एक अध्यात्मिक संवाद

कशी प्रतिक्रिया अपेक्षित आहे ???
नै काये खरं बोलावं कि खोट्ट ते कळेना .

आधी खिखिखि, खीखीखी, खुखुखु, खोखोखो. ख्याख्याख्या असं सगळ्या प्रकारचं हसून घेते. त्यानंतर थोडक्यात सांगायचं तर तुझी गाडी योग्य रस्त्यावर आहे. शुभाऽस्ते पन्थान: सन्तु!

छान!

"तू बोललास मी चाललो", आणि किस्ना धन्याच्या खांद्यावरून उडून परत पिंपळाकडे निघाला....
वेताळाची विचकट हास्य करणारी स्मायली/>

-(विक्रमादित्य) सोकाजी

बरेचदा विचार करते आणि वाटते की जीवनाची इतिश्री "मोक्षप्राप्ती" मध्येच आहे हे कोणी ठरविले :( ? मी शंकर महाराज यांचा एक खूप पोटंट किस्सा वाचला होता. सांगू नये पण सांगते - एकदा सर्व लोकांमध्ये त्यांनी नाक शिंकरले व तीच घाण खाल्ली. सर्व लोकांना हे पाहून खूप किळस आली. त्यांना कोणीतरी अर्थ विचारला असता ते म्हणाले - अहंकार ही या घाणीहूनही किळसवाणा असतो वगैरे. तो सर्वथा त्याज्य आहे इ.

बाप रे बीभत्स रसाचे या गोष्टीहून पोटंट उदाहरण माझ्या ऐकीवात सुदैवाने नाही. असो, पण

मी या प्रश्नाने पछाडले गेले की - हेल्दी अहंकार असणे हे आवश्यक नाही काय? अहंकार (मी पणा) सर्वथा त्यागून जगता येईल का? आणि तो त्याज्य आहे हे नक्की कोणी ठरविले? जे कोणी असे म्हणतात त्यांची जीवनावर काय अथॉरीटी आहे? मी त्यांचे का म्हणून ऐकायचे? खरं पाहता कोणतीही फिलॉसॉफी मी का मानायची?

एकंदर अध्यात्मामधेही "या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे" असा पंथ आहे की नाही? असल्यास तो कोणता? कारण मला तो मानवतो. बहुसंख्यांना मानवणारा पंथच प्रमाण मी का मानायचा? अहंकाराला त्याज्य का मानायचे :( वगैरे वगैरे.....

झटक्यात ठिकाण गाठलात. अध्यात्म्यातला "अ" सुद्धा न कळणारे सर्वात जास्त अध्यात्मावर बोलतात असा माझा अनुभव आहे. व्हाईल ज्यांना 'ध' च नुसत दर्शन झालय ते अंतर्मुख होतात. आता उरलेली गाडी याच बेरजेने पुढे न्या.

मला आपला रायगडावरचा तो प्रसंग आठवला.

गडावर ऐन मध्यरात्री राजांच्या समाधीपाशी मोदक, विमे, स्पा आणि प्यारेकाकांची अध्यात्मावर वादळी चर्चा चालू होती. आम्ही मात्र एकटक महाराजांच्या समाधीकडे नजर लावून बसलो होतो. ती चर्चा एकाचवेळी कानावर पडत होती आणि नव्हतीही.

हीच जर एकरूपता असेल तर अध्यात्म तरी यापेक्षा वेगळे काय असते?

धन्या,
एकदम पटलं हे लिखाण.
सम्पूर्णकुम्भो न करोति शब्दं, अर्धो घटो घोषमुपैति नूनं|

म्हणजे आता किसना पिंपळाच्या झाडाखाली जाऊन बसणार ? ('पिंपळाच्या झाडाखाली जाणे' हा कोणत्या गावच्या बोलीभाषेत असभ्य वाक्प्रचार असेल तर कृपया दुर्लक्ष करावे. ;) )

झकास! अगदी नेमकं.

कसं काय इतकं कठीण लिहायला जमतं काय माहित.

चांगला चाललाय संवाद.
ज्ञानप्राप्ती होत आहे.

अध्यात्मावरील लेखातील वाक्य नि वाक्य कळले.. दोन तीन वेळा वाचूनही न कळण्याजोगे काही सापडले नाही.. म्हणजे लेखाचा अर्थ नक्कीच गहन असला पाहिजे. जरा सोपे करून सांगा कि.

