बापाने पोर कशी संभाळायची ?

बाबांना विचारून सांगतो .. त्यांच्या सोबत असताना मी शांत असायचो .. (म्हणे) :D

बापाने पोर कशी संभाळायची ?

हा प्रश्न तुम्हाला पडला या बद्दल तुमचे अभिनंदन. कारण बर्‍याच घरात , स्त्री नोकरी करणारी असो वा नसो, घर, मुलं इ. ची जबाबदारी फक्तं आणि फक्तं स्त्रीचीच असते. तसं मुलांना सांभाळणं (मोठ्यांच्या तुलनेत) काहीच अवघड नसतं. प्रत्येक मुल हे युनिक असतं, त्या मुळे दुसर्‍यांचे अनुभव उपयोगी पडतीलच असं नाही. आणि "आलिया भोगासी ..." अशा अविर्भावात हे काम करण्यापेक्षा, ती एक आनंददायक जबाबदारी आहे अशा पद्धतीने स्विकारले तर आपोआप मार्ग मिळत जाईल..

माझ्या नवर्‍याला विचारा... (त्या साठी आधी मला व्यनी करा!) माझा मुलगा आणि माझा त्याचा बाबा ह्यांचा एकमेकांवर भयंकर जीव आहे. एकदा ऑफिस मधुन घरी आलो की नवरा आणि पोरगा किंचाळत एकमेकांकडे झेप घेतात. दोघांचे चेहरे बघण्या लायक असतात. माझा नवरा बर्‍याचदा मला आराम म्हणुन रात्रि ३ द पोरगं रडत उठलं कि ३ ही वेळा उठुन गरम दुधाची बाटली घेउन येतो आणि त्याला पाजतो. शी-शु च त्याला वावडं नाही. शी चे लंगोट स्वतः धुवुन टाकतो.. एक जन्म दिला त्यानंतर आता असं काहीच नाहीये की मी आई म्हणुन वेगळं करु शकते आणि माझा नवरा नाही. हो फक्त झोपताना त्याला माझ्या मांडीची सवय आहे आणि बाबांची मांडी टोचते म्हणुन तेवढं मात्र मीच करते. बाकी कामावर जाणार्‍या आयांचे नवरे कसे असायला हवेत ह्याचा माझा नवरा वस्तुपाठ आहे. एकदा बाळ रात्री सारखे उठवते म्हणुन सासुबाई त्याला स्वतःपाशी घेउन गेल्या. मी अत्यंत आनंदात ताबडतोब झोपुन घेतलं (हो हो.. झोप हीच सर्वोच्च आनंददायक गोष्ट असु शकते..) नवरा मात्र ४ दा उठुन बाळाकडे जाउन आला.. मुळात तो इतका आनंदात असतो त्याच्या मुलासोबत की त्याला ही जबाबदारी वाटतच नाही..

'हे बेबी' चित्रपट पहा... एका(पोरा)स एक नाही, तीन तीन 'बाप' सँपल्स पहायला मिळतील...

गवि आणी पिलीयन रायडरशी १००% सहमत.

ह्याच्यासाठीच आधी विचार करून मग कृती करायची असते. असो...

घरी बाबा आल्यावर मुलगा खांद्यावर हात टाकून मित्रासारखा बसतो. ओरडण्याचे काम आईचे असा अलिखीत नियम आहे आमच्या घरी! गतिमान आयुष्यातील स्वागतार्ह बदल आहेत हे! माझ्या बाबांना मी खूप घाबरत असे, पण तेवढच प्रेमही होत. आई हरीतालिकेचा उपवास कड्क करायला लावायची. रात्री बाबा मस्त पिठलं-भात करीत आणि खायला लावीत. मला म्हणायचे, मी देईन तुला चांगला नवरा बघून, उगाच उपाशी नको झोपू!

मला उगीचंच 'इन पर्स्युट ऑफ हॅपीनेस' आठवला. त्यातला बाप, अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीत कुठलीही सपोर्ट सिस्टीम नसताना आपल्या मुलाला कसा सांभाळतो हे खरंच बघण्यासारखं आहे. त्या चित्रपटात मुलगा जरा मोठा दाखवला आहे. मात्र खर्‍या आयुष्यात त्या माणसाचं मूल फक्त दीड-दोन वर्षांचं होतं. म्हणजे त्याला सांभाळायला जिवाचा किती आटापिटा करायला लागला असेल.

एकुन मस्त चर्चा झालीय ..... बालपणात शिरायलाहि वेळ लागला नाहि ... वडील खुप हळवं व्यक्तिमत्व असतं .. लहानपणी त्यांच्या कुशीत जेवढं सुरक्षित वाटतं तेवढच सुरक्षित त्यांचं सतत आपल्यावर लक्ष असल्यावर वाटतं . मी इकडे यायला निघाल्यावर पप्पा एअर्पोर्ट्वर येइपर्यंत माझ्यासमोर अजिबात रडले नाहित ... पण मी आत शिरल्यावर मात्र त्यांचे भरुन आलेले डोळे आजहि विसरायला होत नाहित . मी इकडे आल्यावरहि पप्पाना घरात माझ्या बडबडीचा भास व्हायचा ... कितीहि लांब असलं तरी ते सतत जवळ असल्यासारखं वाटतं .. खुप एकटं वाटलं , कुणाशी भांडण झालं , अगदि कधी कधी काहि कारण नसलं तरि मी कधीहि त्यांना फोन करते ... खुप हलकं वाटतं त्यांच्याशी बोलुन ... अटॅच्मेन्ट इतकी गोड आहे कि स्वताहाला नशिबवान समजन्याइतकी .....

वाचतीये. थोडे प्रतिसाद सोडल्यास बाकीचे चांगले आहेत.

अरे तुम्हा लोंकांना असले विषत रोज सुचतात कुठुन????

१००!

बाबांच संगोपन ऑलरेडी झालय. आयांच संगोपन सुद्धा झालेलय. त्यांनी `एकमेकांच संगोपन कसं करावं' अशी चर्चा शुचिच्या पोस्टवर चालू आहे.

आजकाल त्याला संगोपन म्हणतात काय... :)) बरी सामान्य ज्ञानात भर पडली... :) बाकी ( मी) बाबा नसल्यामुळे, अण्भव णाय म्हणून पास....