतकाच होतं. डोळे ,कान केव्हाच काम करायचे थांबले होते. आणि स्मरणशक्ती- तिने ही काढता पाय घेतला होता. या सार्‍यात ती तिच्या मनातले काहीच सांगू शकली नाही. कधी कधी वाटतं, कसं वाटलं असेल हळु हळु असं अंधार गुहेत जाताना? आठवणीची एक एक पाकळी मिटताना? या जगापासून दूर खेचलं जात असताना तिच्या मनाने, शरिराने किती आकांत केला असेल! वाईट वाटतं की किती प्रयत्न केला तरी आम्ही तिच्यापर्यंत पोहचतच नव्हतो. मधे एक अदृश्य पोलादी पडदा असावा तसं होतं. डोळ्यादेखत ती दूर जात होती आणि आम्ही पुन्हा पुन्हा हाका देण्याशिवाय काही करू शकत नव्हतो. मुठीतुन निसटणारे वाळूचे कण पकडण्यासाठी एक वेडी लढाई चालू होती.. एका वेड्या आशेवर की पुन्हा आठवणी जाग्या होतील.. आई आम्हाला ओळखेल..बोलेल.. पण पाटी पुसावी तशा एक एक गोष्टी पुसट होत जात होत्या. रीवाईंड व्हाव्या तशा. आधी जुजबी ओळखी विसरत गेल्या.. मग नातेवाईक.. मग आम्ही.. शेवटी तर तिचं बालपण आठवत असाव. असं वाटत होतं तिच्या तुटक बोलण्यावरून. पण तरी कधीच ना त्रागा ना कुणाला त्रास. माणसाचा स्वभाव इतका ही बदलत नाही? ना बोलता शांतपणे ती या काळोखाच्या सोबतीत ही सहजतेने जात राहीली. तिच्यासाठी आम्ही सारे होतो पण बिन नावाचे, बिन चेहरयाचे .. सगळे सारखेच. .आपल्या माणसापर्यंत आपण पोहचूच शकत नाही ही जाणीव खूप वेदना दायक असते हे तेव्हा जाणवलं. ती जर जन्मदाती आई असेल तर आपली हतबलता , व्यरथ ठरणारा आटापिटा काळ्जाला घरं पाडीत जातो. या मॅदर्स डे ला वर्तमान पत्र, ईतरांचे संदेश वाचून खूप जाणवलं की आता माझी आई या जगात नाही. आज मी देखील एक आई आहे पण तरीही हे माझं पॉरकेपण जाणवत रहातं. काहीही न बोलता , शांतपणे देवघरातल्या समई सारखी तेवत राहणारी आई नक्कीच कुठून तरी माझ्याकडे, आम्हा सर्वांकडे त्याच मायेने बघत असेल नाही का?