✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

एक रानगोष्ट

— अरुण मनोहर,
एक रान ल्याले होते पानांपानांतून मोती गलबला पक्षी तेथे न जाणे कशास करीती एक रान ओले होता चिमण्यांची शाळा भरली पर्णांच्या छत्र्यांमध्ये चिवचीव उजळणी केली एक रान चिंब भीजता धारांच्या बघ पागोळ्या थेंबांनी रांग करूनी रेखिल्या शुभ्र रांगोळ्या एक रान हसते जेव्हा किरणांच्या स्पुल्लिंगांनी सुर्याची पिल्ले पिवळी बुंध्याशी जमती ढिगांनी एक रान रात्री लाजले वारा गात्रांशी दंगा चंद्राची मादक किरणे तशांत लगटली अंगा एक रान करी आक्रोश लपटूनी केशरी ज्वाळा सोडूनी सोयरे गेले पसरला गालिचा काळा एक रान देई आहूती पुरविण्या मानवी लोभा प्रेतासव हिरवे आसू चघळती यंत्रमय दाढा
1089 वाचन
💬 प्रतिसाद (4)

समयांत
Tue, 12/25/2012 - 19:29 नवीन
एक रान ल्याले होते पानांपानांतून मोती गलबला पक्षी तेथे न जाणे कशास करीती - तिथे जेवण करायला आल्यात म्हणून एकच गलबला उडाला. एक रान ओले होता चिमण्यांची शाळा भरली पर्णांच्या छत्र्यांमध्ये चिवचीव उजळणी केली - शाळा तर भरलीय पण पावसाळ्यात मग आंघोळी करत करत ती सुरू झाली म्हणून कुणी जास्त ओलीचिंब झाले तर कुणी कमी त्याची उजळणी त्या करत आहेत. पुढच्या तुम्ही केलेल्या सुंदर ओळींतुन गझलप्रकार आठवतो. त्यातल्या त्यात एक रान देई आहूती पुरविण्या मानवी लोभा प्रेतासव हिरवे आसू चघळती यंत्रमय दाढा ...हे खूपच सुंदर..