सकाळी सकाळी निवांत,
बसलो होतो सोफ्यावर ।
अचानक नजर गेली ,
चिमणीच्या खोप्यावर॥
तिची ती दोन पिल्ले ,
चिवचिवाट करत होती ।
चिमणी ही मोठ्या प्रेमाने,
त्यांना दाणे चारत होती ॥
तितक्यात घरत लक्ष गेले.....
माझी ही दोन मुले,
रडुन रडून सांगत होती।
खाण्यासाठी आईकडे,
कहीतरी मागत होती ॥
घरात होते सर्व पण,
झोळी तिची खाली होती।
कामावर जाण्याची,
घाई तिला झाली होती॥
करिअर व पैशापुढे,
आईचे ते प्रेम विरले।
माणसाच्या प्रेमापुढे,
"पक्षिणीचे प्रेम" श्रेष्ठ ठरले॥
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
1407
प्रतिक्रिया
6
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
:-)
अहो, तुम्ही निवांत बसला होतात ना सोफ्यावर - मग द्यायचात की मुलांना खाऊ -त्यात काय एवढं? :-)
+१
In reply to :-) by आतिवास
खाऊपासून सुरुवात तरी करायची!
मुलांना खाऊ तर मी देईल हो; पण
मुलांना खाऊ तर मी देईल हो; पण आईच प्रेम नाही देऊ शकत ना..!
मग बाबांचं द्या ! चालवून
In reply to मुलांना खाऊ तर मी देईल हो; पण by Bhagwanta Wayal
मग बाबांचं द्या ! चालवून घेतील ती आनंदानं. चित्र उपलब्ध नाही
भावना पोहोचल्या..
आई कामावर गेल्यावर, मुलांची काय कुतरओढ होत असेल, ह्याची कल्पना मी करू शकतो..
चिमणीच्या खोप्यावर॥
हा प्रकार निवांतपणे बघत राहणं खरच एक मजेशिर विरंगुळा असायचा...