अजुन काही प्रश्न बाकी राहिले होते ते आता पुढच्या भेटीत विचारावे म्हणतो. ;)

बाकी आपण ठरवलेला तो 'धंदा' केव्हा सुरू करायचा? नाही म्हटलं तु आता फुल्ल फाॅर्मात आलायंस.

मस्त :)

लेख आवडला, धनाजीराव. कच्च्या मडक्यांच्या गोष्टीची आठवण झाली.

संजय साहेब तुम्हि लवकरात लवकर प्रकट होऊन आपले आध्यात्माचे अम्रुत (डोस) समस्त मिपा करांस पाजावे हि ण्म्र विणंति.

धनाजीबाबा- बोलो भक्त क्या परेशानी होगेला हय तुमको ?

भक्त- बाबाजी प्रणाम, बाबाजी में जब भी सिम्पल,सिधा बोलता हून लोगोको डबल मिनिंग लगता हें,बाबाजी उपाय बताये.

धनाजीबाबा- मिसळपाव.कॉम खोले हुवे कितना वक्त हुवा हे?

भक्त- २ साल बाबाजी

धनाजीबाबा- इसीलिये तकलीफ हो रहि हे, आज तुरंत मिसळपाव खोलो धनाजी वाकडे का रसग्रहण पढो, और एक बुवा जी भी हैं वहापे उनसे 'ताक और भांडा' लेके जाओ सुबह,शाम थोडा थोडा लेनेका क्रिपा आनी शुरू होजाएगी :P

मस्त.

-दिलीप बिरुटे

सहीच रे धन्या

समजले.. कळले.. पटले.

वळायची वाट बघतोय.

राघव

एक गोष्ट आठवली.
रेल्वेत ट्रॅकमधून फिरत थांबलेल्या गाड्यांच्या चाकांवर वा तत्सम भागांवर ठोकून पहाणारा एक कामगार निवृत्त होणार असतो. त्याच्या नोकरीच्या शेवटच्या दिवशी जीएम एक कार्यक्रम ठेवतात. त्या कामगारालाही दोन शब्द बोलायची विनंती करतात. त्यावर तो कामगार उभा राहून विचारतो," साहेब, एवढ्या वर्षांत नोकरी करुन मला एक गोष्ट कधीच समजली नाही, ती म्हणजी चाकांवर कशासाठी ठोकायचं असतं ?"
अध्यात्मात बुडालेल्या बर्‍याच मंडळींचे, असेच तर नसते ना ?

यकुची आठवण झाली .

च्यामारी, अध्यात्म येवढं शिंपल असतं व्हय? लोक उगाच काय ते किचकट सांगत बसत्यात.. मस्त लिहीलंय, धनाजीपंत.. आवडले आणि पटले.. बाकी तिमांचा किस्सातर जबराच..

मला मूळात किस्नाचा प्रश्नच कळला नाही.
'इतकी ताकद' म्हणजे नक्की काय म्हणायचय किस्नाला?? ;)

धाग्याचा खफ केल्याबद्दल तिन्ही संपादकांचा जाहीर णिषेढ! !!

धन्या,

वेलकम ब्याक....!
बाकी बोलण्यासारखं बरंच आहे पण.... ह्या ह्या ह्या!

हाहाहा... हसून हसून पुरेवाट झाली आहे...

- पिंगू

विचार आवडले. :)

अमोल केळकर
मला इथे भेटा

संवाद आवडला !
एकदा कधीतरी बैठकीला बसुयात ह्या विषयावर .
ज्ञानेश्वरी साठी हे पहा https://www.ednyaneshwari.com/ वाचणे नाही तर किमान ऐकणे तरी होईल तेही सुलभ मराठीत :)
असो , "मुंबै"ची गाडी कित्ती तरी वेळ फलाटावर लागली आहे , अन आम्हीही "स्ट्यॅंड"वरच उभे आहेत ....पण "पुणे" इतकं भिकारी शहर असुनही पाय निघत नाही हो इथुन :(

अध्यात्म या शब्दाची फोडच खालीलप्रमाणे आहे.

अ + धिः + आत्म - अ हे विरोधार्थी, धिः म्हणजे धिक्कार करणे आणि आत्म म्हणजे स्वतः. स्वतःचा अधिक्कार करणे म्हणजे स्वतःची लाल करणे असाच अध्यात्म चा अर्थ होतो. तेव्हा तुम्हाला इतकी मूलभूत गोष्ट लक्षात न येता तुम्ही केलेलं सगळं निरूपण सगळं फोल आहे. त्यामुळे हे मीपण गळून जाणं वगैरे संपूर्ण बकवास आहे. मीकाराला अध्यात्मात प्रचंड महत्त्व आहे. आपल्या आसपास जे बिलियनेर, मिलियनेर आणि वान्नाबी गुरु झळकताना दिसतात, ते काही आपणच श्रेष्ठ आहोत असं सांगितल्याशिवाय पुढे येतात?

बाकी मुंबई-पुणे वगैरे लेखात टाकून ट्यार्पी वाढवण्याचा प्रयत्न मात्र अध्यात्मिक...

रंजक.

आज अचानक हा धागा परत वाचनात आला ...मस्त वाटलं :)

"दादा, मी जेव्हा स्वारगेटला बस स्टँडला जातो तेव्हा मुंबईला जाणार्‍या बसवरचा बोर्ड वाचून मी स्टँडवर उभा राहूनच तुला सांगू शकतो की ती गाडी मुंबईला जाणार आहे. इन फॅक्ट लिहता वाचता येणारा कुणीही ते करु शकतो. पण मुंबईला जाण्यासाठी मला गाडीत बसावं लागेल. आणि एकदा गाडी बसलो की फार फार तर गाडी सुटता सुटता तुझ्याशी दोन चार वाक्य बोलेन, टाटा बाय बाय करेन. पण एकदा गाडी सुटली की मी माझ्या प्रवासाला निघालो असेल. अध्यात्माचंही असंच आहे. मी आता हे जे काही बोलतोय हे केवळ मला बोर्ड वाचता येतोय म्हणून केलेली बडबड आहे. एकदा माझा अध्यात्माचा प्रवास सुरु झाला की मी तुझ्याशी फुटकळ वाद घालायला इथे थांबणार नाही. मला मुंबईला पोहचायचे वेध लागलेले असतील."

हे सर्वात आवडले आणि पटले :)

बरेचदा विचार करते आणि वाटते की जीवनाची इतिश्री "मोक्षप्राप्ती" मध्येच आहे हे कोणी ठरविले

तहान लागल्यावर पाणी पिण्यात मनाची तृप्ती आहे हे कुणी ठरवलं ? ह्या हि प्रश्नाचं उत्तर तसच आहे . सत्य फक्त असतं . ते कोणाला ठरवावं लागत नाही

हेल्दी अहंकार असणे हे आवश्यक नाही काय? अहंकार (मी पणा) सर्वथा त्यागून जगता येईल का?

अहंकार healthy कसा असतो ? हेल्द कोणाची ? स्वताची कि इतरांचीही ? अहंकार त्यागणे म्हणजे पूर्णपणे त्यागणे . healthy काय अन nonhealthy काय

मी त्यांचे का म्हणून ऐकायचे? खरं पाहता कोणतीही फिलॉसॉफी मी का मानायची?

ह्याचं उत्तर तुम्हीच देवू शकता न . त्याचं ऐकायची तुम्हाला कोणी सक्ती केलीये का ? मानायचं का नाही हे तुमचं तुम्ही ठरवू शकता

मी पणा सर्वथा त्यागून जगणं केवळ संतपदाला पोहचलेल्या व्यक्तीलाच शक्य आहे

मी पणा सर्वथा त्यागून जगल्यामुळे व्यक्ती संतपदाला पोचते . आधी संतपद आणि मग मी पणा सर्वथा त्यागून जगणं असं नाही होतं .

एकंदर अध्यात्मामधेही "या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे" असा पंथ आहे की नाही?

जगण्यावर प्रेम करू नये मरण्या वर करावं असं अध्यात्मामध्ये कोणी , कधी, कुठे सांगितलंय ?

आपल्या आसपास जे बिलियनेर, मिलियनेर आणि वान्नाबी गुरु झळकताना दिसतात, ते काही आपणच श्रेष्ठ आहोत असं सांगितल्याशिवाय पुढे येतात?

ते तसं सांगतात म्हणून पुढे येत नाहीत तर लोक त्याचं सांगणं ऐकतात म्हणून पुढे येतात .
अध्यात्म आणि भोन्दुंचा संबंध लावणाऱ्या विषयी काय बोलायचं ?
लोकांना खरं अध्यात्म नको असतं , त्यांना कष्ट न करता फुकटच सुख हवं असतं आणि अध्यात्माविषयी अज्ञानी असलेली च अशी लोकं बिलियनेर, मिलियनेर आणि वान्नाबी भोंदू गुरु निर्माण करतात . खार अध्यात्म समजलेले असल्या थापाड्या so called गुरूंना सावलीला सुधा उभं करत नाहीत